Έχεις μαύρα μεσάνυχτα! Αναφορικά με το επαίσχυντο βίντεο που κυκλοφόρησε όπου αστυνομική κλούβα εμβολίζεται και ανατινάζεται από τρακτέρ.

 Έχεις μαύρα μεσάνυχτα! Αναφορικά με το επαίσχυντο βίντεο AI που κυκλοφόρησε όπου αστυνομική κλούβα εμβολίζεται και ανατινάζεται από τρακτέρ.  

Σπάνια σχολιάζω, αλλά εργαλειοποιειται μια οικονομική  κρίση ενός κλάδου με επαναστατικές μπριγκάτες και λοιπές ανοησίες & συμμετέχετε ως προϊόν προσπάθειας αποσταθεροποίησης της χώρας, που ξένα συμφέροντα τρίβουν τα δάχτυλα τους από τη χαρά που φυτεύτηκε το ζιζάνιο.

*Πρώτα διαφθείροντας

*Έπειτα εκμεταλλευόμενο τη ζωονόσο 

*Μετά για δήθεν λόγους διαφάνειας με δημόσιες εξεταστικές επιτροπές όπου έχασε το νόημα η μυστικότητα μιας προανακριτικής διαδικασίας, όπου θωρώντας σαν δημόσιοι κατήγοροι αυτοπαρουσιάζονται ως απόγονοι του Ηρακλή και των δώδεκα άθλων του, ωχριώντας στην περιγραφή ακόμη και ο Καβάφης στο περιμένοντας τους βαρβάρους. 

*Έπειτα με παρωχημένες διαμαρτυρίες με σύγχρονα όμως αγροτικά μηχανήματα που ως επί το πλείστον επιδοτήθηκαν από κοινοτικούς πόρους, τα οποία με μια θωράκιση και ένα πυροβόλο μετατρέπονται σε άρματα μάχης ικανά να ανέβουν κορυφές του Ολύμπου και του Κισσάβου, κι όμως... 

Ενώ έχουν προαποφασίσει τον αποκλεισμό οδών και μπορούν να τις προσπελάσουν σε οποιοδήποτε σχεδόν σημείο επιθυμούν, επιδιώκουν το σημείο που έχει κάνει φραγμό η Αστυνομία για δημιουργία τεχνητής έντασης, καθώς αυτό πουλάει στο TikTok, Facebook, Instagram και στις ζωντανές συνδέσεις των τηλεοπτικών μέσων και των ιστοσελίδων. Τα views και τα likes για να ακουστούν λίγα μπινελίκια, να πέσουν μερικά σπρωξίματα και λίγα χημικά, να μαρσάρει κανένας αγρότης το τρακτέρ μπροστά σε πεζούς, να τρέξει καμία κλούβα να ξεφύγει από το διπλό φραγμό και να γίνει καμία στραβή, καμία καταλάθος απώλεια ζωής και να βυθιστεί η χώρα, η Ελλάδα μας στο χάος. 

Και υπόψιν το χάος δεν θα το θερίσουν αυτοί που θα το έχουν σπείρει, θα γευτούμε τον πικρό καρπό του όλοι μας. 

Κι εσύ που χαίρεσαι φτιάχνοντας η αναπαράγοντας ένα βίντεο που τρακτέρ εμβολίζει αστυνομικό όχημα γράφοντας πως έχουμε τη δύναμη, θα πρέπει το ελάχιστο να κινηθεί η ποινική διαδικασία εις βάρος σου για διέγερση σε  διάπραξη εγκλημάτων, βιαιοπραγίες ή διχόνοια σύμφωνα με το άρθρο 184 Ποινικού Κώδικα.

06/12/2025

Μιχάλης Αβέλλας

Η σύγκρουση με όρους ράγκμπυ δεν θα οδηγήσει σε καλό τέλος.

 

Γράφω ξανά και ξανά τις ανησυχίες μου και δεν θέλω να τις δημοσιεύσω.

Το νου μας....

Η υπερβολή, η εύκολη λύση σε καταδικαστέες πράξεις βίας, οι ψυχικά ευάλωτοι & οικονομικά απελπισμένοι ειρηνικοί εν τω συνόλω συμπολίτες και αγρότες μας σε ομιχλώδες επιχειρηματικό μέλλον, η εμμονή στην αποκλειστικότητα της ορθότητας της επιβολής της άποψης και της αρχής του δικαίου του ενός, η έλλειψη ή έστω ανακοίνωση δοκιμής plan b, η στέρηση και η δημιουργία συμπληγάδων στο κοινωνικό έδαφος διαμαρτυρίας με μαστίγιο και καρότο σε μια ισορροπία τρόμου με συγκρουσιακή αντίληψη ράγκμπυ και του πιο ισχυρού στο πεδίο, τα σώματα ασφαλείας ως σάκος του μποξ και τέλος οι αδόκιμες παραπομπές όπου το ουσιαστικό μετατρεπόμενο σε επίθετο ξυπνά την βαθιά πληγή του εμφυλίου με τον κίνδυνο του ανθρώπινου λάθους που μπορεί να φέρει απώλεια ζωής, μπορεί να επιφέρουν ανήκεστο βλάβη στην Ελλάδα.

Μόνο με μπέσα, κατανόηση, καθαρές κουβέντες, μειλίχιο και ειλικρινές ύφος και παραχώρηση ζωτικού χώρου στην κοινωνική ευημερία....

Δεν είναι όλα  ψηφία κι αριθμοί.

....

09/12/2025

Μιχάλης Αβέλλας

Αιδώς Αργείοι. Περί των εκθεμάτων στην Εθνική Πινακοθήκη.

 Την επόμενη φορά αφού είστε τόσο προοδευτικοί εκεί στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Υπουργείο Πολιτισμού, φροντίστε να δεχτείτε και μια έκθεση έργων τέχνης που να δείχνει εναλλακτικά όπως υιοθετείτε την σκέψη σας τον Αλλάχ και το Ισλάμ.

 Το Charlie Hebdo να μοιάζει λίγο και να πυροδοτήσετε μια ισλαμική τζιχάντ και Ιντιφάντα στα ανατολικά όρια της Ευρώπης και να προσπαθούμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. 

Μα πόσο αμετροεπείς μπορείτε να είστε;

Κι αυτό γιατί η συσσωρευμένη αμετροέπεια κάποια στιγμή θα σπάσει και τα φρένα και προς άλλες θρησκείες που δεν θα είναι τόσο ειρηνικές στα πιστεύω σας και αθώοι θα πληρώσουν το τίμημα των επιλογών σας.

Σεβασμός στις θρησκείες. Θα σπάσετε όλα τα αναχώματα της κοινωνίας. 

Αιδώς Αργείοι. 

