Μαθήματα Ελληνικής Ιστορίας: Στρατηγός Πλαστήρας

 

Κάτω από το άγαλμα του έφιππου Στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα, από τα εφηβικά μου χρόνια όταν τερμάτιζα σε αγώνες αντοχής προς τιμήν του, από τις εξόδους και τις στρατιωτικές παρελάσεις στην Καρδίτσα, πάντα με έλκυε αυτή η αήττητη στα πεδία των μαχών επιβλητική φυσιογνωμία που μας σημαδεύει το μέλλον ώστε να θέλουμε να μοιάσουμε, αν το θελήσει ο Θεός και το φέρει η μοίρα στο δρόμο μας. 

Από τη ζωή του θα μου μείνουν οι φράσεις του:

1. <<Τα δώρα φέρνουν αντίδωρα>>. 

2. <<Το πλανάσθαι ανθρώπινον· αλλά το ομολογείν την πλάνην είναι ανώτερος πολιτισμός και ευγενέστερος ανδρισμός. Ένας λαός ούτω μόνον σκεπτόμενος αποτρέπει τας εκ της πλάνης συμφοράς και ευημερεί>>.

3. <<Τόλμη και θέλησις φέρνουν Νίκην>>. 

4. Και τέλος αυτή η επιστολή που έστειλε στη θετή μάνα του Άννα Παπαδοπούλου 29/5/1922 βλέποντας τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό της Ιωνίας και την Μικρασιατική Καταστροφή: 

«Κοντεύει να μου φύγει το μυαλό όταν συλλογίζομαι η ακούω ότι είναι δυνατόν να φύγωμε από την Σμύρνην».

Άραγε, αν ζούσε στις μέρες μας και έβλεπε αυτά τα δοτικά υποχωρητικά λόμπυ του κατευνασμού και των θολών νερών στο Αιγαίο, δεν θα του έφευγε το μυαλό; 

Δεν θα του έφευγε να μετράνε την ισχύ μας με αριθμούς και όχι με την ψυχή μας;

<~Ου πόσοι, αλλά που>>. 

Και σαν υστερόγραφο σε όσους φοβούνται τους αριθμούς να τους υπενθυμίσω την απάντηση του Στρατηγού Μακρυγιάννη στον φιλέλληνα Γάλλο Ναύαρχο Δεριγνύ: 

[Η απάντηση στο Δεριγνύ]

Εκεί οπού ‘φκιανα τις θέσεις εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς* να με ιδεί. Μου λέγει: “Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες• τι πόλεμον θα κάμετε με τον Μπραΐμη αυτού; – Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει• και θα δείξομεν την τύχη μας σ’ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε µ’ έναν τρόπο, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε• τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν κι όταν κάνουν αυτήν την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση οπού είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιαύτη• και θα ιδούμεν την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς. – “Τρε μπιέν”**, λέγει και αναχώρησε ο ναύαρχος.

09/10/2025

Μιχάλης Αβέλλας

Στα χνάρια της ένδοξης Ιστορίας μας.

 

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

Εδώ σε αυτά τα άγρια βουνά, από κάτω κείτεται μέσα στα βράχια η Παναγία η Προυσσιώτισσα. Εδώ το 1823 μετέφεραν τον Καραϊσκάκη σε ένα φορείο από κλαδιά τα παλληκάρια του, ημιθανή υποφέροντας από αρρώστια στα πνευμόνια για να ιαθεί.

Γνωστός για τα ανέκδοτά του ήταν αρκετές μέρες στο μοναστήρι χωρίς βελτίωση και τον παρακινεί ένας καλόγερος να τάξει κάτι στην Παναγία για το καλό του. 

Απάντησε τι να δώσω, άλλο από το μουλάρι μου δεν έχω και το τάζω, προσπαθώντας να χαμογελάσει μες στον πόνο του. Όταν βελτιώθηκε κάπως η υγεία του πριν αναχωρήσει από το μοναστήρι, έδεσε το μουλάρι του στην πόρτα της εκκλησίας , εκστομίζοντας τον σατυρικό του λόγο:

-Που να το’ ξερα ‘γω πως ήθελες μουλάρι για να με γειάνεις τόσους μήνες…

Έπειτα, την Πρωταπριλιά του 1824 στην εκκλησία της Παναγιάς στο Αιτωλικό, έλαβε χώρα ένα από τα πιο μελανά στίγματα στην ιστορία του ξεσηκωμού, από την στημένη καταδίκη του για προδοσία με τους Τούρκους, από τον Μαυροκορδάτο που τον κατάτρεξε όσο κανείς άλλος, αποστερώντας του όλα τα αξιώματα μέχρι να μετανοήσει επιστρέφοντας στα χριστιανικά και ελληνικά χρέη του και δίνοντας του 48 ώρες προθεσμία να αναχωρήσει. 

Μάλιστα δε υπάρχει ένα απόσπασμα από γράμμα του Μαυροκορδάτου:

«Μανθαίνω ότι είναι κακά άρρωστος… Η φθίσις του έφθασεν εις τον τρίτον βαθμόν… ίσως ο Θεός μας απαλλάξη από αυτόν…»

Ο ασθενής στρατηλάτης μεταφερόμενος πάλι σε ένα ξυλοκρέβατο από κλαδιά είχε προορισμό τα Άγραφα ήταν κυνηγημένος κι από Τούρκους και από το πρωτοπαλίκαρο του Μαυροκορδάτου, τον Ράγκο. Εκείνοι που τον καταδικάσανε για προδοσία, τώρα επιτίθεντο από κοινού με τους Τούρκους. Ο Μαυροκορδάτος προς τον Ράγκο έγραψε σε ένα γράμμα: «Ήθελα λάβει μεγάλην ευχαρίστησην, αν τον επιάνατε…»

Στο Καρπενήσι απάντησε στην Γραμμένη Οξυά τον Α. Ίσκο, τον Γ. Δράκο, τον Χρ. Περραιβό και άλλους οπλαρχηγούς που έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Εκεί φιλοξενήθηκε στη Δόμνιτσα από τους Γιολδασαίους και άλλους φίλους του και παρακάλεσε τον παπα-Γιάννη, μόλις τον είδε να μπαίνει στην πόρτα:

«Παρακάλα, παπά μου, το Θεό να γίνω καλά για το Γένος». 

Και στην 27 Μαϊου 1824 έγραψε αυτή τη γραφή στο Διευθυντήριο, στον Μαυροκορδάτο:

«Εμένα η κακή τύχη μου και αρρώστησα οπίσω. Δεν ηξεύρω κιόλα από τα κρύα τα πολλά ήταν ή από τους τόσους αφορισμούς όπου μου εκάματε, και σε παρακαλώ να με συγχωρέση η Διοίκησις και όλοι οι χριστιανοί και να μου σταλθεί και μία ευχή συγχωρητική παρά του αρχιερέως.»

Δεν του απάντησε ποτέ και κινήθηκε προς το Ναύπλιο , για να συναντήσει την ιστορία μέσα από τον εμφύλιο διχασμό και λαμπρές νίκες στην Ρούμελη μέχρι το ηρωικό τέλος του στο Φάληρο την 23η Απριλίου 1827, όπου σηκώθηκε βαρειά άρρωστος με πυρετό να ανακόψει τα στρατεύματα του Κιουταχή.

Εν τέλει, εκπληρώνοντας έτσι την ευχή του στο νεκρό σώμα του Μπότσαρη που μεταφέρθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας Προυσσιώτισσας μετά τη νίκη του στο Κεφαλόβρυσο την 9η Αυγούστου 1823 και μόλις το έμαθε ο ασθενής στρατηλάτης, σηκώθηκε από το στρώμα του και σύρθηκε ως το λείψανο. Έσκυψε έπειτα και φίλησε με δάκρυα το νεκρό κι είπε:

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

 «Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος, είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκια σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δεν του φτάνουμε».

Ας μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας τα τελευταία του λόγια:

«Ελάτε να σας φιλήσω».

Για αυτό συνέβη η εθνική παλιγγενεσία αν και πέρασε από μύρια κύματα εγωισμών, συνωμοσιών, προδοσίας. Γιατί τα τελευταία λόγια των ηγετών ήταν λόγια αγάπης και ομονοίας. Λόγοι εγκαρδιωτικοί. Λόγοι που τιμούν με τις πράξεις τους τα ιδανικά του ηγέτη όπως τον έβλεπε ο Καραϊσκάκης στο πρόσωπο του Μάρκου Μπότσαρη.

Αυτά είναι τα βουνά της Ελλάδας μας που κράτησαν την σπορά του Ελληνισμού. 

