Την επόμενη φορά αφού είστε τόσο προοδευτικοί εκεί στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Υπουργείο Πολιτισμού, φροντίστε να δεχτείτε και μια έκθεση έργων τέχνης που να δείχνει εναλλακτικά όπως υιοθετείτε την σκέψη σας τον Αλλάχ και το Ισλάμ.
Το Charlie Hebdo να μοιάζει λίγο και να πυροδοτήσετε μια ισλαμική τζιχάντ και Ιντιφάντα στα ανατολικά όρια της Ευρώπης και να προσπαθούμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.
Μα πόσο αμετροεπείς μπορείτε να είστε;
Κι αυτό γιατί η συσσωρευμένη αμετροέπεια κάποια στιγμή θα σπάσει και τα φρένα και προς άλλες θρησκείες που δεν θα είναι τόσο ειρηνικές στα πιστεύω σας και αθώοι θα πληρώσουν το τίμημα των επιλογών σας.
Σεβασμός στις θρησκείες. Θα σπάσετε όλα τα αναχώματα της κοινωνίας.
Αιδώς Αργείοι.
12.03.2025
Μιχάλης Αβέλλας
Φυσικά και δεν αναπαράγω εικόνες που ντροπιάζουν τα πιστεύω μου.
Σαν σήμερα, 27 Αυγούστου 1922 ξεκινά η καταστροφή της Σμύρνης. Ένα από τα θύματα ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, που ενώ τον βασάνισαν τυφλώνοντας τον , σέρνοντας τον από τα γένια στον τουρκομαχαλά, πετσοκόβοντας τον, εκείνος τους ευλογούσε!
Αυτός ο φλογερός Μητροπολίτης είχε εκφωνήσει προ 11 ετών τον επιμνημόσυνο και προφητικό λόγο για τον εθνομάρτυρα μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανό, που μαρτύρησε υπερασπιζόμενος την ελληνικότητα της Μακεδονίας από κομιτατζήδες και ρουμανίζοντες κοντά στο χωριό Αιμιλιανός Γρεβενών τον Οκτώβριο του 1911.
«Όταν αρχιερείς καίωσιν εαυτούς ως λαμπάδας ενώπιον του ειδώλου της πατρίδος, ο δε μαρτυρικός θάνατός των γίνεται ζωής και δόξης υπόθεσις και θεμέλιον αγιωτέρου βίου, το μνημόσυνόν των δεν εναρμονίζεται με δάκρυα και θλίψιν, αλλά με υπερηφάνειαν και αγαλλίασιν. Ημίν εξ όλων εχαρίσθη όχι μόνον το εις Χριστόν ορθώς πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού αγογγύστως πάσχειν, γενναίως μαρτυρείν και ενδόξως θνήσκειν».
Ας φωτίσει ο Θεός πάλι τέτοιους ανθρώπους, ώστε να ηγηθούν του πνεύματος της Ορθοδοξίας και να οδηγήσουν το ζαλισμένο ποίμνιο, που θέλουν να χάσει την ταυτότητα του μέσα από απροσδιοριστίες και σκανδαλισμούς, σε ασφαλή πάλι νερά.
Γιατί όπως είπε και ο πατέρας της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ,
Έθνη που αποκοιμούνται είτε πεθαίνουν είτε ξυπνάνε σκλάβοι!
27.08.2022
Μ Α
Σαν σήμερα έφυγε ο τελευταίος των ηγετών. Δυστυχώς δεν κατάφερε να δώσει την σκυτάλη στον επόμενο της γενιάς του κι ο λαός έμεινε ορφανός.
Τώρα πλέον θα βγει ο ηγέτης από τα σπλάχνα της πατρίδας με μια επίπονη κύηση με πολλές αποτυχημένες προσπάθειες κυοφορίας που γέννησαν θλίψη και στενοχώρια.
Θα συνεχίσει να γυρεύει μέσα στα γλυκά παραμύθια της γιαγιάς τον μαρμαρωμένο βασιλιά.
Πέραν αυτών μας αξίζουν όλα αυτά που περνάμε κι όλα αυτά που θα έρθουν.
Καταστήσαμε εαυτούς έρμαια των παθών μας, είτε λέγεται τζόγος, χαρτοπαιξία, πλεονεξία, φιλαργυρία, φιλαυτία, φιληδονία, φθόνος, θυμός, οργή, μίσος.