12.03.2025

Μιχάλης Αβέλλας 

Φυσικά και δεν αναπαράγω εικόνες που ντροπιάζουν τα πιστεύω μου.

Οι δηλώσεις του Μητροπολίτη Ικονίου για τα Τέμπη δεν έχουν πνεύμα Θεού.

 

Οικονομία Λόγου, Γέροντα. Η επίπληξη του Πατριάρχη μας ελπίζω να σας φέρει έστω και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στη θέση αυτών των ανθρώπων, που σε αυτή την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη χάθηκαν 57 ζωές, εκ των οποίων μία αγνοούμενη. 

Πολλές ζωές που επιζήσανε πιθανόν ο νους τους να έχει μείνει ακόμη μέσα στο βαγόνι την ώρα της σύγκρουσης, την στιγμή που χάνουν το άλλο τους μισό, τον διπλανό τους συνεπιβάτη, που ακούν τις κραυγές των σοκαρισμένων και βαριά τραυματιών.

 Αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν την αλήθεια, τα παιδιά τους, το αίμα τους, τους ξυπνάνε κάθε βράδυ γιατί δεν είχαν την ταφή που τους άξιζε, γιατί μία αγνοούμενη τριγυρίζει η ψυχή της άταφη κάπου εκεί στα Τέμπη, έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται. 

Θα μείνετε μόνοι επί του άμβωνος, θα αποστρέψει το ποίμνιο την κεφαλή του από τον Θεό. Και ευθύνη θα φέρετε οι Αρχιερείς που δεν εμπνέετε με παρηγορητικό Λόγο Θεού, αλλά δείχνετε με το δάχτυλο όπως παρενοχλούν τα τελώνια όταν αποχωρίζεται η ψυχή από το σώμα. 

Κάνετε μία προσευχή για παρηγορία των ψυχών και ανεύρεση της άταφης αγνοούμενης. 

Κάνατε λάθος τοποθέτηση. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε στο ρόλο του άδικου Κρέοντα στην κραυγή μιας σύγχρονης Αντιγόνης, όπως είναι η κάθε μάνα και ο κάθε πατέρας, σύζυγος, αδελφός και αδελφή, παππούς και γιαγιά που χάσανε τα σπλάχνα τους. 

15/02/2025 

Μιχάλης Αβέλλας 

Υ.Γ. Από ντροπή δεν θέλω να αναπαράξω το κείμενο που αντίκρυσα στο facebook με δημόσια κοινοποίηση στις ρυθμίσεις απορρήτου, γιατί πιστεύω στη συγχώρηση και στο δικαίωμα στη λήθη.

Η Δικαιοσύνη δεν χρειάζεται υπερασπιστές, φέρει το ξίφος της αληθείας που θα θριαμβεύσει στο τέλος. 

Το μεγάλο δίλημμα της επιστήμης

Το μεγάλο δίλημμα της επιστήμης στις σύγχρονες πολιτείες είναι αν θα σταθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου αναδεικνύοντας την μοναδικότητα της αλήθειας ή στην υλοποίηση της εκάστοτε δημόσιας πολιτικής αναλύοντας γεγονότα ως παρατηρητής και εξάγοντας συμπεράσματα με βραχύ βίο. 

15.02.2025

Μ Α

Η αξία της ζωής στην απλότητα της.

 Η αξία της ζωής στην απλότητα της.

Πίνοντας τις τελευταίες γουλιές ενός καφέ που έχει κρυώσει πατώντας στα υψώματα του Κισσάβου στη δύση του ηλίου. 

Αφήνοντας τα ίχνη μου στο χιόνι, στο μοναδικό λευκό που έχει απομείνει να μην είναι γκρίζο στη χώρα μας, αναπνέοντας επιτέλους καθαρό αέρα από τη δυσωδία που ζέχνει όλο και πιο έντονα από την κατακρήμνιση της κοινωνίας στο κενό του inferno, που στο αρχικό βέρτιγκο και παραζάλη από τα άλματα παραλογισμού τα βάφτισε δημιουργική πρόοδο με νομικιστικές σοφιστείες μέχρι να την ξυπνήσει ο εφιάλτης. 

Στο σταθμό να παίζει R.E.M. το "Everybody hurts", νιώθοντας τον πόνο της απωλείας όσων θρηνούν, ψάχνοντας την αλήθεια που θα λυτρώσει τις ψυχές των νεκρών. 

Έχοντας γράψει πολλά άρθρα εδώ και 15 χρόνια τουλάχιστον, τα ανατρέχω στη μνήμη μου ενθυμούμενος τον 12ο ψαλμό του Δαυίδ  "Έως πότε, Κύριε"...

11/02/2025

Μ Α 

Στοχασμοί των καιρών

 Στο άγαλμα του αγίου των ελληνικών γραμμάτων, του αποκαλούμενου κοσμοκαλόγερου, του συγγραφέα των Εμπόρων των Εθνών, του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

Από τη μνήμη αυτών των ανθρώπων που χάραξαν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία με το συγγραφικό έργο τους, αλλά πρωτίστως με το ήθος του χαρακτήρα τους μόνο τιμή και υπερηφάνεια μπορείς να αισθάνεσαι, γιατί μέχρι το τέλος της ζωής τους έμειναν σταθεροί στις αξίες και την κοσμοαντίληψη τους. Χαρίζοντας μας έτσι σταθερές για να έχουμε ως σημεία αναφοράς, όταν η πυξίδα τρελαίνεται από το μαγνήτη που της τοποθετεί η φρενήρης ελευθεριότητα στο όνομα των δικαιωμάτων. 

Στο σήμερα, για τους σύγχρονους τους σε κάθε επιστημονική έκφανση του δημοσίου βίου,  πολύ αμφιβάλλω πως θα καταγράψει και αν, ένας αντικειμενικός ιστορικός του μέλλοντος, αυτούς τους φιλόδοξους που θέλουν να μείνει η πορεία του έργου τους  στη μνήμη του κόσμου.

06.02.2024

Μ Α

Στοχασμοί στο μεγαλείο του ελάχιστου.

 Αγώνας δρόμου να κρατηθούν ανοιχτοί οι δρόμοι λόγω του χιονιά στη Βίλια, ένα χωριό στην Αττική σε υψόμετρο 301 μέτρα με 1269 κατοίκους σύμφωνα με την επίσημη απογραφή το 2011. 

Τί ζούμε ;;;

Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα αντέξουμε να κινούμαστε σε αυτόν τον ρυθμό, να φοβόμαστε τα μικρά και να χανόμαστε στα μεγάλα όπως στις πλημμύρες του Daniel. 