05.04.2020

Μιχάλης Αβέλλας

Υ.Γ.: Αυτό το βιβλίο που με συνεπήρε από τη Σχολή Αστυφυλάκων Καρδίτσας και μου το δώρισε ο τότε Διοικητής μου, ο Δημήτρης Καλλιαντζής πιθανόν και από παρόρμηση όταν έβλεπε ότι καθόμουν επί ώρες στον ελεύθερο χρόνο στη βιβλιοθήκη της σχολής και μελετούσα την εκτός ύλης στρατιωτική ιστορία.

Υ.Γ.1: Σκέψεις που είχα αναρτήσει από την 05 Απριλίου 2020 στο fb.

Στο διάβα της ιστορικής μνήμης.

Όσο τα παιδιά θα τα προκαλεί η μνήμη να γνωρίσουν την ιστορία, τόσο η Ελλάς θα συνεχίσει να ζει και να αναπνέει τον αέρα της ελευθερίας.

Η πίστη είναι ζώσα μέσα από την καθημερινότητα μας και από την κληρονομιά. Μπορεί να αναλύσεις επιστημονικά τα πάντα, αφήνοντας όμως πάντα ένα αναπάντητο ερωτηματικό. 

Είναι αυτό το αόρατο νήμα που  συνδέει την επιστήμη με το Θείο.

Είναι αυτή η αόρατη σύνδεση έθνους - κράτους - πίστης που διατηρεί τα κράτη υγιή και τους κατοίκους ευημερούντες.

Είναι αυτά τα ιερά, τα όσια και λάβαρα που μία θεία δύναμη μας ωθεί να τα συντηρούμε και να τα κάνουμε καλύτερα με την αγάπη μας.

Είναι η Ελλάδα, η Ελλάδα που δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται τσιφλίκι κανενός και ανήκει στο εμείς και όχι στο εγώ τόσο στις εύκολες διαδρομές όσο και στα δύσκολα και απάτητα μονοπάτια. Γιατί, για να φτάσουμε στην Ιθάκη πρέπει να είμαστε ενωμένοι, όλοι μαζί και όχι περιπλανώμενοι με μια σχεδία, έρμαια  των παθών, των εγωισμών και του κατάλοιπου της εθελοδουλείας από την μακραίωνη σκλαβιά.

25.08.2024

Μ Α

 

Από τη Μελούνα στο δυστοπικό σήμερα.

 Μελούνα - Ελασσόνας. Ένας τόπος γεμάτος στρατιωτική ιστορία. Από το φάντασμα του 1897, όπου ο ελληνικός στρατός υποχώρησε στην οθωμανική πίεση από τη Μελούνα μέχρι την Καμηλόβρυση στα πατώματα της Λαμίας (μάχη της Ταράτσας), στους νικηφόρους  βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913 όπου ο στρατός μας πνέοντας και πλέοντας μεθ' ακαθέκτου ορμής διπλασίασε την Ελλάδα ξεκινώντας από τη Μελούνα.

Αυτή είναι η κληρονομιά μας, να νικάμε τα φαντάσματα πριν μας τυλίξει η σκιά τους.

Και στο σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε ο μεγαλύτερος εχθρός μας όπου πρέπει να ξορκίσουμε και να νικήσουμε είναι το φάντασμα της καλπάζουσας εφηβικής βίας με ρεαλιστικές δράσεις & προγραμματισμό και όχι αντιδρώντας με κατάρες,  καταδίκες και μεγαλόστομα "θα", ώστε αυτή η οργή να ξαναγίνει η δημιουργική ορμή της νιότης. 

14.12.2023

Μ Α

Μήπως ανοίξαμε την Κερκόπορτα για επανεξοπλισμό της Τουρκίας;

 Μήπως ανοίξαμε την Κερκόπορτα για επανεξοπλισμό της Τουρκίας;

Σε μία αναθεωρητική και ταραγμένη περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας εμείς η Ελλάδα επιμένουμε να πιστεύουμε και να υπογράφουμε διακηρύξεις και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, για να μην προκαλούμε την γείτονα χώρα,την Τουρκία, που έχουμε το θράσος να ξαναϋπάρχουμε στον παγκόσμιο χάρτη. 

Υπογράφουμε διακηρύξεις νέας φιλίας ενώ υπάρχει το εμπάργκο των ΗΠΑ για μη πώληση των F35 και μη αναβάθμιση των F16, λόγω: των ασύμβατων επιλογών με τη Δύση, της εχθρότητας, του casus Beli , της μη χρήσης των 12 ναυτικών μιλίων, των διαρκών παραβιάσεων των συνόρων μας είτε με τις υπερπτήσεις είτε με την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, όπου φτάσαμε σχεδόν το 2015-2016 να υποδεχτούμε άνευ όρων 1.000.000 άτομα λάθρα είσοδο, με τα χίλια μύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες αλιείς, της αμφισβήτησης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη βαφτίζοντας την τουρκική στη συνέντευξη στο Μαξίμου. 

Και κάπου εκεί παραπεταμένο το σύμβολο της παγκόσμιας Ορθοδοξίας, η Αγία Σοφία, η βεβήλωση του ναού σε τζαμί , οι κίνδυνοι κατάρρευσης του ναού , ωχριούν μπροστά στο κέρδος. Ποιος νοιάζεται για εκκλησίες και ναούς που δεν λειτουργούν, με ελάχιστους ή καθόλου πιστούς; 

Αλλά, διαβάζουμε μονογραμματικά για διακήρυξη σε διάφορους τομείς μεταξύ δύο μερών και ενθυμούμαστε πως Μέρος αναγραφήκαμε και στην συμφωνία των Πρεσπών, παραχωρώντας για πάντα το όνομα της Μακεδονίας, χωρίς να κερδίσουμε κατ ουσίαν τίποτα. Ενώ θα μπορούσε να ζητηθεί το απλό από την τότε κυβέρνηση των Σκοπίων, ελληνική εκπαίδευση και μόρφωση με επίσημη γλώσσα την ελληνική.

Άραγε , σε αυτή την διακήρυξη όπου σήμερα υπογράφηκε φιλία και συνεργασία σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και άρα δεν υφίσταται απόρρητο, γιατί δεν τέθηκε σε διαβούλευση πριν την υπογραφή; 

Γιατί μας αγνοείτε σαν να μην υπάρχουμε στα πιο σημαντικά ζητήματα;

Δεν είστε μόνοι σας. 

Και επανερχόμενος στην πρώτη πρόταση, ότι η περίοδος που διανύουμε είναι αναθεωρητική, αν όλα πάνε στραβά , που κανείς μας δεν θέλει, εμάς δεν θα καλέσετε να υπερασπιστούμε τα πάτρια και ιερά του Γένους; 

Κι εμείς Ειρήνη θέλουμε, γιατί έχουμε νιώσει πως θα είναι η άσχημη πλευρά μιας σύρραξης.

Αλλά , γαίαν και ύδωρ ου δίδομεν.

Και λαός που θέλει να αντισταθεί, δεν μπορεί να κατακτηθεί. 

Ίσως να μην ήμουν τόσο επιφυλακτικός, αν υπήρχε δημόσια διαβούλευση με τροποποιήσεις, στο τραπέζι να μην είναι η Ελλάδα, το σκεπτικό των συμφωνιών και τα προσδοκώμενα κέρδη για την Ελλάδα. 

Ειδάλλως οι διακηρύξεις θυμίζουν σύμφωνα μη επίθεσης άλλων εποχών.

Κλείνοντας για να συλλογιστουμε όλοι μας καλά, ας σκεφτούμε το αν.

Τι θα γινόταν αν δεν υπογραφόταν η συμφωνία των Πρεσπών; Και σκεφτείτε την απάντηση: ΤΙΠΟΤΑ.

Τι θα γίνει αν δεν υπογράφουμε σύμφωνα που στόχο έχουν το Αιγαίο και τη Θράκη; ΤΙΠΟΤΑ. 

Με την ίδια λογική, γιατί δεν μας υπογράφουνε και για συνεκμετάλλευση της Μαύρης Θάλασσας και των στενών του Βοσπόρου;

Η μοίρα μας έχει ταγμένους στις απέναντι όχθεις του ορμητικού ποταμού της ιστορίας, που για 100 χρόνια μετά από το λυσσαλέο μικρασιατικό πόλεμο επιβίωσης, αποδεχτήκαμε το αυτονόητο. Ότι είμαστε σαν το νερό με τη φωτιά. Για να συνυπάρξουμε υποτίθεται ειρηνικά πρέπει ένα από τα δύο κράτη να σβήσει. 

Όπως μας μεταφέρει ο Γεώργιος Φραντσής το πώς έσβησε το Βυζάντιο το 1453 με την άλωση της Πόλης, το τέλος των Ελλήνων ευγενών που πείσθηκαν να επιστρέψουν στην Πόλη και τα τελευταία λόγια του Νοταρά, πριν αποκεφαλιστεί από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, να στοιχειώνουν τις μνήμες των αναθεωρητών:

 <<Δίκαιος ει Κύριε.>>

Με προβληματισμό 

07.12.2023

Μ Α

Ησυχίαν είχεν ο δήμος...