Χριστόδουλε μας λείπεις. Αλλά λαός δυσεβής που ψάχνει να βρει τους δικαίους του που αυτός εξοστράκισε και απομόνωσε σε μια γωνία, δεν έχει μέλλον.
Τώρα γιατί διαμαρτύρονται οι θρησκευτικοί ηγέτες για την Μέση Ανατολή; ... Και επλανήθησαν και οι εκλεκτοί.
Η είδηση: Συγκεντρώθηκαν στο Μπάρι της Κάτω Ιταλίας θρησκευτικοί ηγέτες, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου όπου βρίσκονται τα λείψανά του, για κοινή προσευχή για την σπαραχθείσα Μέση Ανατολή. Στο κολλάζ φωτογραφιών απεικονίζονται με την πρώτη παλιότερες δραστηριότητες για την επίτευξη της ειρήνης. Όμως είναι αυτό αρκετό; Είναι σοφό για ότι συμβαίνει στις μέρες μας και για ότι έρχεται να πιάνεις το νήμα από την αρχή του , για να ξεμπλέξεις το κουβάρι του παρελθόντος.
Μπορεί να είχαν αγαθές προθέσεις, αλλά αυτά που πυροδοτήθηκαν από τον εναγκαλισμό τους έχουν φέρει μέχρι στιγμής την απληστία και το δαντικό ινφέρνο σε πρώτο χρόνο.
Σκαλίσανε το αρχαίο κουτί της Πανδώρας κατά τους Έλληνες, φτιάξανε τον Πύργο της Βαβέλ κατά τις αρχαίες γραφές και τώρα πρέπει να βαφτίσουνε τον Φρανκενστάιν των εθνών, φυλών και άφυλων φύλων που αυτοί κατ’ ουσίαν δημιούργησαν.
Τώρα γιατί διαμαρτύρονται;
Αυτοί δεν ήτανε οι ηγέτες που επιζητούσαν την ένωση όλων των λαών κάτω από έναν Θεό, για να καταπραΰνουν τον πόνο και την δυστυχία;
Και τώρα ξαφνικά ξυπνήσανε;
Τα χρήματα και οι έρανοι που δαπανούνε για ανακούφιση των μεταναστευτικών ροών δεν φτάνουν ούτε για να κραυγάσουνε ζήτω.
Η Μέση Ανατολή, αυτό το χέρσο κομμάτι γης που ανέκαθεν ήταν πεδίο αίματος, εκδικείται και πάντα θα εκδικείται.
Ήταν ο ευλογημένος τόπος του Θεού που τον επέλεξε ως την Εδέμ, τον επί γης Παράδεισο, κάπου ανάμεσα από τον Τίγρη και Ευφράτη.
Κάπου εκεί που εκδιώχθηκαν οι Πρωτόπλαστοι, Αδάμ και Εύα, αποκτώντας το προπατορικό αμάρτημα της ανθρωπίνου φυλής που το ξεπλήρωσε ο Κύριος μας και ο Θεός μας (κατά τον Αποστολο Θωμά ή αλλιώς άπιστο μέχρι να βάλει τα δάχτυλα του στις πληγές από τα καρφιά) ο Ιησούς Χριστός.
Είναι εκεί που χύθηκε το αίμα του Άβελ από τον αδελφοκτόνο Κάιν, ένεκα του πιο αρχέγονου πάθους του ατελούς ανθρώπου, του φθόνου. Του φθόνου, που τον εξορκίζουμε σαν να μην υπάρχει και ως λέγεται η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου ήταν να πείσει τον σύγχρονο άνθρωπο ότι δεν υπάρχει και ότι πρόκειται για δεισιδαιμονία. Αυτό ακριβώς το μονοπάτι της δεισιδαιμονίας ακολούθησαν παραπλανημένοι και οι θρησκευτικοί ηγέτες, νομίζοντας πως άγγιξαν την τελειότητα των μυστηρίων των θρησκειών τους, κατά κάποιον τρόπο ακολουθώντας αθέλητα τις διδαχές της Μπλαβάτσκυ περί του τελευταίου πέπλου της Ίσιδος.
Τουτέστιν ηθέλησαν οράν τον απερίγραπτον Θεόν δίχως καρδίαν καθαράν και πνεύμα συντετριμμένον.