Η μεγαλοποίηση του ελάχιστου σε συνάρτηση με το φόβο και την εξάρτηση από την εικόνα που δημιουργούν τα διευρυμένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημιουργούν αδύναμες κοινωνίες στα μεγάλα γεγονότα με συνεπακόλουθο την παράδοση στην ήττα. 

30.01.2024

Μ Α

Η δύναμη της ταπείνωσης στον ηγέτη.

 Στη σπηλιά του Κύκλωπα, όπου εδώ έχασε ο Οδυσσέας τους  έξι από τους δώδεκα καλύτερους συντρόφους & συμπολεμιστές του, όταν αράζοντας τα καράβι του κοντά στο λιμάνι της χώρας των Κυκλώπων, που εικάζεται πως βρίσκεται στην παραλία της Μάκρης στην Αλεξανδρούπολη, προς αναζήτηση τροφής και εφοδίων , εισήλθε στο σπήλαιο του Πολύφημου και αγνοώντας τις παρακλήσεις των συντρόφων του να φύγουν το συντομότερο δυνατό, ήθελε να γνωρίσει τον Κύκλωπα πλανόμενος πως τηρεί τα έθιμα των θεών και την φιλοξενία, γνωρίζοντας όμως τα άγρια φονικά ένστικτά του.  

Μέχρι να μηχανευθεί την απόδραση με την μέθη και την τύφλωση του μονόφθαλμου Κύκλωπα, ονόμασε τον εαυτό του Ούτις, δηλαδή ΚΑΝΈΝΑΣ. Έπρεπε ο Κανένας να ξεθαρρέψει στα ανοιχτά της θάλασσας για να φωνάξει Οδυσσέας, καταφέρνοντας έτσι να προκαλέσει την μήνι του Ποσειδώνα και να  αποδεκατίσει με την ύβρι και αλαζονεία του όλους τους συντρόφους του και το στόλο του, φτάνοντας ολομόναχος στην Ιθάκη στην Ιθάκη μεταμορφωμένος από τη θεά Αθηνά ως γέρος ζητιάνος διεκδικώντας ξανά πίσω το βασίλειο του και την σύζυγό του Πηνελόπη, έπειτα από 20 χρόνια πολέμων και θαλασσοταραχών με την Τροία από περικαλλές τρόπαιο νίκης να  να έχει καεί από την ίδια τη μανία της νίκης τους και του δούρειου ίππου. 

Η αλληγορική σημασία της Οδύσσειας και δη της ιστορίας με τον Κύκλωπα είναι πως ο ηγέτης δεν πρέπει προς αναζήτηση αγαθών να ξεκινά με το λαό του ούτε την εξερεύνηση νέων τόπων χωρίς επαρκή ανάλυση προσδοκώμενου κέρδους και κινδύνων  υπολογίζοντας σε περίπτωση ήττας μόνο στη μεγαλοθυμία του αντιπάλου και την επέμβαση τρίτων δυνάμεων, πολύ δε περισσότερο  με την αποστασιοποίηση του είτε λόγω αποχής είτε λόγω απουσίας είτε λόγω αλαζονείας που γεννά ο εγωισμός της εξουσίας, να αφήσει να χαθεί ο αξιακός κόσμος της πολιτείας του, το επονομαζόμενο κάποτε βασίλειο με το αιώνιο, σταθερό τυπικό, πειραματιζόμενος και παρασυρόμενος από τη δίνη ενός εφήμερου κοινωνικού γίγνεσθαι που συνεχώς μεταβάλλεται. 

Για αυτό ο ηγέτης όταν αποφασίζει πως θα κινηθεί σε ένα ανεξερεύνητο μέλλον βλέποντας την αγωνία του λαού του πρέπει να γίνεται ξανά Ούτις, δηλαδή Κανένας, και να ακυρώνει την εντολή πριν αποβεί επιζήμια, γιατί η ταπείνωση είναι δύναμη.

24.01.2024

Μ Α

Στοχασμοί

 Αν με συναρπάζει και συνεπαίρνει κάτι στην Καρδίτσα είναι ότι αυτός ο τόπος και τα βουνά της είναι γεμάτα ιστορία και ελευθερία. Κι όσο κι αν βασανίζεται αυτός ο τόπος από το θείο δώρο του νερού, άλλο τόσο του χαρίζει την ευλογία να γεννά ήρωες. 

Έτσι έξω απο ένα χωριό πάνω από το φράγμα Πλαστήρα, τη Μούχα, συναντάς ένα σπάνιο πέτρινο άγαλμα του Καραϊσκάκη με αλυσοδεμένη από το λαιμό μια μορφή, που συμβολίζει τα βάσανα της Ελλάδας πριν την απελευθέρωση με μια επιγραφή να ορίζει τους αγώνες και αγωνίες τους, τι θα απογίνει η Ελλάδα του μακρινού μέλλοντος:

"Εμείς αίμα και χώματα ζυμώναμε όλη μέρα,

να ζείτε εσείς ελεύθερα μετά το Εικοσιένα".

Όσο λοιπόν οι αναθεωρητές θα τρέχουν τα πράγματα, τόσο θα προβάλλουμε μπροστά τους να τους υπενθυμίζουμε πως τρέχουν προς τον γκρεμό, μήπως και σταματήσουν καθώς έχουν παρασυρθεί από τη δύναμη του χρήματος, της έπαρσης και της εξουσίας, που δεν υπολογίζει τις πραγματικές αξίες της ζωής που είναι αιώνιες. 

Γιατί όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Τέλος , επιστρέφοντας στον ήρωα μας Γεώργιο Καραϊσκάκη, βρήκε το τέλος που ευχήθηκε πάνω από το νεκρό σώμα από τουρκικό βόλι του Μάρκου Μπότσαρη στη μάχη του Κεφαλοβρύσου, όταν τον μετέφεραν να τον προσκυνήσει για τελευταία φορά στην Ι. Μονή Παναγίας του Προυσού, όπου βρισκόταν κατάκοιτος από ανίατη πνευμονική πάθηση.

"Άμποτε ήρωα Μάρκο κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω" και τέτοιο θάνατο βρήκε στο Φάληρο την 22-23.04.1827 με τις τελευταίες του λέξεις να στοιχειώνουν για ομόνοια το γένος μας:

"Ελάτε να σας φιλήσω".

16.01.2024

Μ Α

Γιατί τόση βιασύνη;

 Αδυνατούμε να κατανοήσουμε αυτή την τεράστια σπουδή και βιασύνη ώστε να νομοθετηθεί ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών και σίγουρα θα έχει τεράστιο αντίκτυπο δημοσκοπικά και στις επικείμενες ευρωεκλογές. Παρόμοια βιασύνη έδειξε η κυβέρνηση όταν νομοθετούσε τα μνημόνια στις αρχές της δεκαετίας του 2010, που αποτέλεσαν ταφόπλακα για την μικρομεσαία τάξη και πυροδότησαν ένα ουκ άνευ μεταναστευτικό ρεύμα.

Μετέπειτα ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και υπέγραψε το υπερταμείο και την αχρείαστη παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, όπως θα το αποδείξει η ιστορία.

Συμπέρασμα: 

Το τότε ΠΑΣΟΚ έφτασε στα όρια της διάλυσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διχοτομήθηκε με τα ποσοστά του σε ελεύθερη πτώση. Οι ΑΝΕΛ που αυτοπροβαλλονταν ως οι προστάτες της ονομασίας, δεν κατέβηκαν καν να διεκδικήσουν την ψήφο το 2019 και εξαφανίστηκαν. 

Η ΝΔ σταμάτησε στο 19% και επέστρεψε στην κυβέρνηση το 2019 με πατριωτική ατζέντα και υποσχόμενη να μην αγγίξουν τα ιερά και όσια, πείθοντας το εκλογικό σώμα ως την μόνη αξιόπιστη επιλογή. Στο τώρα, φέρνοντας στην επικαιρότητα για ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου των ομόφυλων ζευγαριών σε συνδυασμό με την διακήρυξη των Αθηνών με την Τουρκία και συμφωνίες που ακόμη ο λαός δεν έχουμε αντιληφθεί αν είναι επικερδείς για την Ελλάδα, είναι γρίφος που θα σταματήσει το 41%. 

Όμως, η ιστορία διδάσκει ότι ακόμη κι αν χαθούν κομματικές παρατάξεις, από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί αδικείται η Ελλάδα και το μόνο που απομένει είναι μια εκλογική τιμωρία χωρίς αντίκρυσμα. 

Κι όλα αυτά να δίνουν ένα αναπάντητο ερώτημα γιατί τέτοια βιασύνη να γίνει αυτό; Οι νόμοι ψηφίζονται για να διατηρήσουν το κράτος και έχουν θεμελιωθεί πάνω στις αρχές των άγραφων νόμων, των ηθών, εθίμων και παραδόσεων του γένους μας και τώρα θέλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που μας ενώνει με όλα αυτά; 

Εν τέλει, όσο δε θα σεβόμαστε τις βασικές αρχές της δημιουργίας και της γένεσης αυτού του κόσμου που είμαστε περαστικοί, τόσο θα καταρρέει ο κόσμος γύρω μας. 

10.01.2024

Μ Α

Η εθνική μας μοναξιά

 

Ένα κείμενο γραμμένο σαν σήμερα στα τέλη Δεκέμβρη 2019, πάνω στον Έβρο, σε στοχασμούς πάνω σε ένα τραγούδι.Μεσα σε αυτά τα 4 χρόνια είδαμε και ζήσαμε πράγματα που οι πιο πολλοί έλεγαν πως ποτέ δεν θα συμβούν.

Η εθνική μας μοναξιά. 

Ένα τραγούδι από το 1992 με την μελωδική φωνή του αξέχαστου Δημήτρη Μητροπάνου σε στίχους Φίλιππου Γράψα και σύνθεση Μάριου Τόκα.

Στο δεύτερο γύρισμα του τραγουδιού αποτυπώνει μια μεγάλη αλήθεια αφού οι προκλήσεις δεν είναι τωρινό φαινόμενο, απλά τώρα γιγαντώνονται ένεκα ενός προσδοκώμενου υπό εξόρυξη πλούτου πιο πράσινης ενέργειας στο χαμηλό υπογάστριο του Αιγαίου που ήρθε η στιγμή να φανεί. 

Κι αυτό γιατί η εξάρτηση της Δύσης τόσο από τα νότιοανατολικά της ερήμου όσο και από τον κρύο βορρά θέλει να τελειώνει και να αλλάξει η ατζέντα της τάξης πραγμάτων.

Μια νέα τάξη πραγμάτων έρχεται και διεκδικεί τα πρωτεία από την παλιά με το όχημα της κλιματικής αλλαγής, που ούτως ή άλλως συμβαίνει. 

Η παλιά τάξη αντιστέκεται και ελπίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές απελπισμένων Αφρασιατών που θα βρουν τον ισλαμικό παράδεισο στη Δύση, θα αναχαιτίσουν το ρυθμό ανάπτυξης και πως η ενσωμάτωση πολυπληθών ομάδων στο κέντρο μεγάλων αστικών δυτικών πόλεων θα προκαλέσει και όντως προκαλεί τεράστια προβλήματα.  

Ελπίζοντας σε έναν άγνωστο Χ που θα μπορούσε να σταματήσει τον χρόνο.

Όμως δεν ζούμε στην αρχαιότητα με την εφεύρεση της ατμομηχανής του Αλεξανδρινού Ήρωνα τον 1ο αιώνα π.Χ. όπου για αιώνες λησμονήθηκε και σταμάτησε η εξέλιξη μέχρι την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης. Η ροή των πληροφοριών μέσω του διαδικτύου κινείται με τρομακτικά υψηλούς λογάριθμους, ο πολύς κόσμος σε αστασία, διαμορφώνοντας ιδανικές συνθήκες για την μεταφορά του στη νέα εποχή ή σε αρνητική περίπτωση χρήσης ΟΜΑΚΑ (όπλα μαζικής καταστροφής) από υπερδυνάμεις στην εποχή του λίθου. 

Κι έτσι στο τέλος η στροφή πριν το ρεφρέν είναι αποκαλυπτική & διαρκώς προφητική:

«Εδώ που μάθανε τα χρόνια μας να φταίνε

κι όλοι οι γειτόνοι μας ζητάνε μερτικό

παίξε το τζόγο σου και βρίσε τους καημένε

με λεξιλόγιο πολύ ελληνικό»

Δίνοντας όμως για κλείσιμο στο κλείσιμο του χρόνου μας του 2019 την ελπίδα του έρωτα στο λαό, 

«Γιατί εδώ

εδώ ειν’ ο έρωτας που ξέρουμε

εδώ κι οι πίκρες που μας θέλουν και τις θέλουμε

εδώ κι εμείς για να `χει πάντα συντροφιά

η εθνική μας μοναξιά».

Πριν το ξημέρωμα του 2020, 

29.12.2019

Μ Α 

Υ.Γ.: Τα τραγούδια γράφονταν και τραγουδιόντουσαν κάποτε για να σκεφτόμαστε και να ερωτευόμαστε, να παίρνουμε θάρρος να γυρνάμε την κάτω ρόδα στη ζωή.

Από τη Μελούνα στο δυστοπικό σήμερα.

 Μελούνα - Ελασσόνας. Ένας τόπος γεμάτος στρατιωτική ιστορία. Από το φάντασμα του 1897, όπου ο ελληνικός στρατός υποχώρησε στην οθωμανική πίεση από τη Μελούνα μέχρι την Καμηλόβρυση στα πατώματα της Λαμίας (μάχη της Ταράτσας), στους νικηφόρους  βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913 όπου ο στρατός μας πνέοντας και πλέοντας μεθ' ακαθέκτου ορμής διπλασίασε την Ελλάδα ξεκινώντας από τη Μελούνα.

Αυτή είναι η κληρονομιά μας, να νικάμε τα φαντάσματα πριν μας τυλίξει η σκιά τους.

Και στο σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε ο μεγαλύτερος εχθρός μας όπου πρέπει να ξορκίσουμε και να νικήσουμε είναι το φάντασμα της καλπάζουσας εφηβικής βίας με ρεαλιστικές δράσεις & προγραμματισμό και όχι αντιδρώντας με κατάρες,  καταδίκες και μεγαλόστομα "θα", ώστε αυτή η οργή να ξαναγίνει η δημιουργική ορμή της νιότης. 

14.12.2023

Μ Α

Η σημαία μας φίλος πιστός, σκέπη κραταιά.

 

Όσο πλησιάζεις τα ελληνοτουρκικά σύνορα, τόσο μεγαλώνει η σημαία της πατρίδας μας. Είναι γιατί η όψη της παρέχει τη ζέση και μια αόρατη φιλία, για να μη νιώθουν την εθνική μοναξιά. 

Κι όπως έγραφε η επιγραφή στο μνημείο των Ελλήνων Εβραίων που εξοντώθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα Πολωνίας το 1943.

"Φίλος πιστὸς σκέπη κραταιά", 

ὁ δὲ εὑρὼν αὐτὸν εὗρε θησαυρόν. (Σοφία Σειράχ κεφάλαιο έκτο, στ. 14)

Αυτός είναι ο ανεκτίμητος μοναδικός θησαυρός μας, που όταν υποστέλλεται από κατακτητές τρομερά δεινά ακολουθούν. 

 Είθε η συντροφιά και η σκέπη της ελληνικής μας σημαίας να μη φύγει ποτέ. 

01.09.2022

Μ Α 

Κάποτε στον Όλυμπο

Κάποτε στον Όλυμπο. 

Θυμάμαι στο καταφύγιο στα 2100 είχε έρθει μούσκεμα στον ιδρώτα από την κατάβαση ένα νεαρό ζευγάρι Ευρωπαίων. Εμείς μόλις είχαμε φτάσει μέσα στο βράδυ, το πρωί θα ξεκινούσαμε για την κορυφή. Αυτό το ζευγάρι δεν είχε ρούχα να αλλάξει. Τους λυπήθηκα. Τους έδωσα τη ζακέτα που θα τη φορούσα για το κρύο στην κορυφή.  Μοιραστήκαμε στο τέλος την ζακέτα του Λεωνίδα. 

Αυτό το ζευγάρι με ρωτά που να την αφήσουμε. Τους απαντώ όταν φτάσετε στα 1100 στα πριόνια να την αφήσετε στον Δημήτρη. Κι αν τη χρειάζεστε, δώρο. 

Άλλη φορά μέσα στην άγρια νύχτα καλοκαίρι πάνω στο βουνό, κάποιοι ορειβάτες είχαν ξεμείνει από φακό για να κινηθούν στο μονοπάτι. Τους έδωσα τον δικό μου. Που να τον αφήσουμε; Στον Δημήτρη στα πριόνια. Κι αν δεν μπορείτε, δώρο. 

Και τις δύο φορές μου τα έδωσε ο φίλος Δημήτρης. 

Αυτή είναι η αξία της φύσης, εκεί που ο άνθρωπος είναι μόνος του με τη φύση. Κι είναι στη φύση μας όταν κάνεις καλό, να σου επιστρέφεται καλό. 

Κι όταν η ανθρωπότητα έχει κοινό σκοπό αγαθών προθέσεων και τέρπεται η ψυχή από αυτόν, τότε η ανάβαση προς την κορυφή είναι ένα ταξίδι αναψυχής. Ειδάλλως, είναι κίνηση σε παγόβουνο που ξέφυγε από τη γραμμή.

Που είναι ο Θεός σου; Η πρόκληση της πανδημίας

Παρακολουθείς ειδήσεις και διακρίνεις μια είδηση «κόλλησε ο παπάς κι ο ψάλτης, φόβοι για διασπορά του ιού», κι εσύ περίλυπος περιχαρακώνεσαι στον εαυτό και θλίβεσαι και σου έρχεται στο νου ο 42ος ψαλμός του Δαυίδ «Που είναι ο Θεός σου»; 

Που είναι ο Θεός μας όταν μας λένε πως μας εγκατέλειψε στο έλεος της πανδημίας;

Είναι όντως έτσι; Ή μήπως εμείς τον χάσαμε από στήριγμα; 

Σου θυμίζει σκηνή εξορκισμού όταν ακούς από περίγυρο ή σχολιαστές στο διαδίκτυο να χαζογελάνε και να ειρωνεύονται όταν ασθενεί ένας ιερέας,  σαν τα δαιμόνια που έχουν κυριεύσει σώμα ανθρώπου και μπρος στον εξορκιστή πριν την λύτρωση ωρύονται φωνάζοντας : «που είναι ο Θεός σου, παπά»; Μέχρι που έρχεται η απελευθερωτική και λυτρωτική εμφάνιση του τιμίου Σταυρού στην ψυχή του. 

Η απάντηση είναι πως εδώ είναι ο Θεός μας και περίλυπος παρακολουθεί τα κατ’εικόναν και καθ’ομοίωσιν πλάσματα του να προσπαθούν να βρουν το κλειδί για τις ουράνιες σκάλες του παραδείσου, μέσα στον βούρκο και στον βάλτο που έχουν κολλήσει οι ψυχές μας από τα μικρά ή μεγάλα αμαρτήματα και ανομήματά μας. 

Και περιμένει στοργικά να ξεπλύνει από τους ρύπους αυτά τα φτερά της ψυχής με μια εξομολόγηση και άφεση αμαρτιών έως ότου έρθει ως Φοβερός Κριτής. 

Όπως ακριβώς σε αυτόν τον εξαιρετικό ψαλμό, τον 42ο, διερωτάται και προσεύχεται  με πόνο ο Δαυίδ: «Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καί ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπι τόν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ σωτήριόν του προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου».

Η πίστη λοιπόν δεν έρχεται να υποκαταστήσει την επιστήμη, αλλά να γίνει ο καταλύτης σε μια θεραπευτική αγωγή. 

Ειδάλλως πως εξηγείται ότι ακόμη και στα πειραματικά στάδια εμβολίων χορηγούνται και placebo (εικονικό φάρμακο) ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα από την ψυχολογική επίδραση στον ασθενή η πίστη ότι λαμβάνει ιαματική αγωγή. 

Για αυτό καλό είναι να σταματήσουμε την ισοπεδωτική προσπάθεια αντιστοίχισης της επιστήμης με τη θρησκεία, του ορατού με το αόρατο, της λογικής με την πίστη στο θαύμα και στο ακατόρθωτο, καθώς πραγματεύονται διαφορετικά αντικείμενα ανεξερεύνητα ακόμη σε συντριπτικό ποσοστό. Η ιατρική το σώμα και η θρησκεία την ψυχή. 

Και αν ερωτηθούν κάποιοι για να μεταπλάσουν το κείμενο αναφορικά με τα μέτρα, την απάντηση την έδωσε πριν 2013 χρόνια περίπου ο Ιησούς Χριστός: «Τα τω Καισαρος τω Καίσαρι και τα τω Θεώ τω Θεώ» , που δεν ήλθε να καταλύσει καμία κοσμική εξουσία καθώς το βασίλειο του είναι στον Ουρανό, προς μεγάλη απογοήτευση των ζηλωτών και φαρισαίων. 

Υπομονή, υπακοή και πίστη και θα περάσει κι αυτή η μπόρα.

Ακρόπολη, η χρυσή πόλη στον λόφο

Καλό μήνα με την Ακρόπολη να θυμίζει την πάλαι ποτέ αίγλη της χρυσής πόλης στον λόφο με τις αργυρές ακτίνες των μαρμάρων της να θυμίζουν πως μεγαλούργησε αφήνοντας τους πολίτες της ελεύθερους με την δημοκρατία. Και όπως αποδίδεται με την χαρακτηριστική φράση στον Επιτάφιο του Περικλή, που οδήγησε την Αθήνα και τον αρχαίο κόσμο στον κλασικό αιώνα: 

«Η τόλμη μας ανάγκασε την πάσα γη και θάλασσα να μας ανοίξουνε το διάβα και πα­ντού εστήσαμε μνημεία αθάνατα για τα καλά ή τα κακά που μας έτυχαν».

Στα καλά και στα κακά λοιπόν στήσανε οι πρόγονοι μας μνημεία αθάνατα, για να διδασκόμαστε οι επόμενες γενιές.

Έτσι αντικρίζοντας την Ακρόπολη να θυμηθούμε και τον λοιμό των αρχαίων Αθηνών ή σύνδρομο του Θουκυδίδη, όπου έλαβε χώρα το 430 πΧ και επανήλθε το 427-426 πΧ κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, όταν πολιορκούνταν τα μακρά τείχη από τους Σπαρτιάτες. Ήταν τόσες πολλές οι νεκρικές πυρές, αφού απεβίωσε το 1/4 εως 1/3 του πληθυσμού περίπου 300.000, όπου οι Σπαρτιάτες φοβούμενοι την εξάπλωση, έλυσαν την πολιορκία. 

Ας μελετήσουμε τόσο οι πολίτες όσο και ιδιαίτερα οι κρατούντες τον Θουκυδίδη και τις κοινωνικές επιπτώσεις της νόσου, τα αιτία, την αφορμή και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε παρόμοιες συνέπειες που θα είναι πολύ δυσάρεστες. Για αυτό έρχονται και τα μέτρα της πολιτείας. 

Με την επισήμανση ότι η ιχνηλάτηση δεν είναι ανάκριση και οι θεράποντες ανακριτές, αλλά ιατροί/ θεραπευτές. 

Η ανάκριση για δόλια διασπορά λοιμώδους νόσου πρέπει να γίνεται με φειδώ. 

Εν τέλει, να μη λησμονούμε πως η Ακρόπολη είναι ένα αιώνιο σύμβολο που χτίστηκε στην εμπιστοσύνη που γεννά η συμμετοχική δημοκρατία και στα καλά και στα κακά.  

01.10.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

Κλιματική αλλαγή: Σχεδιάζοντας ξανά το μέλλον

Το 1935 ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας  μετά από καταστροφικές πλημμύρες στην περιοχή της Καρδίτσας και της Μακεδονίας, επισκεπτόμενος την γενέτειρά του είπε εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη. Το 1959 το όνειρό του έγινε πραγματικότητα και το νερό των συνεχών βροχοπτώσεων συγκεντρώνεται στην ομώνυμη λίμνη Πλαστήρα και αρδεύει πλέον τον θεσσαλικό κάμπο.

Φέτος, δυστυχώς αυτό το νερό αντί για ευεργετικό έγινε καταστροφικό με Καρδίτσα και Φάρσαλα να πνίγονται σε αυτό.

Τί άλλαξε από τότε και παραμείναμε αδρανείς; Έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε; Να εξελισσόμαστε; Να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας αυτό με βάση τα νέα κλιματολογικά δεδομένα που  μπορούν να επηρεάσουν ταχέως την διαμόρφωση των υδρογραφικών λεκανών, με τον παράγοντα άνθρωπο να συμμετέχει προσπαθώντας στην εξίσωση να είναι μάταια ο καταλύτης και μη αντιλαμβανόμενος πως οι πράξεις του είναι ο παράγοντας και αυτές επιδρούν σε αυτόν ως συνέπεια.

28.09.2020

Μ Α 

Στοχασμοί

Χρειάζεται εγρήγορση . Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι εποχές που φώναζες police και πέφτανε όλοι κάτω τελειώσανε. Το δόγμα ότι μόνο στην Αθήνα συμβαίνουν , τελείωσε . Τα σοβαρά περιστατικά είναι ισοδύναμα παντού με την ίδια βαρύτητα. 

Περαστικά στον συνάδελφο. Το μαχαίρι είναι η πιο δύσκολη υπόθεση και όσοι λένε το αντίθετο, ας ρωτήσουν όσους έχουμε παλέψει. 

Είναι τόσο κοντινές οι αποστάσεις που εξελίσσεται η μάχη σώμα με σώμα, ο μεν με μαχαίρι με επιθετική ορμή ο δε αμυνόμενος αν προλάβει και τραβήξει όπλο πάει φυλακή με το ισχύον νομικό σύστημα , η αστυνομική ράβδος για να έχει αποτελεσματική αποτροπή χρειάζεται ασπίδα και χώρο για να αναπτύξει ταχύτητα το χτύπημα και απομένουν τα χέρια. 

Εκεί τα δίνεις όλα. Χρειάζεται θεία εύνοια και τύχη μαζί με εκπαίδευση και αναλογία σωματικής διάπλασης. 

Μην ακούσω κανέναν να λέει σιγά το πράγμα και δεν πρόσεξε. 

Στο μέλλον θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε παρόμοια περιστατικά και η εκπαίδευση από τη χρήση όπλου θα πρέπει να μεταφερθεί στον αφοπλισμό μαχαιριού και στον αιφνιδιαστικό περιορισμό κίνησης χεριών και ειδικά δαχτύλων. 

Θα πρέπει να αναθεωρηθεί ο εξοπλισμός τάξης και περιπολίας συνόρων  και να συμπεριλάβει ηλεκτρικά taser , μικρές φυσούνες χημικών στα περιπολικά οχήματα, καραμπίνες για κατάρριψη drones, επιαγκωνιδες, περιβραχιόνια για απόκρουση μαχαιριού κλπ. 

Αποτροπή εισβολής καθοδηγούμενου τεράστιου πλήθους  στα σύνορα με τη χρήση πλαστικών σφαιρών και taser, ώστε να προστατευθεί η πρώτη γραμμή στο όριο της & να μην καταρρεύσει το σύστημα των υποδομών διαχείρισης. 

ΥΓ: 

Περαστικά και πάλι στον αδελφούλη !!! Σήμερα αν πυροβολούσες θα ήσουν στο δρόμο για τον ανακριτή μαζί με το πλήρωμα με το ερώτημα της προφυλάκισης όχι της νόμιμης άμυνας. 

Θα είχαν πέσει να σε φάνε όλοι ότι μπορούσε να γίνει αλλιώς και σιγά τα κορμιά και όλοι είναι μικροκαμωμένοι και ήταν υπερβολικό το όπλο . 

18.11.2019

Μ Α

—————————————————————-

Κάποτε θυμάμαι μας κυνηγούσαν οι γιαγιάδες από τις αυλές που μαζεύαμε τα ρόδια. Αφού μας κατσάδιαζαν, μας φωνάζανε να μας δώσουν να μοιραστούμε ένα.

Την άλλη μέρα ξανά τα ίδια. 

Το ρόδι θεωρούνταν εκλεκτό φρούτο, σύμβολο τύχης και μακροζωίας. Από τα πιο ισχυρά  αντιοξειδωτικά της φύσης. Στην αρχαιότητα λατρεύτηκε όσο τίποτα άλλο και αναπαριστάται ως σύμβολο σε πολλά γλυπτά. 

Κι όμως πλέον περπατάμε και τα βλέπουμε να σαπίζουν στα κλωνάρια των αυλών μας.

Τι στο καλό μας συνέβη; 

Τις αιτίες για πολλά δεινά που μας συμβαίνουν & τώρα γευόμαστε τις συνέπειες να μην τις ψάχνουμε αλλού, αλλά σε εμάς που δεν εκτιμάμε τον πλούτο της γης που έχουμε την τύχη να  ζούμε και των ανθρώπων δίπλα μας που μεγαλώσαμε και περιθωριοποιήσαμε. Τα φυσικά αγαθά και τους παλιούς/ παιδικούς  φίλους στην ανακύκλωση. 

Είναι γιατί έχουν την δύναμη να μας κρίνουν, χωρίς να μπορούμε να αιτιολογήσουμε το γιατί.

17.11.2019

Μ Α

——————————————————

Ακούς το mama said και συνειρμοί παρασύρουν τη σκέψη σου. 

Για τους επαναστάτες που καίει η καρδιά τους για δικαιοσύνη. Που οι αγώνες και το αίμα τους, η ίδια η ζωή τους χάνονται στην ησυχία που έχει ο «Δήμος» όταν παρατηρούσε ο Θουκυδίδης , γιατί ο λαός φοβόταν να μιλήσει καθώς έβλεπε ότι οι συνωμότες ήταν πολλοί.

Αφιερωμένο στους πραγματικούς αγωνιστές της Δημοκρατίας που δεν άκουσαν τις συμβουλές της μαμάς και ξεχύθηκαν με την ορμή της ψυχής τους για δίκαιο και ελευθερια σε έναν άνισο κόσμο. 

Το κάθε Πολυτεχνείο με την ένταξη του νέου κόσμου στην τεχνητή νοημοσύνη, θα φέρνει το μήνυμα όλο και πιο συχνά ποια είναι τα όρια.

Νέες διεκδικήσεις θα ανατείλουν από ανθρώπους ομήρους σε δυο κόσμους, τον φυσικό και τον κυβερνοχώρο.

Ο άνθρωπος την εξέλιξη την έχει χρησιμοποιήσει πρώτα για να καταστρέψει τον αντίπαλο και έπειτα για να θεραπεύσει ανεπανόρθωτες συνέπειες. 

Αυτό είναι το σύγχρονο μήνυμα του Πολυτεχνείου. 

Η προστασία των ελευθεριών μας. 

17.11.2019

Μ Α

—————————————————-—

Στην Πάτμο, στην πλατεία δημαρχείου βρίσκεται να μας θυμίζει την παρουσία του πάνω από το σπήλαιο της Αποκάλυψης, ένα άγαλμα του πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, Εμμανουήλ Ξάνθου, που αγωνίστηκε άοκνα να αποτιναχθεί ο ζυγός της δουλείας και της τρομερής σκλαβιάς.

Σήμερα, ελεύθεροι σωματικά χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε να αποτινάξουμε τον ζυγό της πνευματικής αποχαύνωσης και οκνηρίας, ομοιάζοντας με μαρμαρωμένο λαό που περιμένει την δική του αποκάλυψη. 

Τότε αγράμματοι, βασανισμένοι αλλά μαχητές με κοινό σκοπό. 

Τώρα μορφωμένοι σε λήθαργο φυγομαχούμε στα όνειρα μας με τον εαυτό μας. Η πραγματικότητα μας τρομάζει και δεν έχουμε στόχο. 

Το άγαλμα μπορεί να νιώσει για την προσμονή και ανησυχία των δικαίων, για εμάς αμφιβάλλω τι υπάρχει μες στο μυαλό. 

14.11.2019

Μ Α

————————————————————

Ο «Πάγκαλος» Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ ο οποίος έκανε ενάρετη ζωή και τον ζήλευαν τα αδέρφια του και ήθελαν να τον εκδικηθούν. Έτσι αρχικά τον έριξαν σ' ένα λάκκο και χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο, προσπάθησαν να πείσουν τον πατέρα τους ότι τον έφαγε κάποιο θηρίο. Ωστόσο όταν είδαν ότι δε μπορούν να εξαπατήσουν τον πατέρα τους, πούλησαν τον Ιωσήφ σε εμπόρους κι εκείνοι τον έδωσαν στον αρχιμάγειρα του Φαραώ Πετεφρή, βασιλιά της Αιγύπτου.

Εκεί ο Ιωσήφ αρνήθηκε να ενδώσει στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, η οποία εξοργισμένη τον κακολόγησε στον Φαραώ και εκείνος τον φυλάκισε. Ωστόσο όταν ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή, ο Ιωσήφ του είπε ότι θα έρθουν στη χώρα 7 χρόνια ευφορίας και 7 χρόνια λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστήθηκε με την προειδοποίηση του Ιωσήφ και του έδωσε αξιώματα κι εκείνος προστάτευσε το λαό του στα δύσκολα χρόνια του λιμού και μάλιστα προσκάλεσε στην Αίγυπτο και τα αδέρφια του να μείνουν μαζί του.

13.11.2019

Μ Α

—————————————————-—

Όχι, εγώ δεν θα σας μιλήσω για οδοιπορικά. Θα σας μιλήσω για το σημαντικότερο όλων.

Την υγεία και την υγιεινή των συναδέλφων σας.

Προστατέψτε τους συναδέλφους σας που είναι αποσπασμένοι και ξεχασμένοι στο ΚΥΤ Φυλακίου Έβρου.

Έχετε εκλεγεί, ζητήσατε την ψήφο και την εμπιστοσύνη για το Δ.Σ και την ΠΟΑΣΥ, είτε ως πλειοψηφία είτε ως μειοψηφία & αντιπροσωπεύετε το σύνολο των αστυνομικών στην φυσική και πολιτική ηγεσία και σε άλλους θεσμικούς φορείς.

Ρωτήστε αν οι χώροι είναι υγειονομικά ελεγμένοι και ασφαλείς με στρογγυλή σφραγίδα και υπογραφή αναρτημένες στη διαύγεια. 

Ρωτήστε αν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης λοιμωδών νόσων από τον υπερπληθυσμό στα καμπ, όπου φυλάσσονται σκοπιές.

Ρωτήστε αν πρέπει να γίνονται προληπτικές εξετάσεις αντισωμάτων.

Αν ναι , καρτέλα υγείας με προληπτικό εμβολιασμό. 

Ρωτήστε. Με την υγεία μας δεν χωράνε υποθέσεις και αν και ίσως. 

Πέραν αυτών, 

Γιατί το ΚΥΤ Φυλακίου έχει διαφορετικό καθεστώς φρούρησης από τα νησιά , αν και στις πτέρυγες που πλέον είναι υπερπλήρεις εχουν κινητά τηλέφωνα , δεδομένα Ίντερνετ και δεν πληρούν τις προϋποθέσεις φύλαξης που ορίζει ο νόμος για τους κρατουμένους;

Τέλος , δεν είναι όλα ένα  υπόμνημα με λίγα ευρώ παραπάνω. 

Έβρος, 12.11.2019

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός

(αναδημοσίευση από την Ένωση Αστυνομικών Λάρισας)

—————————————————————-

Η μοναξιά των παλιών θρησκειών. Κάποτε προσέτρεχαν οι πιστοί για παρηγοριά και ελπίδα για τον μελλοντικό κόσμο. 

Τώρα ψάχνουμε να βρούμε το μέλλον στην Βαβέλ του κόσμου.

Αδριανούπολη, 07.11.2019

Μ Α

————————————————————-

Στο ναό του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη, όπου αύριο εορτάζει η μνήμη του. Θρύλοι τον είπανε μαρμαρωμένο βασιλέα. Σίγουρα τον είπανε ελεήμονα και δίκαιο σε σκοτεινές εποχές του Ελληνισμού. 

Τον διέκρινε η ταπεινότητα: «Ο σταυρωθείς εγήγερται, ο μεγάλαυχος πέπτωκεν, ο καταπεσών και συντριβείς ανώρθωται».   

Όσο θα βαδίζουμε στο μέλλον, δεν θέλω να προβλέψω αυτή την φορά αν έρχεται φως ή σκοτάδι ξανά. 

Και όταν σε ένα λαό τα όνειρα, η αγάπη και οι ελπίδες μαρμαρώνουν , η πίστη σβήνει και κανείς θρύλος δεν μπορεί να τα ξυπνήσει και να δείξει το φως της αληθείας.

Διδυμότειχο, 03.11.2019

Μ Α

—————————————————

Και κάπως έτσι έπειτα από 3 χρόνια σχεδόν τελειώνουμε την θητεία μας στο εκκλησιαστικό συμβούλιο του Ι.Ν. Αγίου Αποστόλου Θωμά. 

Μας αξίωσε ο Θεός να στεριώσουμε πάνω από όλα την φιλία μας και να κλείσουμε πιο αγαπημένοι από όταν ξεκινήσαμε την 01.01.2017.

Η θητεία λήγει την 31.12.2019 , πιστεύω να αξιωθώ να αλλάξω τον χρόνο με αγαπημένα μου πρόσωπα και να τα συναντήσω όπως ακριβώς τα αφήνω, ακμαία, δυνατά και χαρούμενα. 

Χαίρομαι που είδαμε τον κόσμο να αγαλλιάζει στα θυρανοίξια του Αγίου Αστερίου και να πιστεύει πως μπορούμε μονοιασμένοι να καταφέρουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. 

Θα μου μείνει η φράση του πατέρα Ιωάννη όταν τον ρώτησα αν προλαβαίνουμε τις εργασίες: «Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτό που μπορεί σε ένα ευάρεστο έργο, ο Θεός κάνει αυτό που θέλει, επεμβαίνει και συμπληρώνει με θεία οικονομία». Όπερ και εγένετο. 

Ευχαριστώ τον Γιάννη, τον Αλέξη και τον Ζήκο, τον αφανή ήρωα τον Αντώνη και τον πατέρα μου Νίκο που αναπληρώνει στις απουσίες μου. 

Τιμή μου πάτερ Ιωάννη !

Μακρυχώρι Λάρισας , 30.10.2019

Μ Α

———————————————————

Αθάνατοι !!!

Δεν σας ξεχνάει η κοινωνία των πολιτών !!!

Μνημείο Ανίτσας Γρεβενών , 28.10.2019

Μ Α

————————————————-

Εδώ σε αυτά τα χώματα, σε όλο το μήκος των συνόρων μας στην οροσειρά της Πίνδου αναπτύσσονταν οι ανιχνευτές μας και οι εμπροσθοφυλακές μας, παραμονή της εισβολής του φασιστικού στρατού του Μουσολίνι γράφοντας ένα έπος. 

Ένα έπος που έχει ένα ανοιχτό γραμμάτιο με την Ιστορία. 

Ένα δέος που σε διαπερνά όταν έχουν αφήσει τις ζωές τους ανθρώπινες ψυχές.

Πολύ περισσότερο όταν σε αυτή την πλαγιά βρίσκεται το μνημείο του παππού μου, θύμα ληστοσυμμοριτών με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

27.10.2019

Μ Α