 

Στην αρχαιότητα στήνανε τους Λέοντες με το βλέμμα προς ανατολή, γνωρίζοντας τον εχθρό. Ο Μέγας Αλέξανδρος πριν εκκινήσει την εκστρατεία και την κατάλυση του βασιλείου των Περσών με την άνθιση της ελληνιστικής περιόδου, ξεκίνησε από την Αμφίπολη το 335 πΧ νικώντας τους Ιλλύριους, Δαρδάνους και Ταυλάντιους στην πολιορκία του Πηλίου Ιλλυρίας και εν συνεχεία ισοπέδωσε τη Θήβα που είχε μηδίσει πλην της οικίας του Πινδάρου, που είχαν θέση πρεσβευτή στην αυλή των Περσών αρνούμενοι το Κοινό των Ελλήνων. 

Στο σήμερα δεν ξέρω αν τα λιοντάρια πρέπει να συνεχίσουν να βλέπουν προς την Ανατολή ή να σκύψουν κάτω το κεφάλι από ντροπή για εμάς ή να τα στρέψουμε προς εμάς για να νιώσουμε την οργή των νεκρών μας, ενθυμούμενος το απόσταγμα του Θουκυδίδη {Ἱστορίαι (8.65.1-8.68.4)} για τους συνωμότες. 

Τότε, τον Μάρτιο του 411 π.Χ, ο Αθηναίος δημαγωγός Πείσανδρος , εκμεταλλευόμενος την καταστροφή στη Σικελία, προσπαθούσε να έρθει σε επαφή με τους Πέρσες ( Τισσαφέρνη) και τον Αθηναίο στρατηγό Αλκιβιάδη, που κατατρεχόταν από το άγος της καταστροφής των Ηράκλειων στηλών και της προδοσίας του οχυρού της Δεκελείας , καταλύοντας προσωρινά την εκκλησία του δήμου των Αθηναίων αντικαθιστώντας την με τη Βουλή των 400. 

Για την ιστορία ο σατράπης της Λυδίας Τισσαφέρνης συμμάχησε τελικά με τους Σπαρτιάτες νικώντας τους Αθηναίους, ο δε Αλκιβιάδης κυκλοφορούσε στην αγορά έχοντας κόψει την ουρά του σκύλου του και εν τέλει το 404 π.Χ. εξόριστος από τους ηττημένους Αθηναίους δολοφονήθηκε στο όρος Έλαφος της Φρυγίας που είχε καταφύγει για να τον προστατεύσουν οι Πέρσες από απεσταλμένο των Σπαρτιατών και του Λυσάνδρου.

Εν κατακλείδι ο Θουκυδίδης που διδάσκεται στις μεγαλύτερες σχολές και δη πολέμου παγκοσμίως για τη διαχρονική αντικειμενικότητα, αποτυπώνει το νοσηρό κλίμα που διανύουμε: 

«Hσυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός» 

Ο λαός σώπαινε και κανείς δεν μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί.

10.12.2022

Μ Α

Σαν σήμερα, 22 Νοέμβριου

 Σαν σήμερα 22 Νοεμβρίου η Ελλάδα μας βιώνει το 1897 το οριστικό τέλος του ταπεινωτικού ελληνοτουρκικού πολέμου, όπου ηττηθήκαμε , χάσαμε εδάφη που είχαμε κερδίσει το 1881 και μας αποδόθηκαν πίσω με παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Μία ήττα που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα πολιτειακών αλλαγών στη χώρα που οδήγησαν στο Γουδί και μετέπειτα στην άνοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην Ελλάδα των πέντε θαλασσών και δύο ηπείρων μέχρι την μικρασιατική καταστροφή. Σαν τα ομηρικά έπη, μέσα σε 20 χρόνια ζήσαμε το ζενίθ και το ναδίρ με την πλοκή μιας αρχαίας τραγωδίας από την κορύφωση, την ύβρι έως την κάθαρση και την άτη και τον ήρωα στο τέλος να μένει μόνος του με τις πληγές της ύβρεως του σαν άλλος Οιδίποδας, σαν άλλος Οδυσσέας. 

Ικανοί να λύσουμε τον πιο δύσκολο γρίφο, να κόψουμε τον γόρδιο δεσμό και συνάμα να χαθούμε. 

Σαν σήμερα αυτή η μικρή χώρα που θέλουν να τη βλέπουν οι εχθροί και να το πιστέψουν από φόβο οι ηγέτες μας, το 1940 έμπαινε ο ελληνικός στρατός στην Κορυτσά στη Βόρειο Ήπειρο και την απελευθέρωνε για δεύτερη φορά μέσα σε 30 χρόνια, μετά τους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913.

Σε αυτό το έπος συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως θρησκεύματος, όπως μου θυμίζει ένα μνημείο που συνάντησα στην Κομοτηνή. Και εννοώ τους Έλληνες της μουσουλμανικής μειονότητας που έδωσαν κι αυτοί το αίμα τους για την Ελλάδα, όταν αυτή τους κάλεσε να πιάσουν τη γραμμή. 

Γιατί σε αυτό τον τόπο πρέπει να μάθουμε στο εμείς κι όχι στο εγώ, τηρώντας την επιθυμία του Μακρυγιάννη, αλλιώς οι νεκροί μπορεί να ξυπνήσουν, οι ζωντανοί μάλλον όχι και κανένας επίκαιρος ενθουσιασμός αν δεν έχει πίστη στο Θεό δεν πρόκειται να βγάλει σε καλό.

Ούτε να νιώθουμε μικροί σαν θέλουν να μας θωρούν οι ξένοι, ούτε τεράστιοι σαν κοιτάμε τη σκιά μας στον ήλιο, αλλά ταπεινοί όταν ζητάμε δύναμη από το Θεό. Κι αυτός όπως Δαυίδ θα μας οπλίσει με δύναμη όπως στον ψαλμό 90

<<πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιὰς καὶ μυριὰς ἐκ δεξιῶν σου, πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ·οὐ προσελεύσεται πρὸς σὲ κακά, καὶ μάστιξ οὐκ ἐγγιεῖ ἐν τῷ σκηνώματί σου>>.

Και κλείνοντας πριν χρόνια ένας καλός φίλος μου είπε αν θέλω να παίρνω like , να μην γράφω για το Θεό και του είπα δεν με νοιάζουν οι πολλοί.

Η μαγιά να μείνει, αυτός ο τόπος δεν θα ξαναχαθεί ποτέ και θα ανθίσει ευημερία ξανά.

22.11.2022

Μ Α

Η σημαία μας φίλος πιστός, σκέπη κραταιά.

 

Όσο πλησιάζεις τα ελληνοτουρκικά σύνορα, τόσο μεγαλώνει η σημαία της πατρίδας μας. Είναι γιατί η όψη της παρέχει τη ζέση και μια αόρατη φιλία, για να μη νιώθουν την εθνική μοναξιά. 

Κι όπως έγραφε η επιγραφή στο μνημείο των Ελλήνων Εβραίων που εξοντώθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα Πολωνίας το 1943.

"Φίλος πιστὸς σκέπη κραταιά", 

ὁ δὲ εὑρὼν αὐτὸν εὗρε θησαυρόν. (Σοφία Σειράχ κεφάλαιο έκτο, στ. 14)

Αυτός είναι ο ανεκτίμητος μοναδικός θησαυρός μας, που όταν υποστέλλεται από κατακτητές τρομερά δεινά ακολουθούν. 

 Είθε η συντροφιά και η σκέπη της ελληνικής μας σημαίας να μη φύγει ποτέ. 

01.09.2022

Μ Α 

Σαν σήμερα, η καταστροφή της Σμύρνης.