Έπειτα επιδείξανε αστείρευτη ανεκτικότητα στην επαρμένη ανηθικότητα της κοινωνίας, μην χωρώντας φλογέρα κηρύγματα πλην εξαιρέσεων, αλλά με χλιαρά σαλπίσματα σαν νανουρίσματα, επιταχύνθηκε η έκταση του φαινομένου, ώστε τα Σόδομα και Γόμορρα να μην είναι μια απλά φυσική τοποθεσία, αλλά να βρίσκονται γύρω μας αλλού λιγότερο και αλλου περισσότερο, πόσω δε μάλλον στο διαδίκτυο σε κάθε έκφραση του.
Και φτάσαμε στο προκείμενο. Στην αναβίωση του Πύργου της Βαβέλ, που όταν έφθασε στο υψηλότερο σημείο κάπου κι αυτός στην Μέση Ανατολή, νομιζοντας πως θα σκαρφαλώσουν στα ουράνια πατώματα του Θεού και Υψίστου,
έπιασε πολυλαλία τους ανθρώπους & σκορπίσανε στα πέρατα της γης.
Στην ουσία αυτό το μωσαϊκό δεν θα μπορούσε ποτέ να επιβιώσει.
Για αυτό και ζούμε στις μέρες μας την βιβλική ρήση:
«Και επλανήθησαν και οι εκλεκτοί!» όπου παντα στην ανθρωπότητα πλησιάσει μια Κιβωτός όπως του Νώε , που και αυτή εκεί στην Μέση Ανατολή υπήρξε και στο όρος Αραράτ προσάραξε, σώζοντας τα δημιουργήματα της πλάσης.
Κλείνοντας Έφη, της οποίας μια ανάρτηση στο facebook στάθηκε αφορμή για αυτό το αυθόρμητο κείμενο, θα το ονόμαζα:
«Τώρα γιατί διαμαρτύρονται οι θρησκευτικοί ηγέτες για την Μέση Ανατολή; ... Και επλανήθησαν και οι εκλεκτοί».
ΠΗΓΗ: Απόσπασμα από το ομώνυμο άρθρο του Ανδρέα Κυριάκου στο περιοδικό
«Τα Πάτρια» σελ. 4-5,
57-61, 1996.
Κάποτε μου μίλησε ο πάππους μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, πού το
Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Άγια-Σοφίας!
Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, το όποιο
δυστυχώς αγνοούν πολλοί Έλληνες, ήταν ένα αληθινό παλικάρι, ένα βλαστάρι της
λεβεντογέννας Κρήτης, της οποίας τα ανδρεία παιδιά έδωσαν πάντα το μεγάλο παρόν
σ' όλους τους αγώνες του Γένους, από τα πανάρχαια χρόνια ως τις μέρες μας.
Αναφερόμαστε στον παπα-Λευτέρη Νουφράκη από τις Άλωνες Ρεθύμνου, ό οποίος
υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β' Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δυο
Μεραρχίες πού συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα
στην Ουκρανία. Ή Μεραρχία αύτη στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο
στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του Ελληνικού λαού, ή οποία
βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α'
Παγκοσμίου Πολέμου
Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής 4ο γενναίο κρητικό και μαζί του τον
ταξίαρχο Φραντζή, τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, το Λοχαγό Σταματίου και τον
Υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Άγια-Σοφιά,
κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση
πού είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του
λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να
λειτουργήσουν στην Άγια-Σοφιά.
Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα-Λευτέρη να τους προτείνει το
μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Ή Άγια-Σοφιά ήταν
ακόμη τζαμί και σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν
για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μία στιγμή στην άλλη να γεμίσει ή
εκκλησία. Ύστερα ήταν και οί ανώτεροι τους πού δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή
την ενέργεια, ή οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους
«συμμάχους» για την «προκλητικότητα» της. Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και
διπλωματικό επεισόδιο πού θα έφερνε σε δύσκολη θέση την Ελληνική κυβέρνηση και
τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ό παπα-Λευτέρης είχε πάρει την απόφαση
του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός. Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός
μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη;
Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ό Ταγματάρχης, πού πήρε και αυτός την ίδια
απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους. Τελικά, μαζί τους πήγαν και οί
άλλοι. Το πλοίο πού μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ' ανοιχτά, γι'
αυτό επιβιβάστηκαν σε μία βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και
σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία.
Ό Κοσμάς, ό ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη
βάρκα και τους οδήγησε από το συντομότερο δρόμο στην Άγια-Σοφιά. Ή πόρτα ήταν
ανοιχτή λες και τους περίμενε. Ό Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα
του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι
αποφασιστικό βλέμμα του Ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα με ευλάβεια και
προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους.
Ό παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη
συγκίνηση: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Άγίον σου εν
φόβω...». Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί Εντοπίζει το χώρο στον όποιο
βρισκόταν το Ιερό και ή Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ'
αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία
Λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει.
Ευλογημένη ή Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και
αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν, αποκρίνεται ό Ταγματάρχης Λιαρομάτης
και ή Θεία Λειτουργία στην Άγια-Σοφιά έχει αρχίσει. Μακάρι να μας αξιώσει ό Θεός
να την ολοκληρώσουμε, σκέφτονται όλοι, και σταυροκοπιούνται με κατάνυξη. Οί
αξιωματικοί μοιάζουν να τα 'χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται
απίστευτα Ή Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Ή Άγια-Σοφιά ύστερα από 466
ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται!
Ό παπα-Λευτέρης συνεχίζει.
Όλα γίνονται
ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα «ειρηνικά», το
«Κύριε ελέησον», «ό Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού...», πού γράφτηκε από τον
ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και ή
Άγια-Σοφιά. Ακολουθεί ή Μικρή Είσοδος, το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ...», ό Απόστολος
από τον Ταξίαρχο Φραντζή και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα από τον παπα-Λευτέρη. Χρέη
νεωκόρου εκτελεί ό Υπολοχαγός Νικολάου. Στο μεταξύ ή Άγια-Σοφιά αρχίζει να
γεμίζει με Τούρκους.
Ό παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οί άλλοι
κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους, πού μέχρι
εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια
τους, γιατί αυτό πού γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Άγια-Σοφιά ήταν πραγματικά
κάτι το απίστευτο. Μετά το Ευαγγέλιο ακολουθεί το Χερουβικό από τον Ταγματάρχη
Λιαρομάτη, ενώ ό παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για
να κάνει την Προσκομιδή. Οί Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οί ώρες είναι δύσκολες,
αλλά και ανεπανάληπτες, επικές.
Ό παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την
τσάντα ένα μικρό Άγιο Ποτήριο, ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο
κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα. Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την
προσκομιδή, ενώ ό Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το Χερουβικό. Όταν ολοκλήρωσε
την Προσκομιδή, στρέφεται στον Υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν' ανάψει το κερί
για να ακολουθήσει ή Μεγάλη Είσοδος. Ό νεαρός Υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το
αναμμένο κερί και ακολουθεί ό παπάς βροντοφωνάζοντας: «Πάααντων ημών μνησθείη
Κύριος ό Θεός...». Στη συνέχεια ακολουθούν οι «Αιτήσεις»» και το «Πιστεύω», το
όποιο είπε ό Φρατζής .
Στο μεταξύ ή Άγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι
ανάμεσα τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, πού βρέθηκαν εκεί αυτή την
ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να
εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους «δια τον φόβον των Ιουδαίων» δηλαδή των
Τούρκων. Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα, πού τρέχουν
από τους οφθαλμούς τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν
πριν γίνουν «πύρινο» ποτάμι και τότε ποιος θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.
Ή
Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την Αναφορά. Ό
παπα-Λευτέρης, με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή, λέει: «Τα Σα εκ των
Σων, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».Όλοι οί αξιωματικοί
γονατίζουν και ή φωνή
του Ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το «Σε υμνούμεν, Σε
ευλογούμεν, Σοι
ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά Σου, ό Θεός ημών». Σε λίγη ώρα ή
αναίμακτη
θυσία του Κυρίου μας έχει τελειώσει στην Άγια-Σοφιά, ύστερα από 466
ολόκληρα
χρόνια!! Ακολουθεί το «Άξιον εστίν», το «Πάτερ ημών», το «Μετά φόβου
Θεού
πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όλοι οί αξιωματικοί πλησιάζουν και
κοινωνούν
τα Άχραντα Μυστήρια. Ό παπα-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ό
Λιαρομάτης
ψέλνει το «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον...» καταλύει το υπόλοιπων της
Θείας
Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον Υπολοχαγό Νικολάου του λέει: «Μάζεψε τα
γρήγορα
όλα και βαλτά μέσα στην τσάντα»,Ύστερα κάνει την Απόλυση! Ή Θεία
Λειτουργία στην
Άγια-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει
γίνει
πραγματικότητα. Ό παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι
έτοιμοι να
αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Ή Εκκλησία όμως είναι γεμάτη
Τούρκους,
οί όποιοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας
τι
ακριβώς είχε συμβεί. Ή ζωή τους κινδυνεύει άμεσα.
Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ό
ένας τον άλλο, γίνονται «ένα σώμα», μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οί
Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος
παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: «Ντουρούν χέμεν» (αφήστε τους
να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους,
όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της
πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι' αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Έλληνες
αξιωματικούς μέσα στην άγια Σοφιά. Δεν ξεχνά ότι στ' ανοιχτά της Πόλης
βρίσκονται δυο ετοιμοπόλεμες Ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι ή Κωνσταντινούπολη
βρίσκεται ουσιαστικά υπό τηνεπικυριαρχία των νικητών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν
συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι. Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν.
Ό παπα-Νουφράκης και οί άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Άγια-Σοφιά
κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει ή βάρκα. Ένας μεγαλόσωμος
Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη.
Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ό παπάς είναι ό εμπνευστής, ό δημιουργός αυτού του
γεγονότος. Ό ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ό Τούρκος καταφέρνει
και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει
τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί.
Στο μεταξύ ό
Ταγματάρχης Λιαρομάτης και ό Λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, πού είναι
έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά. Ήδη,
πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα.
Ό Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και
αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό
πλοίο ασφαλείς .και θριαμβευτές. Βέβαια ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οί
«σύμμαχοι» διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ό οποίος
αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί
του και «τον επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, πού έστω και για λίγη ώρα
ζωντάνεψε μέσα στην Άγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας». Αυτό ήταν σε
γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας πού έγινε ύστερα από 446
χρόνια στην Άγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Σίγουρα οι
περισσότεροι Νεοέλληνες το αγνοούμε.
Το όνομα του λιονταρόψυχου Κρητικού δε λέει
τίποτε στο νου και στην καρδιά μας. Κι όμως αυτός ό απλός παπάς, από τίς Άλωνες
Ρεθύμνου, σήκωσε πάνω στους ώμους του και ζωντάνεψε, έστω και για λίγο, ένα από
τα πιο επικά, πιο, ιερά πιο άγια όνειρα.
Τί σκοπό έχετε να κάνετε στην Πανορθόδοξο, Αγία και Μεγάλη Σύνοδο;
Ανησυχούμε. Αποστέλλονται επιστολές για gameofthronesστην Απανταχού Ορθοδοξία, για
επιτακτικότητα του πράγματος, βολές εκατέρωθεν.
Σκανδαλιζόμαστε ως
πλήρωμα.
Ακούμε και φρίττουμε, διαδίδεται πώς θα αλλάξει το Σύμβολο της
Πίστεως (το Πιστεύω) και η Κυριακή Προσευχή (Πάτερ Ημών) κατ’ αρχήν σε
θεολογική βάση και έπειτα στα αναγνώσματα των ιερών ακολουθιών.
Δεν θέλουμε να μας απαντήσετε με καθαρεύουσες, ίσως, πρέπει
και αν και εφ’ όσον αλλά αν θα μετατρέψετε κάτι για να προσεγγίσετε την
Καθολική Εκκλησία ή Ομολογία και τις λοιπές εκτοχριστιστιανικές ομολογίες.
Αλλά καθαρά!
Ερωτάται:
1.Θα αλλάξετε το ορθόδοξο δόγμα έστω κατά κεραία σε μία συνέχιση της συνθήκης
Φερράρας-Φλωρεντίας του 1438-1439, που στο ναδίρ του Βυζαντίου υπεγράφετο
οποιαδήποτε συμφωνία αρκεί να ζήσει η Αυτοκρατορία, με τα αντίθετα δυστυχώς
αποτελέσματα και διασπώντας το πλήρωμα σε ενωτικούς και ανθενωτικούς;
Πέραν αυτού:
2.Αλήθεια οι δύο απαχθέντες Ιεράρχες από το Χαλέπι της Συρίας τί απέγιναν;
Ο Χριστιανισμός που διώκεται από τις πιο αρχέγονες ρίζες του θα προστατευθεί
επιτέλους;
3.Η Ελληνική Εκκλησία θα λάβει Πατριαρχική Έδρα καθώς στη γη της φιλοξενείται
Αποστολικός Τάφος του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου;
4.Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα ανακηρυχθεί επίσημα Άγιος , καθώς οι θρύλοι
του μέσα στα κρυφά σχολειά κράτησαν την φλόγα της Πίστεως αναμμένη κατά τη
διάρκεια του επί αιώνες βαρέος Οθωμανικού ζυγού και χάρις σε Αυτόν μπορούμε να
δοξάζουμε τον Θεό μας, τώρα που κινδυνεύει ξανά η Αγία μας Σοφία στην
Κωνσταντινούπολη;
5.Θα αποφασίσετε όλοι μαζί να ζητήσετε επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως
Ορθόδοξου Ναού;
Επιπλέον εμείς οι λαϊκοί σάς τονίζουμε πώς τον παππούλη και
τον Ορθόδοξο Ιερέα δεν τον θέλουμε με ξυρισμένα γένια, με καθημερινά ρούχα και
το σαρκίο του να περιφέρεται κακείθεν ωσάν λαϊκός για να γίνεται αρεστός στις πλατείες
και στα καφενεία και να είναι ακόμη ένας από εμάς με μια δουλίτσα για το
μεροφάι του. Εμείς τον θέλουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην εποχή του Χριστούλη
που μαρτύρησε σταυρωθείς και την Τρίτη ημέρα αναστήθηκε κατά τας Γραφάς. Με το
μαύρο του ράσο να θρηνεί τηνπτώση του
ανθρώπου, με τον Εσταυρωμένο στο στήθος δημόσια μαρτυρία και ομολογία πίστεως
και κλειδί για το ταξίδι της ψυχής στην Ουράνιο Παράδεισο, που κάποιοι Ιερείς
απωλέσατε έμπροσθεν αλλοθρήσκων αφαιρώντας αυτόν.
Είναι αυτός ο Λόγος στην Προς Κορινθίους πρώτη επιστολή του
Αποστόλου Παύλου.
Αυτό το ανάγνωσμα που κατά το Πάσχα οι πιο πολλοί ψάλτες
τρέχουν την γλώσσα τους για να τελειώσουν νωρίς.
Αυτόν τον Ορθόδοξο
Ιερωμένο θέλουμε να
πάρει τη θέση που του αρμόζει και να αναλάβει κατά τα χαρίσματα του την ηγεσία
για την σωτηρία της ψυχής αποκηρύσσοντας έμπρακτα την ματαιότητα, όπως στην
επιστολή του Αποστόλου Παύλου:
«Εσείς όμως είστε σώμα
Χριστού και μέλη του ο καθένας σας χωριστά.
Και αυτούς βέβαια έθεσε
ο Θεός μέσα στην εκκλησία: πρώτα αποστόλους, δεύτερο προφήτες, τρίτο δασκάλους,
έπειτα θαυματουργικές δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, παροχές βοηθειών,
κυβερνήσεις, γένη γλωσσών.
Μήπως είναι όλοι
απόστολοι; Μήπως όλοι προφήτες; Μήπως όλοι διδάσκαλοι; Μήπως όλοι κάνουν
θαυματουργικές δυνάμεις; Μήπως όλοι έχουν χαρίσματα ιαμάτων; Μήπως
όλοι λαλούν γλώσσες; Μήπως όλοι διερμηνεύουν;
Ποθείτε όμως με ζήλο τα χαρίσματα τα μεγαλύτερα. Και
ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη.»
Αυτόν τον Ορθόδοξο Ιερέα
σε αυτή την περιδινούμενη Κρίση τον θέλουμε αποκούμπι ψυχικό στήριγμα και οδηγό
στην υπερβολικά έξοχη οδό της αγάπης, ώστε όχι μόνον να εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας αλλά να μας
βαλσαμώνει τις ψυχικές μας πληγές ωσάν ιητήρ ψυχών ώστε μέσα από τον Λόγο της Αγάπης
να ξεχνάμε το κακό που μας έχουν κάνει.
«Η αγάπη μακροθυμεί,
χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ
ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει
επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα
ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.
…Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε
τούτων η αγάπη».