Σαν σήμερα, 27 Αυγούστου 1922 ξεκινά η καταστροφή της Σμύρνης. Ένα από τα θύματα ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, που ενώ τον βασάνισαν τυφλώνοντας τον , σέρνοντας τον από τα γένια στον τουρκομαχαλά, πετσοκόβοντας τον, εκείνος τους ευλογούσε! Αυτός ο φλογερός Μητροπολίτης είχε εκφωνήσει προ 11 ετών τον επιμνημόσυνο και προφητικό λόγο για τον εθνομάρτυρα μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανό, που μαρτύρησε υπερασπιζόμενος την ελληνικότητα της Μακεδονίας από κομιτατζήδες και ρουμανίζοντες κοντά στο χωριό Αιμιλιανός Γρεβενών τον Οκτώβριο του 1911. «Όταν αρχιερείς καίωσιν εαυτούς ως λαμπάδας ενώπιον του ειδώλου της πατρίδος, ο δε μαρτυρικός θάνατός των γίνεται ζωής και δόξης υπόθεσις και θεμέλιον αγιωτέρου βίου, το μνημόσυνόν των δεν εναρμονίζεται με δάκρυα και θλίψιν, αλλά με υπερηφάνειαν και αγαλλίασιν. Ημίν εξ όλων εχαρίσθη όχι μόνον το εις Χριστόν ορθώς πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού αγογγύστως πάσχειν, γενναίως μαρτυρείν και ενδόξως θνήσκειν». Ας φωτίσει ο Θεός πάλι τέτοιους ανθρώπους, ώστε να ηγηθούν του πνεύματος της Ορθοδοξίας και να οδηγήσουν το ζαλισμένο ποίμνιο, που θέλουν να χάσει την ταυτότητα του μέσα από απροσδιοριστίες και σκανδαλισμούς, σε ασφαλή πάλι νερά. Γιατί όπως είπε και ο πατέρας της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, Έθνη που αποκοιμούνται είτε πεθαίνουν είτε ξυπνάνε σκλάβοι! 27.08.2022 Μ Α

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω». Ιστορίες ηρώων του 1821

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

Εδώ σε αυτά τα άγρια βουνά, από κάτω κείτεται μέσα στα βράχια η Παναγία η Προυσσιώτισσα. Εδώ το 1823 μετέφεραν τον Καραϊσκάκη σε ένα φορείο από κλαδιά τα παλληκάρια του, ημιθανή υποφέροντας από αρρώστια στα πνευμόνια για να ιαθεί.

Γνωστός για τα ανέκδοτά του ήταν αρκετές μέρες στο μοναστήρι χωρίς βελτίωση και τον παρακινεί ένας καλόγερος να τάξει κάτι στην Παναγία για το καλό του.

Απάντησε τι να δώσω, άλλο από το μουλάρι μου δεν έχω και το τάζω, προσπαθώντας να χαμογελάσει μες στον πόνο του. Όταν βελτιώθηκε κάπως η υγεία του πριν αναχωρήσει από το μοναστήρι, έδεσε το μουλάρι του στην πόρτα της εκκλησίας , εκστομίζοντας τον σατυρικό του λόγο:

-Που να το’ ξερα ‘γω πως ήθελες μουλάρι για να με γειάνεις τόσους μήνες…

Έπειτα, την Πρωταπριλιά του 1824 στην εκκλησία της Παναγιάς στο Αιτωλικό, έλαβε χώρα ένα από τα πιο μελανά στίγματα στην ιστορία του ξεσηκωμού, από την στημένη καταδίκη του για προδοσία με τους Τούρκους, από τον Μαυροκορδάτο που τον κατάτρεξε όσο κανείς άλλος, αποστερώντας του όλα τα αξιώματα μέχρι να μετανοήσει επιστρέφοντας στα χριστιανικά και ελληνικά χρέη του και δίνοντας του 48 ώρες προθεσμία να αναχωρήσει.

Μάλιστα δε υπάρχει ένα απόσπασμα από γράμμα του Μαυροκορδάτου:

«Μανθαίνω ότι είναι κακά άρρωστος… Η φθίσις του έφθασεν εις τον τρίτον βαθμόν… ίσως ο Θεός μας απαλλάξη από αυτόν…»

Ο ασθενής στρατηλάτης μεταφερόμενος πάλι σε ένα ξυλοκρέβατο από κλαδιά είχε προορισμό τα Άγραφα ήταν κυνηγημένος κι από Τούρκους και από το πρωτοπαλίκαρο του Μαυροκορδάτου, τον Ράγκο. Εκείνοι που τον καταδικάσανε για προδοσία, τώρα επιτίθεντο από κοινού με τους Τούρκους. Ο Μαυροκορδάτος προς τον Ράγκο έγραψε σε ένα γράμμα: «Ήθελα λάβει μεγάλην ευχαρίστησην, αν τον επιάνατε…»

Στο Καρπενήσι απάντησε στην Γραμμένη Οξυά τον Α. Ίσκο, τον Γ. Δράκο, τον Χρ. Περραιβό και άλλους οπλαρχηγούς που έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Εκεί φιλοξενήθηκε στη Δόμνιτσα από τους Γιολδασαίους και άλλους φίλους του και παρακάλεσε τον παπα-Γιάννη, μόλις τον είδε να μπαίνει στην πόρτα:

«Παρακάλα, παπά μου, το Θεό να γίνω καλά για το Γένος».

Και στην 27 Μαϊου 1824 έγραψε αυτή τη γραφή στο Διευθυντήριο, στον Μαυροκορδάτο:

«Εμένα η κακή τύχη μου και αρρώστησα οπίσω. Δεν ηξεύρω κιόλα από τα κρύα τα πολλά ήταν ή από τους τόσους αφορισμούς όπου μου εκάματε, και σε παρακαλώ να με συγχωρέση η Διοίκησις και όλοι οι χριστιανοί και να μου σταλθεί και μία ευχή συγχωρητική παρά του αρχιερέως.»

Δεν του απάντησε ποτέ και κινήθηκε προς το Ναύπλιο , για να συναντήσει την ιστορία μέσα από τον εμφύλιο διχασμό και λαμπρές νίκες στην Ρούμελη μέχρι το ηρωικό τέλος του στο Φάληρο την 23η Απριλίου 1827, όπου σηκώθηκε βαρειά άρρωστος με πυρετό να ανακόψει τα στρατεύματα του Κιουταχή.

Εν τέλει, εκπληρώνοντας έτσι την ευχή του στο νεκρό σώμα του Μπότσαρη που μεταφέρθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας Προυσσιώτισσας μετά τη νίκη του στο Κεφαλόβρυσο την 9η Αυγούστου 1823 και μόλις το έμαθε ο ασθενής στρατηλάτης, σηκώθηκε από το στρώμα του και σύρθηκε ως το λείψανο. Έσκυψε έπειτα και φίλησε με δάκρυα το νεκρό κι είπε:

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

«Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος, είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκια σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δεν του φτάνουμε».

Ας μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας τα τελευταία του λόγια:

«Ελάτε να σας φιλήσω».

Για αυτό συνέβη η εθνική παλιγγενεσία αν και πέρασε από μύρια κύματα εγωισμών, συνωμοσιών, προδοσίας. Γιατί τα τελευταία λόγια των ηγετών ήταν λόγια αγάπης και ομονοίας. Λόγοι εγκαρδιωτικοί. Λόγοι που τιμούν με τις πράξεις τους τα ιδανικά του ηγέτη όπως τον έβλεπε ο Καραϊσκάκης στο πρόσωπο του Μάρκου Μπότσαρη.

Αυτά είναι τα βουνά της Ελλάδας μας που κράτησαν την σπορά του Ελληνισμού.

05.04.2020

Μιχάλης Αβέλλας

Υ.Γ.: Αυτό το βιβλίο που με συνεπήρε από τη Σχολή Αστυφυλάκων Καρδίτσας και μου το δώρισε ο τότε Διοικητής μου, ο Δημήτρης Καλλιαντζής πιθανόν και από παρόρμηση όταν έβλεπε ότι καθόμουν επί ώρες στον ελεύθερο χρόνο στη βιβλιοθήκη της σχολής και μελετούσα την εκτός ύλης στρατιωτική ιστορία.

Προς τους Νεοέλληνες. Ένα μήνυμα από το 1824

Προς τους Νεοέλληνες. Ένα μήνυμα από το 1824

Το 1824 ο Γάλλος λόγιος της εποχής Claude Fauriel (Κλοντ Φοριέλ), ένας πραγματικός Φιλέλληνας κατάφερε να συγκεντρώσει και να εκδώσει στο τότε ευρωπαϊκό αναγνωστικό κοινό που διψούσε για Ελλάδα, αναγέννηση και κλασικό πολιτισμό τα δημοτικά τραγούδια της σύγχρονης Ελλάδας.

Λόγω του μεγάλου όγκου ακολούθησε δεύτερος τόμος το 1825.

Αυτός ο μεγάλος ευεργέτης μας, πριν απελευθερωθούμε καν, έχοντας την ισχυρή πεποίθηση ότι με κάποιο τρόπο θα τα καταφέρναμε, μας έστειλε ένα μήνυμα από το 1824.

Ένα μήνυμα προς τους Νεοέλληνες, που πρέπει να το ακούσουν μέσα τους πολύ καλά οι αναθεωρητές της ιστορίας και της σύγχρονης τέχνης. 

«Προς τους Νεοέλληνες - 1824

ΑΝ ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ανεξαρτησία τους, αν έλθει η μέρα που θα μπορέσουν να αναπτύξουν ειρηνικά τα σπάνια χαρίσματα με τα οποία τους έχει προικίσει η φύση, τότε υπάρχει κάθε ελπίδα σύντομα να πλησιάσουν και ίσως ξεπεράσουν σε πολιτισμό τα αλλά έθνη της Ευρώπης. 

Θα ανθίσουν πάλι στη χώρα οι επιστήμες, η φιλοσοφία θα έχει εκεί νέες σχολές και οι καλές τέχνες θα δημιουργήσουν ξανά αριστουργήματα. Θα έχουν, χωρίς αμφιβολία, και μεγάλες ποιητικές συνθέσεις, στις οποίες η τέχνη θα έχει προσφέρει ό,τι μπόρεσε. Αλλά, αν είναι δυνατόν, αυτές οι τόσο ωραίες ελπίδες ας μην τους προκαλέσουν την περιφρόνηση προς ένα μέτριο και εύκολο έργο! Ας σπεύσουν να συλλέξουν ό,τι δεν έχει χαθεί από τα δημοτικά τους τραγούδια. Η Ευρώπη θα τους οφείλει ευγνωμοσύνη για ό,τι κάνουν για να τα διαφυλάξουν. Και οι ίδιοι θα είναι γοητευμένοι μια μέρα, γιατί θα μπορούν να γνωρίσουν τα προϊόντα μιας σοφής και καλλιεργημένης ποίησης, τα απλά αυτά μνημεία του πνεύματος, της ιστορίας και των ηθών των προγόνων τους.»

Το λάβαμε το μήνυμα οι νεοΈλληνες, έχουμε αντιληφθεί ότι είμαστε στα 200 χρόνια από την εθνική παλιγγενεσία του 1821, έχουμε αντιληφθεί όταν διαπληκτιζόμαστε με ειρωνικά και δηκτικά σχόλια  στα μέσα δικτύωσης τι περιμένουν να δουν από εμάς; Έναν φάρο πολιτισμού και όχι αλλοπρόσαλλου πειραματισμού. 

Και επειδή δεν θελουμε να πληγώνουμε με τα γραπτά και τα λεγόμενα μας, για αυτό και γράφουμε σαν τους μάντεις, γιατί η πορεία της Ελλάδας είναι όπως οι χρησμοί του μαντείου των Δελφών. Διφορούμενη είτε προς την καταστροφή είτε προς την πρόοδο με ροπή προς το πρώτο.

Και όταν φτάνουμε σε αυτή τη ροπή έρχονται τα σημειώματα σαν διαθήκες αυτών των μεγάλων ευεργετών μας, για να μας κυνηγήσουν σαν τις ερινύες από τη λάθος πορεία και με καταλύτη το ελληνικό φιλότιμο βγαίνοντας από τα ερείπια που κληρονομήσαμε, να βαδίσουμε  πάλι στον δρόμο της δόξας. 

#greece2021 Greece 2021

Μ Α

Ακρόπολη, η χρυσή πόλη στον λόφο

Καλό μήνα με την Ακρόπολη να θυμίζει την πάλαι ποτέ αίγλη της χρυσής πόλης στον λόφο με τις αργυρές ακτίνες των μαρμάρων της να θυμίζουν πως μεγαλούργησε αφήνοντας τους πολίτες της ελεύθερους με την δημοκρατία. Και όπως αποδίδεται με την χαρακτηριστική φράση στον Επιτάφιο του Περικλή, που οδήγησε την Αθήνα και τον αρχαίο κόσμο στον κλασικό αιώνα: 

«Η τόλμη μας ανάγκασε την πάσα γη και θάλασσα να μας ανοίξουνε το διάβα και πα­ντού εστήσαμε μνημεία αθάνατα για τα καλά ή τα κακά που μας έτυχαν».

Στα καλά και στα κακά λοιπόν στήσανε οι πρόγονοι μας μνημεία αθάνατα, για να διδασκόμαστε οι επόμενες γενιές.

Έτσι αντικρίζοντας την Ακρόπολη να θυμηθούμε και τον λοιμό των αρχαίων Αθηνών ή σύνδρομο του Θουκυδίδη, όπου έλαβε χώρα το 430 πΧ και επανήλθε το 427-426 πΧ κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, όταν πολιορκούνταν τα μακρά τείχη από τους Σπαρτιάτες. Ήταν τόσες πολλές οι νεκρικές πυρές, αφού απεβίωσε το 1/4 εως 1/3 του πληθυσμού περίπου 300.000, όπου οι Σπαρτιάτες φοβούμενοι την εξάπλωση, έλυσαν την πολιορκία. 

Ας μελετήσουμε τόσο οι πολίτες όσο και ιδιαίτερα οι κρατούντες τον Θουκυδίδη και τις κοινωνικές επιπτώσεις της νόσου, τα αιτία, την αφορμή και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε παρόμοιες συνέπειες που θα είναι πολύ δυσάρεστες. Για αυτό έρχονται και τα μέτρα της πολιτείας. 

Με την επισήμανση ότι η ιχνηλάτηση δεν είναι ανάκριση και οι θεράποντες ανακριτές, αλλά ιατροί/ θεραπευτές. 

Η ανάκριση για δόλια διασπορά λοιμώδους νόσου πρέπει να γίνεται με φειδώ. 

Εν τέλει, να μη λησμονούμε πως η Ακρόπολη είναι ένα αιώνιο σύμβολο που χτίστηκε στην εμπιστοσύνη που γεννά η συμμετοχική δημοκρατία και στα καλά και στα κακά.  

01.10.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

Δεν είναι θύτες όσοι νοσούν από covid

 

Πριν ξεκινήσω είναι απαραίτητη μια ιστορική αναδρομή και ανάμνηση σύγκρισης του χθες και σήμερα. 

Όσο αποστροφή και λήθη κι αν δείχνουν πολλοί εξ ημών για την ιστορία μας, σαν σημέρα έφυγε ο Μάρκος Μπότσαρης. Αυτόν, που θαύμαζε μεχρι και ο Καραϊσκάκης. 

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

Εν τέλει, εκπληρώνοντας έτσι την ευχή του στο νεκρό σώμα του Μπότσαρη που μεταφέρθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας Προυσσιώτισσας μετά τη νίκη του στο Κεφαλόβρυσο την 9η Αυγούστου 1823 και μόλις το έμαθε ο ασθενής στρατηλάτης,  σηκώθηκε από το στρώμα του και σύρθηκε ως το λείψανο. Έσκυψε έπειτα και φίλησε με δάκρυα το νεκρό κι είπε:

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

 «Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος, είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκια σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δεν του φτάνουμε».

Στο τώρα της Ελλάδας και του σύγχρονου κόσμου, μια πρωτοφανής σχεδόν ανθρωποφαγία των ασθενών που πλέον δείχνει να έχει εκτραπεί από  τον χαρακτήρα της ιχνηλάτησης, αλλά της στοχοποίησης.

Κι αυτό γιατί επαγγέλματα στοχοποιούνται, άνθρωποι που νοσούν δεικνύονται και κατακρίνονται από τους σχολιαστές του πληκτρολογίου που όλα τα ξέρουν. Ξέρουν τα πάντα, ότι είναι απάτη ο κορωνοϊός, αλλά όταν τα κρούσματα είναι στην συνοικία τους ή στο νομό τους με μια πρωτοφανή μανία ενδιαφέρονται να μάθουν ποιος νόσησε να μην κολλήσουν.

Αφού ρε λεβεντιές μου δεν πιστεύετε στην νόσο, γιατί φοβάστε μην κολλήσετε; Να πάτε να καθαρίσετε εθελοντικά τα νοσοκομεία και να τους αλλάζετε ορό χωρίς μάσκα.

Αυτοί οι άνθρωποι που νοσούν σε νόσο χωρίς συμβατική θεραπεία, δεν είναι θύτες αλλά ήρωες που δίνουν τη ζωή τους, για να κερδίσει η επιστήμη χρόνο να νικήσει η ζωή και όχι ο θάνατος.

Τώρα αν κάποιος είναι με το ένα πόδι στο θάνατο ή όχι, για αυτό αποφασίΖΕΙ η θέληση του για ζωή και ο Θεός και κανείς σχολιαστής του καφενείου που νομίζει πως κατέχει το μυστικό του ιερού  δισκοπότηρου.

Νισάφι πια. Τέρμα ο χαβαλές και οι θεωρίες συνωμοσίας.

Δείξετε παρηγοριά στους ασθενείς και όχι περιέργεια. Μία νοερή προσευχή να γίνουν καλά και όχι σχολιασμός ότι είναι με το ένα πόδι στον τάφο. 

Αν θελουμε  να εξουδετερώσουμε τις εστίες πρέπει αυτή η κουτσομπολίστικη τακτική των συνανθρώπων που είναι στη σφαίρα του κοινωνικού bullying, να γίνει ενδιαφέρον.

Για δε πολλούς μεγαλόσχημους πιστούς, την ημέρα της Κρίσης ο Κύριος θα τους απευθυνθεί ήμουν άρρωστος και ήρθατε να με δείτε. Και αυτοί θα απαντήσουν, «πότε, Κύριε»;

Όταν εσείς προσπαθούσατε να σχολιάζετε μόνο ποιος ασθένησε και τι έφταιξε για να νοσήσει, λες και ήταν επιλογή του. 

Η ζωή δεν μπορεί να σταματήσει, αλλά να αλλάξει τρόπο σκέψης αφού είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και κρούσματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Αυτή την ασθένεια μπορεί και θα την νικήσει η αγάπη μας για τον πλησίον, η διαρκής οικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης και η αλήθεια.

Για αυτό, ας μείνουν χαραγμένα τα τελευταία λόγια του ήρωα Μάρκου: «Ελάτε να σας φιλήσω».

09.08.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

αστυνομικός 

Υ.Γ.: Αν δεν αγαπούσαν οι παπάδες τον Καραϊσκακη και οι συμπολεμιστές του, όταν τον μετέφεραν μέσα στα άγρια βουνά πάνω σε ένα ξυλοκρέβατο ημιθανή  και φοβόντουσαν το χτικιό που είχε, ποτε δεν θα γινόταν ο μέγας στρατηλάτης για να ελευθερώσει το γένος.

Τόποι ξεχασμένων ηρώων

Κάπου εκεί ψηλά στη Σαμαρίνα , απέναντι από το σημείο που δίδαξε ο πατροΚοσμάς ο Αιτωλός, ο σύγχρονος προφήτης του γένους μας, υπάρχει ένα καλλωπισμένο εικονοστασάκι.

Εκεί αναγράφει η επιγραφή του, πως σαν σήμερα 06 Νοεμβρίου του 1940 έχασε τη ζωή του ένας στρατιώτης, που είχε την τύχη να αναγνωριστεί ως ο Δεκανέας Ιππικού Ιορδάνης Κουγιουμτζόγλου, πεσών στο καθήκον στη θέση Βάλια Κίρνα, Νεροπρίονο Σαμαρίνας. 

Κάποιοι άλλοι, δεν είχαν την τύχη να τους στολίσουν στο ταξίδι προς το θάνατο, ούτε να μνημονευόσουν τα ονόματα τους, δεν είχαν τον οβολό για τον Αχέροντα. Ένα τέτοιο οστεοφυλάκιο υπάρχει στο μνημείο της Ανίτσας, όπου τα οστά του ψάχνουν να βρουν το όνομα του κύρη τους. Άγνωστος στρατιώτης.

25 Μαρτίου: Δεν ξέρουμε τι γιορτάζουμε. Τελούμε σε σύγχυση.

25 Μαρτίου: Δεν ξέρουμε τι γιορτάζουμε. Τελούμε σε σύγχυση.

Δεν είναι καιρός να αναφωνήσουμε Ζήτω και τα σχετικά ιαμβολογήματα. Η Ιστορία έχει χιούμορ με την φυλή μας και παίζει παιχνίδια. Στις ιστορικές προκλήσεις των καιρών από την εποχή ακόμη του Θεμιστοκλή με τον Ευρυβιάδη (άκουσον μεν, πάταξον δε) προ της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, του Μεγάλου Αλεξάνδρου που αφιέρωσε την νίκη στον Γρανικό σε ολους πλην Λακεδαιμονίων έως το 1821 και το 1945 μας κυνηγάει η αιώνια κατάρα του διχασμού. 

Σήμερα  δεν ξέρουμε τι γιορτάζουμε. 

Είμαστε σε πλήρη σύγχυση και ακόμη και τα εμβατήρια δεν ξέρουν τι να πούνε. Άλλοι για ψηφοθηρικούς ή μικροπροσωπικούς λόγους θα λένε την Μακεδονία, την Κύπρο, την Βόρειο Ήπειρο. Άλλοι γιατί παρασύρθηκαν. Άλλοι θα αρχίσουν τα κλισέ "αλήτες, προδότες, πολιτικοί". Έρχονται και εκλογές. Ο εσωτερικός εθνικισμός όπως και στην γείτονα χώρα για εσωτερική κατανάλωση είναι καλός για να πάρουν τα καθρεφτάκια οι ιθαγενείς. Θα στηθούν με στεντόρεια φωνή και αγέρωχο ύφος και θα αρχίσουν τους δεκάρικους για μια ανολοκλήρωτη παλιγγενεσία.

Μια παλιγγενεσία που συνέπιπτε με την προ 200 ετών σχεδόν συνθήκη της Βεστφαλίας με την αρχή της ισότητας των ευρωπαϊκών λαών, βρήκε την ζέση της στην Γαλλική Επανάσταση του 1789 και γιγαντώθηκε στις ελληνικές παροικίες της Μαύρης Θάλασσας. 

Όμως, αυτό ήταν το όραμα της Φιλικής Εταιρείας; Αυτή την Ανάσταση να δει; Διχασμό, πισωγυρίσματα, ύβρεις, κανένα εθνικό όραμα, μικρόπνοες πολιτικές και ονειροπαρμένα αφηγήματα; Μία στρεβλή αντίληψη της Χάρτας του Ρήγα Φερραίου.

Σήμερα 25 Μαρτίου, δεν είναι ημέρα γιορτής αλλά ημέρα περισυλλογής τι κάναμε λάθος μετά τον νικηφόρο πόλεμο. Φυλακίσαμε τους αγωνιστές εμείς οι ίδιοι οι πρόγονοι μας. Τους σαπίσαμε στην φυλακή. Ποιοι; Εμείς. Η παλιά μας η σπορά. Τους εχθρούς τους είχαμε εκτοπίσει από την παλιά Ελλάδα. 

Σήμερα δεν ξέρουμε ούτε τι γιορτάζουμε ούτε  γιατί το γιορτάζουμε. Απλά συμβαίνει από συνήθεια. 
Να λέμε ότι έχουμε ρίζες ηρώων βουτηγμένοι όντας μέσα στον ολέθριο νεοσυβαριτισμό της ηδυπάθειας, της φιλολαγνείας και της αλαζονείας. 
Σήμερα έπρεπε να είναι ημέρα εθνικής αυτογνωσίας ότι είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ. 
Να κλίνουμε ευλαβικά την κεφαλή μας όπως σαν να περνάνε τα άγια των αγίων, όταν παρελάσουν τα λάβαρά μας μπροστά, χωρίς ιαχές, χωρίς κραυγές, χωρίς ύβρεις. Δεν είναι όλα ίδια. Δεν είναι όλα διαμαρτυρία. Δεν είναι όλα χαβαλές. Δεν είναι όλα ψήφοι.

Είναι οι νεκροί μας και απαιτείται ΙΕΡΑ ΣΙΓΗ. Είναι Επιμνημόσυνη Δέηση. Είναι οι Νεκροί Αγωνιστές μας που παρελαύνουν και απαιτούν σεβασμό από τους ζώντες.

25.03.2019
Μιχάλης Αβέλλας 

Δεν είναι χρέος μας η τιμή στους πεσόντες μας, αλλά είναι Δίκαιο.

Δεν είναι χρέος μας η τιμή στους πεσόντες μας, αλλά είναι Δίκαιο. 

«Ποτέ από το χρέος μη κινούντες⸱

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,

αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία⸱»

Έτσι λοιπόν το περιέγραψε ο ποιητής μας Κωνσταντίνος Καβάφης στους αθάνατους πεσόντες που κρατάνε τις Θερμοπύλες. 

Κι όταν στεκόμαστε σε ένα μνημείο εμπρός να μην το κάνουμε γιατί χρωστάμε, από υποχρέωση αλλά γιατί είναι Δίκαιο. 

Γιατί είναι Δίκαιο που πέσαν για της δικαιοσύνης τον ήλιο τον νοητό, που πέσανε για να ρθει η ξαστεριά στην κατασκότεινη ψυχή μας. 

Γιατί είναι Δίκαιο, όπως το περιγράφει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός να πολεμάς για την  Ελευθερία όταν «όλα τα σκιάζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, όταν καρτερούσε την φιλελεύθερη λαλιά και το ένα εκτύπαε τ’άλλο χέρι από την απελπισιά». 

Περιγράφει χαρακτηριστικά πώς οι νεκροί που τους καρτερεί ο Άδης,  είναι «ἴσκιοι ἀναρίθμητοι, γυμνοί, κόρες, γέροντες, νεανίσκοι, βρέφη ἀκόμη εἰς τὸ βυζί». 

Για αυτό είτε παρόντες είτε απόντες σε ημέρες μνήμης ας θυμόμαστε τα λιοντάρια που πέσανε έστω με μια νοερά προσευχή 

 Σε ημέρες μνήμης σαν την σημερινή, αφιερωμένη στους πεσόντες της Ελληνικής Αστυνομίας, ας θυμόμαστε ότι πεσόντες δεν είναι μόνον η στρεβλή αντίληψη από την μεταπολίτευση και έπειτα, αλλά από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους και την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, που συμμετείχαν σε όλους τους νικηφόρους αγώνες του Έθνους όπως και στην εγκαθίδρυση της εσωτερικής ειρήνης, που ένα από τα πρώτα της θύματα υπήρξε ο πρώτος μας Κυβερνήτης, ο Ιωάννης  Καποδίστριας.

Δεν είναι προνόμιο της Δεξιάς ή της Αριστεράς η μνήμη. Είναι Δίκαιο ! 

ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!!

02.03.2019

Μιχάλης Αβέλλας 

Σε απογοητεύσαμε, Χριστόδουλε. Μας λείπεις.

Σε απογοητεύσαμε, Χριστόδουλε. Μας λείπεις. 

Σαν σήμερα έφυγε ο τελευταίος των ηγετών. Δυστυχώς δεν κατάφερε να δώσει την σκυτάλη στον επόμενο της γενιάς του κι ο λαός έμεινε ορφανός.

Τώρα πλέον θα βγει ο ηγέτης από τα σπλάχνα της πατρίδας με μια επίπονη κύηση με πολλές αποτυχημένες προσπάθειες κυοφορίας που γέννησαν θλίψη και στενοχώρια.

Θα συνεχίσει να γυρεύει μέσα στα γλυκά παραμύθια της γιαγιάς τον μαρμαρωμένο βασιλιά. 

Πέραν αυτών μας αξίζουν όλα αυτά που περνάμε κι όλα αυτά που θα έρθουν.

Καταστήσαμε εαυτούς έρμαια των παθών μας, είτε λέγεται τζόγος, χαρτοπαιξία, πλεονεξία, φιλαργυρία, φιλαυτία, φιληδονία, φθόνος, θυμός, οργή, μίσος. 

Χριστόδουλε μας λείπεις. Αλλά λαός δυσεβής που ψάχνει να βρει τους δικαίους του που αυτός εξοστράκισε και απομόνωσε σε μια γωνία, δεν έχει μέλλον. 

Σε απογοητεύσαμε. Συγγνώμη! 

28.01.2019

Μιχάλης Αβέλλας 

Από το 1949 στο 2018. Στους Ψαράδες η Ελλάδα πεθαίνει.

Από το 1949 στο 2018. Στους Ψαράδες η Ελλάδα πεθαίνει. 

«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα.

Και πεθαίνουμε.... Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...»

Από την προφητική ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Το βλέμμα του Οδυσσέα" που προβλήθηκε το 1995 με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο σε μια προφητική ερμηνεία. 

Ήρθαν οι μέρες που πεθαίνουμε.

 Μόνον οι σπασμένες πέτρες μείνανε να μας θυμίζουν το μεγαλείο της δόξας και της αυτοθυσίας και της τόλμης. Ας γίνει γρήγορα ότι είναι να γίνει. 

Βαρέθηκαμε να θέλουμε και  να προσπαθούμε να ξυπνήσουν και να εγερθούν οι ετοιμοθάνατοι. Δεν μπορούν , η ψυχή τους έχει κάνει τον κύκλο της. 

Αύριο στους Ψαράδες Πρεσπών η Ιστορία θα κάνει την φάρσα της μετά την 25&26.03.1949 όπου αποφάσιζαν οι σύντροφοι για την Μακεδονία του Αιγαίου παίζοντας τις τελευταίες πράξεις ενός εμφυλίου ή συμμοριτοπολέμου. 

Κάπου εκεί είναι ο παππούς μου ο Ζήσης Γρίβας με τα κόκκαλα του αδιάβαστα, καθώς στρατολογήθηκε με το ζόρι από τους αντάρτες στη Σαμαρίνα για το καλό του κόμματος και την ειρήνη των λαών. 

Κάπου εκεί έτρεχε η γιαγιά Πιπίνα που μας μεγάλωσε να βρει τον αγνοούμενο αδερφό της, να μάθει, να τον βρει, να τον θάψει και να τον κλάψει ή να τον ξεχάσει. Έχοντας τον σύζυγό της, τον παππού  Μιχάλη, νεκρό  ανήμερα της Μικρής Παναγίας , την 08.09.1947, τέσσερα ορφανά, μια νεκρή αδερφή από πισώπλατη αδέσποτη συντροφική σφαίρα την ώρα που σκούπιζε την αυλή και ανήμπορους παππούδες να τους συντηρήσει. 

Κι όλα αυτά  με ένα λιγοστό  κοπάδι που το είχαν σκορπίσει οι οβίδες ,  με ένα σπίτι που τους τσίγγους τους είχαν κλέψει οι αντάρτες για να κάνουν αποκρύψεις στην Κιούριστα με νταηλίκι για το κόμμα. 

Από την άλλη από της μάνας μου την πλευρά , συμμορίτες κατά την υποχώρηση να σκοτώνουν άνανδρα τον πατέρα της , τον παππού Λευτέρη το 1949. 

Κι εσείς τώρα μου πάτε στους Ψαράδες για να μας διχάσετε όχι να μας ενώσετε. Μέχρι και μερικές λέξεις στην συμφωνία έρχονται απευθείας από τότε . Όπως η λέξη σωβινισμός . 

Ποιοι είναι σωβινιστές, ρε σεις ;

Εμείς ; Που σας συγχωρέσαμε για όλα τα δεινά που τράβηξε η πατρίδα; Που σας εκλέξαμε για να μη μας λέτε νοσταλγούς και φασίστες; Εμείς φασίστες μωρέ σεις ; 

Ακόμη κι αυτο το κράτος κατασκεύασμα που απειλεί την Ελλάδα είναι επινόηση των κομιτατζήδων που εντάχθηκαν στον κομμουνισμό και τον επέβαλαν στα Βαλκάνια ως την ορθή κοσμοθεώρηση και ιστορία.

Ας αφήσουμε την Ιστορία να κάνει τον κύκλο της και τουλάχιστον κάντε το γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θορυβο.

Εμείς θα σας αγαπάμε σαν τους χαμένους αδελφούς μας όπως στην παραβολή του ασώτου υιού και θα περιμένουμε έστω και πριν κλείσετε τα μάτια σας να ζητήσετε μια συγγνώμη από τα αδέλφια σας που τα παραμελήσατε και τα πονέσατε πολύ. 

 Είναι από την αρχή του κόσμου αυτού του ατελέσφορου να επικρατεί ο φθόνος και τα αδέλφια να μισούνται μεταξύ μας και ο Κάιν να σκοτώνει τον εκλεκτό του Θεού , τον Άβελ. 

Ας σας επιτιμήσει ο Κύριος.

17.06.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Γιατί είναι το όνομά μας η Μακεδονία! Όχι στο αλτσχάιμερ και στη λοβοτομή της μνήμης.

 Γιατί είναι το όνομά μας η Μακεδονία! Όχι στο αλτσχάιμερ και στη λοβοτομή της μνήμης.

 

Είναι η σημαία, τα σύμβολά μας, το όνομά μας.

 Για αυτό ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε όλοι πάντα εκεί.

Αναρωτιούνται κάποιοι τί κερδίσατε; Άλλαξε η ονομασία; Θα αλλάξει κάτι;
Και απαντάται μόνο που καταφέραμε να γελάσουμε όλοι ξανά μαζί μικροί και μεγάλοι, μέσα από τις ταλαιπωρίες και τις περιπέτειες αυτό είναι η ύψιστη ηθική ικανοποίηση. Οι Έλληνες μαζί, όπως συνέθεσε και στο τραγούδι του "θα ρθεις σαν αστραπή" ο Σταμάτης Σπανουδάκης, για έναν λαό που περιμένει να ντυθεί στα λευκά, για να γιορτάσει μια χαρά επιτέλους και να απεκδυθεί το γκριζόμαυρο της μιζέριας και της ταπείνωσης, που τον κάνει να φαντάζει ένας περήφανος φτωχοδιάβολος.

Μπορεί να παραμείνει στο διηνεκές η διαμάχη, αλλά ένα τεχνητό κράτος με ψευδή και παραχαραγμένη εθνική συνείδηση δεν μπορεί να αντέξει είτε πάρει το όνομα είτε όχι.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως άλλος Πόντιος Πιλάτος χάνει τις ευκαιρίες να γίνει Ισάξια Περιφερειακή Δύναμη των άλλων δυνάμεων και αφήνει την Ελλάδα να πολεμά μόνη της.

Δεν είναι αντιευρωπαϊσμός, αντιδυτικισμός ή απομονωτισμός, αλλά τα συλλαλητήρια είναι η εκδήλωση της καταφανούς και μονομερούς αδικίας που υφιστάμεθα, όταν μάλιστα δε αυτή πηγάζει και από τον ίδιο τον διαπραγματευτή και κάνει και τις πιο σώφρονες φωνές να χαθούν στη γιγαντούμενη σιωπηρή βουή. Μία ιερά σιγή υπομονής και θυσιών να ανήκουμε σε  μεγάλες Συμμαχίες και να μην μας προστατεύουν. Να μας δίνουν ως άλλη Ιφιγένεια στο θυσιάστηριο του Ελληνισμού για να κατακτήσουν μια κάποια Ελένη, που θέλουν να την φαντάζονται ωραία. 

Οι διεθνείς κανόνες δικαίου κάνουν τον ΟΗΕ πλέον να φαντάζει ως η Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) του μεσοπολέμου, όπου ο πιο ισχυρός επέβαλε το δίκαιο με την ισχύ των όπλων και όχι με την δύναμη της αλήθειας.

Οι αλυτρωτισμοί που γεννά από μονή της η ονομασία με το σύνθετο Μακεδονία είναι αυταποδείκτοι και αυτονόητοι. Κι εδώ ακριβώς σε αυτό το αυτονόητο διαμαρτύρεται εντόνως ο Έλληνας από κάθε γωνιά του ελλαδικού χώρου αλλά και της ομογένειας. 

Πώς σε κλέβουν και το δέχεσαι, διερωτώνται όλοι; 

Όσο για τον αριθμό των συμμετεχόντων στα δύο παλλαϊκά συλλαλητήρια Θεσσαλονίκης και Αθηνών, τείνει να γίνει το φιλοσοφικό ερώτημα << Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;>>. 

Ήταν μία λαοθάλασσα.

Ειδάλλως μιας και την 04.02.2018 ήταν η επέτειος μνήμης του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (04.02.1843), θα ενθυμηθώ την ρήση που κατά πολλούς αποδίδεται σε αυτόν, όταν ο Ιμπραήμ κατέπνιγε την Επάνασταση στον Μωριά πώς  <<τρεις κι ο κούκος αν μείνουμε, θα νικήσουμε>>. 

Και για να μην χαλάσουμε χατήρια τρεις ήμασταν κι ο κούκος, το σύμβολο της εθνικής μας μοναξιάς που αντλεί την προέλευσή του από την αριστοφανική κωμωδία <<Αχαρνής ή Αχαρνείς>> του 425 π.Χ.. Μία κωμωδία που σατιρίζει την ανύπαρκτη περσική βοήθεια που υποσχέθηκε ο μεγάλος βασιλιάς στους καλοπληρωμένους Αθηναίους απεσταλμένους για να νικήσουν τους Σπαρτιάτες που τους πολιορκούν για έβδομο έτος, έχουν περάσει τα πάνδεινα με λοιμό και για την ειρήνη ούτε λόγος. Τότε σε μία διαμάχη του αγρότη Δικαιόπολι με τον Στρατηγό Λάμαχο ότι ως στρατηγός εισπράττει τον μισθό του, ο  Λάμαχος διαμαρτύρεται: «εχειροτόνησάν γαρ με», αλλ’ ο Δικαιόπολις του απαντά: «κόκκυγες γε τρεις».

Έτσι και στο σήμερα ακούγονται φήμες για ανύπαρκτη οικονομική βοήθεια όταν κι άμα δοθεί το όνομα της Μακεδονίας στους γείτονες. 

ΘΑ...  Αλήθεια , υπάρχει κανείς που θα πίστευε ότι είναι διαπραγματευτικό ατού το όνομα για το χρέος;

 Έτσι αριστοφανικά ξεκίνησε και την ομιλία του ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης, ώστε διά της εις ατόπου απαγωγής να συναντηθεί με την Ιστορία & να στηριχθεί στηρίζοντας τον κυρίαρχο ελληνικό λαό που για να τον μεταπείσουν να αποδεχθεί το ψέμα ως αλήθεια, του επιτίθενται ψυχολογικά υβρίζοντάς τον ως φασίστα, ναζιστή, τραμπούκο, αναρχικό κλπ. Αυτόν τον κυρίαρχο ελληνικό λαό επαίνεσε ο Μίκης, που σε όλη του την ζωή του έδινε δύναμη και παραβρέθηκε ψυχή τε και σώματι στο συλλαλητήριο και πολύ περισσότερο στους απόντες, να διαλαλεί μέσα από την μουσική του την αλήθεια.

 Και όπως έγραψε κι ο Αριστοφάνης, για την Ειρήνη ούτε λόγος έτσι και σήμερα για την Ιστορική Αλήθεια χιλιάδων ετών και την παραχάραξή της ιστορίας ούτε λόγος. Όλα για το συμφέρον.

Είναι αυτό το συμφέρον που καταδεικνύει ξανά την Βαλκανική χερσόνησο για να χρησιμοποιηθεί ως  το στομάχι που πρέπει να χωνέψει την αμάσητη τροφή του συσσωρευμένου πλούτου κάποιων κρατών και αγορών, που περιλαμβάνει από σύνορα, μεταναστευτικό, ονομασίες, ιστορία και ιστορική αλήθεια να συμπαρασύρουν και τις κρατούσες θρησκείες, φθηνή αγορά εργασίας και ανάχωμα την οροσειρά του Αίμου. 'Ένα χωνευτήρι λαών χωρίς τέλος. Είμαι σίγουρος πώς κι οι γείτονές μας δεν θα ήθελαν και δεν φαντάζονται κάτι τέτοιο. 

Και καθώς αυτό το κράτος των Σκοπίων είναι το αποτέλεσμα ενός διαλυμένου κράτους, που συστάθηκε και δημιούργησε νότια του μία κλεψίτυπη εθνική συνείδηση ενός έθνους που απλά δεν υπάρχει. Είναι το αποτέλεσμα του συνεδρίου για την Βαλκανική (αυτόνομη Μακεδονία και Θράκη) της 3ης ρωσοσοβιετοκινούμενης κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) το 1919 που υποσχόταν μεγάλα κράτη και έξοδο στο Αιγαίο, με τη συνέχεια να έρχεται από τον Τίτο να δίνει εσωτερική ονομασία σε μία επαρχία του και έπειτα να ζούμε τις στιγμές του ψυχρού πολέμου, όπου η ανθρωπότητα υπό τον φόβο της χρήσης των πυρηνικών βομβών που γνώριζε τις ολέθριες συνέπειες και είχε την τάση να απειλεί με αυτές όπως παίζει το παιδάκι με τα σπίρτα, άλλοτε έβαζε νερό στο κρασί της αλλά ποτέ δεν δεχόταν να πληγούν βάναυσα τα εθνικά αισθήματα κανενός και ειδικά των συμμάχων τους.
 Δεν θα σταθώ στα λάθη των συμπατριωτών μας και στην οργή για εκδίκηση, γιατί υποσχεθήκαμε να είμαστε μονιασμένοι και να μην χυθεί αίμα αδερφικό ποτέ ξανά, να μην θυμόμαστε. 

 Κάπως έτσι τα χρόνια περάσανε μετά τον ψυχρό πόλεμο και ήλθαμε στο 1991 με την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και την διάλυση της ΕΣΣΔ και να απομένει το αγκάθι της Κομιντέρν (που πλέον δεν υπάρχει) του 1919 και να ζωντανεύει με τις ευλογίες μάλιστα των Δυτικών, όπου εμείς ανήκουμε ως τα πιο παλαιά μέλη.

Και φθάνουμε στο παρόν, στο οξύμωρον της Ιστορίας, οι Δυτικοί την ίδια στιγμή που έχουν κάνει εμπάργκο στη Ρωσσία για την εισβολή στην Κριμαία και δεν μας αφήνουν καν να εξάγουμε τα προϊόντα μας, που δημιουργούν αγωγούς μεταφοράς ενέργειας από νότο προς βορρά για να απογαλακτιστούν από τη ρωσική βοήθεια, να βαφτίζουν, βάσει ενός σοβιετοκινούμενου συνεδρίου του 1919 που εποφθαλμιούσε ελληνικά εδάφη,   είτε ως Σλαυομακεδονία το όνομα της Μακεδονίας με το σύνθετο Σλαύος, που παραπέμπει τις ρίζες τους στη Ρωσία και να δίνουν αλυτρωτισμό και να δημιουργούν συνθήκες για έξοδο στο Αιγαίο, είτε ως άνω ή νέα Μακεδονία με τα ίδια παράγωγα αποτελέσματα. 

Ιστορία δεν κατέχουμε τόσο πολλή σε όλες τις πτυχές της, αλλά λοβοτομή στις ρίζες μας και αλτσχάιμερ στην μνήμη μας δεν πρόκειται να υποστούμε χάριν των ιστορικών συγκυριών που έχουν φέρει την χώρα μας στη δίνη μιας κρίσης.  

Στο διά ταύτα παραφράζοντας την φράση του Μπιλ Κλίντον από την προεκλογική εκστρατεία του 1992: "it's economy, stupid" , η Μακεδονία είναι το όνομά μας και όντως τα συλλαλητήρια είναι το ξύπνημα του όρκου.

06.02.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών