Μην παραμυθιάζεστε. Με ανησυχεί όμως ο απρόβλεπτος ηλίθιος.

Μην παραμυθιάζεστε. Με ανησυχεί όμως ο απρόβλεπτος ηλίθιος.

Προς τους αγνούς Έλληνες πατριώτες

Μην παραμυθιάζεστε. Μην παρασύρεστε από άτομα που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να παίζουν με την αγνότητα της ψυχής σας.

Ξεχνά κανείς τι συνέβη στο Συλλαλητήριο Αθηνών με τα εκτεταμένα επεισόδια στα σκαλιά προς την Βουλή από μεμονωμένους που προκάλεσαν την χρήση χημικών,  διαλύοντας ένα ανοργάνωτο συλλαλητήριο από πλευράς περιφρούρησης. Ένα απλό πράγμα έπρεπε να κάνουν. Μια οκλαδόν, δηλαδή καθιστική ειρηνική διαμαρτυρία που να συνεχιστεί και το βράδυ. 

Είναι δυνατόν να πιστεύανε ότι πέφτει η Βουλή; Αυτά είναι αστεία πράγματα. Κι ακόμη κι αν ήθελε υποτεθεί ότι καταλαμβανότανε προσωρινά, τι θα την κάνανε εκτός από να την βανδαλίζανε και να την λεηλατούσανε; Θα την διοικούσανε; Είναι δυνατόν να τους αποδεχότανε ο δημόσιος και ιδιωτικός ιστός ως τους επόμενους κυβερνήτες ή θα τους αναγόρευε ο ίδιος ο λαός ως ταραξίες που δεν ξέρουν τί τους γίνεται κι από το βάρος των συνεπειών, θα πέρνανε ψυχοφάρμακα για να φαίνονται ήρεμοι;

Αυτοί που αναπολούν τον Πλαστήρα, ξεχνούν ότι ο μαύρος καβαλάρης κατέβηκε από τα σύνορα μετά από μία εθνική καταστροφή. Μην δώσει ο Θεός τέτοια τιμωρία στην πατρίδα μας. 

Συνεχίζοντας η αγνή σας ψυχούλα να ακολουθεί άτομα αμφιβόλου κύρους τί επιτυγχάνεται, εκτός από τον χαρακτηρισμό του ριζοσπαστικοποιημένου με τάση προς εξτρεμιστικές πράξεις, που σας αδικεί κατάφορα;

Γιατί χρεώνεστε άδικα;

Η Μακεδονία έχασε την μοναδικότητα του ονόματός της από χειρισμούς που ανάγονται εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστον και από το δόγμα ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση, ακολουθεί την Δύση, παγώνει με την Ανατολή και την εκδικείται με τον μοναδικό της τρόπο, ακολούθως παρασύρεται από τα γεγονότα και στο τέλος πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της, αφού όλες οι μεγάλες δυνάμεις της εκάστοτε εποχής νίπτουν τας χείρας τους. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται άλλοτε σαν τραγική φάρσα.

Και εδώ στο παρόν μετά και τις εξτρεμιστικές καταδικαστέες απόλυτα επιθέσεις τόσο στο τζαμί στη Νέα Ζηλανδία, όσο και στην Ουτρέχτη, αρχίζουν να ακούγονται οι λέξεις Χριστιανισμός και Ισλάμ πάλι απέναντι.

Η μόνη σταυροφορία που μπορεί να υπάρξει είναι η σταυροφορία του πνεύματος, ο σταυρός είναι αγάπη και μαρτύριο και συμβολίζει την κάθετη ένωση του ανθρώπου προς τον Θεό.

Αυτό όμως που με ανησυχεί περισσότερο από όλα τα αλλά, είναι μία προβοκατόρικη ενέργεια μετά την λειτουργία του μουσουλμανικού τεμένους., που θα στοχοποιήσει τον ορθόδοξο πληθυσμό εντός αλλά και εκτός.

Ή ακόμη περισσότερο με ανησυχεί ένας απρόβλεπτος ηλίθιος,  που θα κάνει το απερίσκεπτο και θα βάλει την χώρα σε δίνη. 

Φοβάμαι τον απρόβλεπτο, άχρηστο ηλίθιο που θα δώσει μία αφορμή για να μπει σε περιπέτειες η χώρα. 

Εν έτει 2019 διανύουμε ένα νέο 1919 αναφορικά με τις ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες, ας μην υποπέσουμε όμως στα ολέθρια λάθη του 1919. 

Η Ελλάδα είναι ειρηνοποιός δύναμη και διαχρονικός υπερασπιστής του δικαίου και πρέπει αυτό να παραμείνει. 

19.03.2019

Μιχάλης Αβέλλας

Σκεφτείτε ξανά. Κι αν κάνετε λάθος με την κόρη μας, την Μακεδονία;;

 Σκεφτείτε ξανά. Κι αν κάνετε λάθος με την κόρη μας, την Μακεδονία;;

Όλη η Ελλάδα αγωνίζεται να σας πείσει ότι κάτι δεν γίνεται σωστά με την υπό ψήφιση συμφωνία των Πρεσπών.

Δεν ανησυχείτε που έστω κι αν επέλθει η υπερψήφιση, θα έλθει όχι ως το αποτέλεσμα μιας πολυετούς διεργασίας, αλλά πιο πολύ ως συνθηκολόγησης χωρίς να ακουστεί ούτε το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, πολλώ δε μάλλον η γνώμη του λαού που είναι ώριμος όταν ψηφίζει για τις εκλογές αλλά ανώριμος (;) για ιστορικές αποφάσεις.

Ξεκινήσανε από χθες το βράδυ από κάθε γωνιά της χώρας αλλά και του κόσμου ο απόδημος Ελληνισμός να φτάσουν στο Σύνταγμα.

Δεν ξέρω πόσοι θα είναι. 

Ξεκίνησε ένας λαός να διαμαρτυρηθεί για το ιστορικό bullying που υφίσταται ως το μοναδικό του όπλο, έχοντας γαρ επιλέξει να ζει με την κοινωνική ειρήνη.

Διαμαρτυρία όχι, είναι ακραίοι, φασίστες. Δημοψήφισμα όχι, ομοίως. 

Πώς αλλιώς μπορεί να το κάνει και πώς αλλιώς να καταμετρηθεί επίσημα η γνώμη τους και αν είναι μειοψηφία, τότε ας κοιμηθεί στην γωνία της Ιστορίας; 

Κι αν κάνετε λάθος και το γύρισμα της ιστορίας βλάψει την πατρίδα, τότε μία συγγνώμη θα είναι αρκετή;

Φαντάζει σαν το προξενειό με το ζόρι, που οι γονείς παντρεύανε τις θυγατέρες τους με συζύγους που δεν επιθυμούσαν και το αποτέλεσμα ήταν μια θλιμμένη ζωή ή ένα ταραχώδες διαζύγιο ή ακόμη χειρότερα μία συνεχής ενδοοικογενειακή βία με το θύμα και τον θύτη να εναλλάσσονται στην θέση του σωτήρα, σε ένα έργο που δεν θα έχει τέλος. 

Σκεφτείτε ξανά με την κόρη μας, την Μακεδονία. Κι αν κάνετε λάθος;;

20.01.2019

Μιχάλης Αβέλλας

Υ.Γ. Τύχη αγαθή, όπως επικαλούνταν οι πρόγονοι μας στα κιονόκρανα (όπως αυτό στο αίθριο του Ηραίου στην Σάμο) ας συντροφεύει πάλι τον Ελληνισμό στην νέα του περιπέτεια.

Από το 1949 στο 2018. Στους Ψαράδες η Ελλάδα πεθαίνει.

Από το 1949 στο 2018. Στους Ψαράδες η Ελλάδα πεθαίνει. 

«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα.

Και πεθαίνουμε.... Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...»

Από την προφητική ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Το βλέμμα του Οδυσσέα" που προβλήθηκε το 1995 με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο σε μια προφητική ερμηνεία. 

Ήρθαν οι μέρες που πεθαίνουμε.

 Μόνον οι σπασμένες πέτρες μείνανε να μας θυμίζουν το μεγαλείο της δόξας και της αυτοθυσίας και της τόλμης. Ας γίνει γρήγορα ότι είναι να γίνει. 

Βαρέθηκαμε να θέλουμε και  να προσπαθούμε να ξυπνήσουν και να εγερθούν οι ετοιμοθάνατοι. Δεν μπορούν , η ψυχή τους έχει κάνει τον κύκλο της. 

Αύριο στους Ψαράδες Πρεσπών η Ιστορία θα κάνει την φάρσα της μετά την 25&26.03.1949 όπου αποφάσιζαν οι σύντροφοι για την Μακεδονία του Αιγαίου παίζοντας τις τελευταίες πράξεις ενός εμφυλίου ή συμμοριτοπολέμου. 

Κάπου εκεί είναι ο παππούς μου ο Ζήσης Γρίβας με τα κόκκαλα του αδιάβαστα, καθώς στρατολογήθηκε με το ζόρι από τους αντάρτες στη Σαμαρίνα για το καλό του κόμματος και την ειρήνη των λαών. 

Κάπου εκεί έτρεχε η γιαγιά Πιπίνα που μας μεγάλωσε να βρει τον αγνοούμενο αδερφό της, να μάθει, να τον βρει, να τον θάψει και να τον κλάψει ή να τον ξεχάσει. Έχοντας τον σύζυγό της, τον παππού  Μιχάλη, νεκρό  ανήμερα της Μικρής Παναγίας , την 08.09.1947, τέσσερα ορφανά, μια νεκρή αδερφή από πισώπλατη αδέσποτη συντροφική σφαίρα την ώρα που σκούπιζε την αυλή και ανήμπορους παππούδες να τους συντηρήσει. 

Κι όλα αυτά  με ένα λιγοστό  κοπάδι που το είχαν σκορπίσει οι οβίδες ,  με ένα σπίτι που τους τσίγγους τους είχαν κλέψει οι αντάρτες για να κάνουν αποκρύψεις στην Κιούριστα με νταηλίκι για το κόμμα. 

Από την άλλη από της μάνας μου την πλευρά , συμμορίτες κατά την υποχώρηση να σκοτώνουν άνανδρα τον πατέρα της , τον παππού Λευτέρη το 1949. 

Κι εσείς τώρα μου πάτε στους Ψαράδες για να μας διχάσετε όχι να μας ενώσετε. Μέχρι και μερικές λέξεις στην συμφωνία έρχονται απευθείας από τότε . Όπως η λέξη σωβινισμός . 

Ποιοι είναι σωβινιστές, ρε σεις ;

Εμείς ; Που σας συγχωρέσαμε για όλα τα δεινά που τράβηξε η πατρίδα; Που σας εκλέξαμε για να μη μας λέτε νοσταλγούς και φασίστες; Εμείς φασίστες μωρέ σεις ; 

Ακόμη κι αυτο το κράτος κατασκεύασμα που απειλεί την Ελλάδα είναι επινόηση των κομιτατζήδων που εντάχθηκαν στον κομμουνισμό και τον επέβαλαν στα Βαλκάνια ως την ορθή κοσμοθεώρηση και ιστορία.

Ας αφήσουμε την Ιστορία να κάνει τον κύκλο της και τουλάχιστον κάντε το γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θορυβο.

Εμείς θα σας αγαπάμε σαν τους χαμένους αδελφούς μας όπως στην παραβολή του ασώτου υιού και θα περιμένουμε έστω και πριν κλείσετε τα μάτια σας να ζητήσετε μια συγγνώμη από τα αδέλφια σας που τα παραμελήσατε και τα πονέσατε πολύ. 

 Είναι από την αρχή του κόσμου αυτού του ατελέσφορου να επικρατεί ο φθόνος και τα αδέλφια να μισούνται μεταξύ μας και ο Κάιν να σκοτώνει τον εκλεκτό του Θεού , τον Άβελ. 

Ας σας επιτιμήσει ο Κύριος.

17.06.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Γιατί φοβάμαι την συμφωνία για την Μακεδονία.

Γιατί φοβάμαι την συμφωνία για την Μακεδονία.

Με θλίψη παρακολουθούμε την συζήτηση πρότασης δυσπιστίας που έχει εξελιχθεί σε έναν παραλογισμό για το μνημονιο, τις συντάξεις , σε ατομικές επιθέσεις και στο πρόσωπο της ημέρας, έναν τύπο με μακριά  μαλλιά που ζήτησε συλλήψεις από βήματος της Βουλής από την Ηγεσία του Στρατού.

Μου θύμισε έναν ανώριμο χαρακτήρα από το Game of Thrones που σκότωσε την οικογένεια των Σταρκ και πάνω στο διάγγελμα του να υπερασπιστούν το κάστρο, έφαγε μια ανάποδη από τους μισθοφόρους του, λιποθύμησε και τον παρέδωσαν στον ετεροθαλή αδελφό του για βασανιστήρια.

 Ένα βάρος για τον Ελληνισμό. 

Θελω να με πείσουν και ακούω για τον Μπαρμπαρούση κλπ , το μνημόνιο και τις συντάξεις, τι κάνανε οι άλλοι. 

Ποιοι χαιρετησαν τη συμφωνία και ποιοι όχι ;

Ο ιστορικός χώρος των Βαλκανίων και γενικές παραδοχές της Ιστορίας .

Δυστυχώς δεν θέλαμε να ακούσουμε αυτα.

Αλλά να μας πείσετε με επιχειρήματα για κάθε άρθρο και την αιτιολογική έκθεση που απαιτείται για την συμφωνία.

Γιατί το άρθρο 1,2,3,4,5 και επόμενα.

Τί εννοείτε με το άρθρο 13, περί θαλασσών;

Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται μακεδονική γλώσσα και εθνικότητα έστω και με υποσημειώσεις;

Πώς σκοπεύετε να μας πείσετε χωρίς να μας ρωτήσετε ;

Για την επαναδιαπραγμάτευση των εμπορικών ονομασιών; 

Τί αντίληψη είναι αυτή του αποφασίζομεν και διατάζομεν;

Τί σπουδή είναι αυτή μέχρι τον Ιούλιο ονομασία για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 

Γιατί αλλιώς δεν μπορούν μετά σε μια έκτακτη σύνοδο κορυφής να γίνουν μέλη σε οποιοδήποτε χρόνο;

Συμπεριφέρεστε λες και θα χαθεί ο πλανήτης. 

Για αυτά και πολλά άλλα φοβάμαι ότι όταν θα αποσύρονται για παλιοσίδερα τα πολεμικά μας πλοία που πολλά κοσμούν με την σημαία της ορθοδόξου πίστεως του δικεφάλου αετού, θα βλέπουμε βάσει του άρθρου 13 να καθέλκονται στον Θερμαϊκό τα Μακεδονικά πλοία με στρατευμένους επίλεκτους βετεράνους όλων των φυλών που θα λάβουν το όνειρο της ζωής τους , την μακεδονική υπηκοότητα που την έχουν στην καρδιά τους και τατουάζ στο μπράτσο τους τον Μέγα Αλέξανδρο με τον Ήλιο της Βεργίνας. 

Θα βλέπουμε στα κατάρτια τους την επίσημη μακεδονική σημαία μαζί με μια ακόμα , της Βεργίνας ή του Αλέξανδρου. Κι εμείς θα κάνουμε διαμαρτυρίες όπως με τις αντίστοιχες τουρκικές προκλήσεις. 

 Και η Μακεδονία του Αιγαίου θα έρθει ως επακόλουθη διεκδίκηση.

Δεν είναι οι προθέσεις, είναι ότι τα Βαλκάνια δεν τα αγγίζεις με το μελάνι της γραφής και την διπλωματία. Ακόμη και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας επήλθε με πόλεμο.

Τα σύνθετο θέμα των Βαλκανίων χαράχτηκε με την ισχύ των όπλων και των κανονιοφόρων, καθώς είναι ένα μωσαϊκό που δεν δένει αλλιώς και οι συνθήκες ήρθαν να επικυρώσουν το τέλος της Νικηφόρου πορείας των στρατευμάτων μας. 

Κοινώς, επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού συν της ιστορικής αλήθειας.

Είμαστε ακόμη ισχυροί στην συμμαχία; 

Κι αν όχι είμαστε τουλάχιστον χρήσιμοι; 

Φοβάμαι αν είμαστε ακόμη χρήσιμοι σύμμαχοι ή μήπως η οικονομική ανέχεια και πρωτίστως η ηθική έκπτωση των αξιών μας, μάς οδηγήσει στην αγκαλιά των ισχυρών λόμπι των Σκοπίων και γίνουμε οι στρατιώτες τους για να τελειώσει η χώρα μας, όπως τότε το 1453 που Έλληνες λόγω της μεγάλης φθοράς και ηθικής διαφθοράς του Βυζαντίου ενίσχυσαν τις οθωμανικές στρατιές για την πτώση της Πόλης. 

Σε ένα πράγμα ελπίζω και πιστεύω , σε μία ρήση του Αγίου Παΐσιου το 1987 που την ανέφερε ως σημεία των καιρών.

Μετά την μπόρα την δαιμονική θα έρθει η λιακάδα η θεϊκή.

15.06.2018

Με προβληματισμό

Μιχάλης Αβέλλας 

αστυνομικός - μέλος διαβούλευσης Τεμπών

Μη φοβού Μακεδονία ήσουν πάντα στους αιώνες μία και ελληνική.

Νικόλαος Πλαστήρας, ο Μαύρος Καβαλάρης: Όταν περισυμμάζεψε τον διαλυμένο ελληνικό στρατό της Μικρασίας και παρέταξε μια καβαλαρία στον Έβρο και με τον τρόμο του δεν διέσχισαν οι νεόΤουρκοι την Θράκη. 

Μετά αφού θωράκισε την χώρα, ανέλαβε να οδηγήσει τους υπαίτιους στο Γουδί με την περίφημη δίκη των εξ.

Γιατί η Ιστορία είναι οδηγός και στους δε Έλληνες επαναλαμβάνεται ενίοτε σαν τραγική φάρσα. Άλλωστε είμαστε οι απόγονοι των εμπνευστών και δημιουργών των τραγωδιών.

Και υπόψιν μετά την πλοκή και κορύφωση έρχεται πάντα η κάθαρση.

Μη φοβού Μακεδονία ήσουν πάντα στους αιώνες μία και ελληνική. 

12.06.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Γιατί είναι το όνομά μας η Μακεδονία! Όχι στο αλτσχάιμερ και στη λοβοτομή της μνήμης.

 Γιατί είναι το όνομά μας η Μακεδονία! Όχι στο αλτσχάιμερ και στη λοβοτομή της μνήμης.

 

Είναι η σημαία, τα σύμβολά μας, το όνομά μας.

 Για αυτό ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε όλοι πάντα εκεί.

Αναρωτιούνται κάποιοι τί κερδίσατε; Άλλαξε η ονομασία; Θα αλλάξει κάτι;
Και απαντάται μόνο που καταφέραμε να γελάσουμε όλοι ξανά μαζί μικροί και μεγάλοι, μέσα από τις ταλαιπωρίες και τις περιπέτειες αυτό είναι η ύψιστη ηθική ικανοποίηση. Οι Έλληνες μαζί, όπως συνέθεσε και στο τραγούδι του "θα ρθεις σαν αστραπή" ο Σταμάτης Σπανουδάκης, για έναν λαό που περιμένει να ντυθεί στα λευκά, για να γιορτάσει μια χαρά επιτέλους και να απεκδυθεί το γκριζόμαυρο της μιζέριας και της ταπείνωσης, που τον κάνει να φαντάζει ένας περήφανος φτωχοδιάβολος.

Μπορεί να παραμείνει στο διηνεκές η διαμάχη, αλλά ένα τεχνητό κράτος με ψευδή και παραχαραγμένη εθνική συνείδηση δεν μπορεί να αντέξει είτε πάρει το όνομα είτε όχι.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως άλλος Πόντιος Πιλάτος χάνει τις ευκαιρίες να γίνει Ισάξια Περιφερειακή Δύναμη των άλλων δυνάμεων και αφήνει την Ελλάδα να πολεμά μόνη της.

Δεν είναι αντιευρωπαϊσμός, αντιδυτικισμός ή απομονωτισμός, αλλά τα συλλαλητήρια είναι η εκδήλωση της καταφανούς και μονομερούς αδικίας που υφιστάμεθα, όταν μάλιστα δε αυτή πηγάζει και από τον ίδιο τον διαπραγματευτή και κάνει και τις πιο σώφρονες φωνές να χαθούν στη γιγαντούμενη σιωπηρή βουή. Μία ιερά σιγή υπομονής και θυσιών να ανήκουμε σε  μεγάλες Συμμαχίες και να μην μας προστατεύουν. Να μας δίνουν ως άλλη Ιφιγένεια στο θυσιάστηριο του Ελληνισμού για να κατακτήσουν μια κάποια Ελένη, που θέλουν να την φαντάζονται ωραία. 

Οι διεθνείς κανόνες δικαίου κάνουν τον ΟΗΕ πλέον να φαντάζει ως η Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) του μεσοπολέμου, όπου ο πιο ισχυρός επέβαλε το δίκαιο με την ισχύ των όπλων και όχι με την δύναμη της αλήθειας.

Οι αλυτρωτισμοί που γεννά από μονή της η ονομασία με το σύνθετο Μακεδονία είναι αυταποδείκτοι και αυτονόητοι. Κι εδώ ακριβώς σε αυτό το αυτονόητο διαμαρτύρεται εντόνως ο Έλληνας από κάθε γωνιά του ελλαδικού χώρου αλλά και της ομογένειας. 

Πώς σε κλέβουν και το δέχεσαι, διερωτώνται όλοι; 

Όσο για τον αριθμό των συμμετεχόντων στα δύο παλλαϊκά συλλαλητήρια Θεσσαλονίκης και Αθηνών, τείνει να γίνει το φιλοσοφικό ερώτημα << Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;>>. 

Ήταν μία λαοθάλασσα.

Ειδάλλως μιας και την 04.02.2018 ήταν η επέτειος μνήμης του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (04.02.1843), θα ενθυμηθώ την ρήση που κατά πολλούς αποδίδεται σε αυτόν, όταν ο Ιμπραήμ κατέπνιγε την Επάνασταση στον Μωριά πώς  <<τρεις κι ο κούκος αν μείνουμε, θα νικήσουμε>>. 

Και για να μην χαλάσουμε χατήρια τρεις ήμασταν κι ο κούκος, το σύμβολο της εθνικής μας μοναξιάς που αντλεί την προέλευσή του από την αριστοφανική κωμωδία <<Αχαρνής ή Αχαρνείς>> του 425 π.Χ.. Μία κωμωδία που σατιρίζει την ανύπαρκτη περσική βοήθεια που υποσχέθηκε ο μεγάλος βασιλιάς στους καλοπληρωμένους Αθηναίους απεσταλμένους για να νικήσουν τους Σπαρτιάτες που τους πολιορκούν για έβδομο έτος, έχουν περάσει τα πάνδεινα με λοιμό και για την ειρήνη ούτε λόγος. Τότε σε μία διαμάχη του αγρότη Δικαιόπολι με τον Στρατηγό Λάμαχο ότι ως στρατηγός εισπράττει τον μισθό του, ο  Λάμαχος διαμαρτύρεται: «εχειροτόνησάν γαρ με», αλλ’ ο Δικαιόπολις του απαντά: «κόκκυγες γε τρεις».

Έτσι και στο σήμερα ακούγονται φήμες για ανύπαρκτη οικονομική βοήθεια όταν κι άμα δοθεί το όνομα της Μακεδονίας στους γείτονες. 

ΘΑ...  Αλήθεια , υπάρχει κανείς που θα πίστευε ότι είναι διαπραγματευτικό ατού το όνομα για το χρέος;

 Έτσι αριστοφανικά ξεκίνησε και την ομιλία του ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης, ώστε διά της εις ατόπου απαγωγής να συναντηθεί με την Ιστορία & να στηριχθεί στηρίζοντας τον κυρίαρχο ελληνικό λαό που για να τον μεταπείσουν να αποδεχθεί το ψέμα ως αλήθεια, του επιτίθενται ψυχολογικά υβρίζοντάς τον ως φασίστα, ναζιστή, τραμπούκο, αναρχικό κλπ. Αυτόν τον κυρίαρχο ελληνικό λαό επαίνεσε ο Μίκης, που σε όλη του την ζωή του έδινε δύναμη και παραβρέθηκε ψυχή τε και σώματι στο συλλαλητήριο και πολύ περισσότερο στους απόντες, να διαλαλεί μέσα από την μουσική του την αλήθεια.

 Και όπως έγραψε κι ο Αριστοφάνης, για την Ειρήνη ούτε λόγος έτσι και σήμερα για την Ιστορική Αλήθεια χιλιάδων ετών και την παραχάραξή της ιστορίας ούτε λόγος. Όλα για το συμφέρον.

Είναι αυτό το συμφέρον που καταδεικνύει ξανά την Βαλκανική χερσόνησο για να χρησιμοποιηθεί ως  το στομάχι που πρέπει να χωνέψει την αμάσητη τροφή του συσσωρευμένου πλούτου κάποιων κρατών και αγορών, που περιλαμβάνει από σύνορα, μεταναστευτικό, ονομασίες, ιστορία και ιστορική αλήθεια να συμπαρασύρουν και τις κρατούσες θρησκείες, φθηνή αγορά εργασίας και ανάχωμα την οροσειρά του Αίμου. 'Ένα χωνευτήρι λαών χωρίς τέλος. Είμαι σίγουρος πώς κι οι γείτονές μας δεν θα ήθελαν και δεν φαντάζονται κάτι τέτοιο. 

Και καθώς αυτό το κράτος των Σκοπίων είναι το αποτέλεσμα ενός διαλυμένου κράτους, που συστάθηκε και δημιούργησε νότια του μία κλεψίτυπη εθνική συνείδηση ενός έθνους που απλά δεν υπάρχει. Είναι το αποτέλεσμα του συνεδρίου για την Βαλκανική (αυτόνομη Μακεδονία και Θράκη) της 3ης ρωσοσοβιετοκινούμενης κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) το 1919 που υποσχόταν μεγάλα κράτη και έξοδο στο Αιγαίο, με τη συνέχεια να έρχεται από τον Τίτο να δίνει εσωτερική ονομασία σε μία επαρχία του και έπειτα να ζούμε τις στιγμές του ψυχρού πολέμου, όπου η ανθρωπότητα υπό τον φόβο της χρήσης των πυρηνικών βομβών που γνώριζε τις ολέθριες συνέπειες και είχε την τάση να απειλεί με αυτές όπως παίζει το παιδάκι με τα σπίρτα, άλλοτε έβαζε νερό στο κρασί της αλλά ποτέ δεν δεχόταν να πληγούν βάναυσα τα εθνικά αισθήματα κανενός και ειδικά των συμμάχων τους.
 Δεν θα σταθώ στα λάθη των συμπατριωτών μας και στην οργή για εκδίκηση, γιατί υποσχεθήκαμε να είμαστε μονιασμένοι και να μην χυθεί αίμα αδερφικό ποτέ ξανά, να μην θυμόμαστε. 

 Κάπως έτσι τα χρόνια περάσανε μετά τον ψυχρό πόλεμο και ήλθαμε στο 1991 με την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και την διάλυση της ΕΣΣΔ και να απομένει το αγκάθι της Κομιντέρν (που πλέον δεν υπάρχει) του 1919 και να ζωντανεύει με τις ευλογίες μάλιστα των Δυτικών, όπου εμείς ανήκουμε ως τα πιο παλαιά μέλη.

Και φθάνουμε στο παρόν, στο οξύμωρον της Ιστορίας, οι Δυτικοί την ίδια στιγμή που έχουν κάνει εμπάργκο στη Ρωσσία για την εισβολή στην Κριμαία και δεν μας αφήνουν καν να εξάγουμε τα προϊόντα μας, που δημιουργούν αγωγούς μεταφοράς ενέργειας από νότο προς βορρά για να απογαλακτιστούν από τη ρωσική βοήθεια, να βαφτίζουν, βάσει ενός σοβιετοκινούμενου συνεδρίου του 1919 που εποφθαλμιούσε ελληνικά εδάφη,   είτε ως Σλαυομακεδονία το όνομα της Μακεδονίας με το σύνθετο Σλαύος, που παραπέμπει τις ρίζες τους στη Ρωσία και να δίνουν αλυτρωτισμό και να δημιουργούν συνθήκες για έξοδο στο Αιγαίο, είτε ως άνω ή νέα Μακεδονία με τα ίδια παράγωγα αποτελέσματα. 

Ιστορία δεν κατέχουμε τόσο πολλή σε όλες τις πτυχές της, αλλά λοβοτομή στις ρίζες μας και αλτσχάιμερ στην μνήμη μας δεν πρόκειται να υποστούμε χάριν των ιστορικών συγκυριών που έχουν φέρει την χώρα μας στη δίνη μιας κρίσης.  

Στο διά ταύτα παραφράζοντας την φράση του Μπιλ Κλίντον από την προεκλογική εκστρατεία του 1992: "it's economy, stupid" , η Μακεδονία είναι το όνομά μας και όντως τα συλλαλητήρια είναι το ξύπνημα του όρκου.

06.02.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών

Αυτό δεν ήταν ένα απλό συλλαλητήριο, ήταν το ξύπνημα του όρκου.

Αυτό δεν ήταν ένα απλό συλλαλητήριο, ήταν το ξύπνημα του όρκου. 

Θα έχουμε να λέμε στο μέλλον πώς ήμασταν κι εμείς εκεί. Ακριβώς δίπλα μου ένας πατέρας είχε στους ώμους του την μικρή του κόρη. 

Γονείς χάνανε τα παιδιά τους από το πλήθος και τον όγκο των συγκεντρωμένων που κινούνταν διαρκώς από το παλιό λιμάνι. Έλληνες της διπλανής πόρτας, απλοί άνθρωποι κατέβαιναν την πλατεία Αριστοτέλους και τους γύρω δρόμους (που κάποτε χάραξε ο  Γάλλος Ερνέστος Εμπράρ και τώρα την κοσμεί στο ύψος της Τσιμισκή μία προκάτ κιτς κατασκευή μπροστά από το Ηλέκτρα Παλλάς). 
400 μέτρα πιο μακριά από τον Λευκό Πύργο ο κόσμος σαν το μελίσσι κατέβαινε από παντού προς το κέντρο αναφοράς, το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου  στην διαπλατυσμένη νέα παραλία Θεσσαλονίκης (που δεν υπήρχε το 1992), από το Μέγαρο Μουσικής, ερχόταν από την Βασιλίσσης Όλγας. Οι γιαγιάδες κατέβαιναν από τα Κάστρα με τα πόδια και τότε στο δρόμο μια γιαγιά την προϋπάντησε μία νεαρή και της είπε:

 << Που πας γιαγιά; - Στο συλλαλητήριο παιδί μου, απάντησε. Και την παρότρυνε να μην πάει, γιατί γίνονται επεισόδια, μην πάθει κακό. Τότε η γιαγιά οπλίστηκε με περίσσιο θάρρος και σκεπτόμενη πώς δεν φοβήθηκε τους ναζί και τους φασίστες, προχώρησε με βήμα γοργό με το μαγκουράκι της. - Θα πάω παιδί μου. Και πλησιάζοντας ακούοντας την βουή των Ελλήνων που τους κάλεσε το εσωτερικό καθήκον, ένιωσε μία ευδαιμονία, μία ψυχική αγαλλίαση.

Ένιωσε σαν να την διαπέρασε το ρεύμα της παρακαταθήκης των Ελλήνων που πριν το 1821 και την Εθνική Παλιγγενεσία δίναν όρκο στην Φιλική Εταιρεία. 

Αυτό δεν ήταν συλλαλητήριο, ήταν το ξύπνημα του όρκου. Το ξύπνημα του όρκου που άργησε για την Μακεδονία σχεδόν έναν αιώνα μετά, του Αγίου Δημητρίου, 26 Οκτωβρίου του 1912. 
Ήταν το ποτέ ξανά σκλαβιά και ειδικά μέσα στην αδούλωτη ψυχή.  

Γιατί άργησε έναν αιώνα η απελευθέρωση της Μακεδονίας; Γιατί η Μακεδονία είναι η στέγη της Ελλάδας, ήταν η στέγη του γνωστού κόσμου κάποτε. Η κορυφή. Και ο δρόμος για την κορυφή είναι δύσβατος, κακοτράχαλος, με ανεμοσούρια , αέρηδες και νέφη που χάνεις τον προσανατολισμό σου. Κι αν θαρρείς πώς δεν θα μετρήσεις και δεν θα κοιτάς συνεχώς τα βήματά σου μέσα στην πυκνή ομίχλη και δεν θα δεις που πατάς, θα πέσεις στο έρεβος της ανάβασης, όπως δυστυχώς κάποιοι ορειβάτες δοκίμασαν την πλάνη του εγώ τους να κατακτήσουν τον Όλυμπο χωρίς την ευχή του.

Αυτή είναι η Μακεδονία μας. Είναι η στέγη που σκεπάζει τον Ελλαδικό χώρο από τις κακοκαιρίες και τους καύσωνες. Είναι το λίκνο μας. Είναι από εκεί που υπάρχει ο αρχέγονος σπόρος μας.  Και να θυμόμαστε πώς τις κορυφές στη ζωή μας δεν τις σκαρφαλώνουμε με επιτυχία κάθε μέρα.

Κι αν παραδώσουμε τα δικαιώματα της στέγης, αλλοίμονο στις νεώτερες γενιές και σε μας που θα είμαστε ανήμποροι γέροι. Φαντάσου στο σπίτι σου να έρθουν να σου πάρουν τα συμβόλαια από την ταράτσα και την σκεπή σου και να αρχίζουν να την γκρεμίζουνε, να την ξαναφτιάχνουνε, να την βάζουν πράγματα έστω που δεν σου αρέσουν. Φαντάσου να μην θέλουν να κάνουν τίποτα σε αυτήν την στέγη, παρά μόνο να την ανοίξουνε μία μεγάλη τρύπα και να μπαίνει το νέρο της βροχής, το χιόνι, η υγρασία της νύχτας, οι σκόνες των ανέμων εκεί που κατοικείς. Σε πόσα χρόνια θα πέσει το σπίτι σου; Δεν θέλει ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες. Ποιος γείτονας θα σε νογάει για σοβαρό άνθρωπο που δεν μπορείς να φτιάξεις την στέγη. Κι εσύ να λες. Υπέγραψα, με ξεγέλασε και τώρα δεν με αφήνει. Θα με πάει στα δικάστηρια. 

'Έτσι ακριβώς θα γίνει σε βάθος χρόνου και με την Μακεδονία. Ακόμη και οι πιο αγνές προθέσεις να πληρούν τις προϋποθέσεις, κανείς δεν σε διαβεβαιώνει ότι θα ισχύσουν για πάντα.
Πώς να εμπιστευτείς κάποιον που σε ξεγέλασε μια φορά; 
 

Τώρα μετά από χρόνια σαν μας κάλεσε ο αγώνας ξανά, το αθάνατο νερό είναι η θύμηση της ιστορίας μας, να μην ξεχαστούμε.

• Πώς απαιτείτε να σβήσουμε την μνήμη μας, τις διδαχές μας, τις παιδικές μας αναμνήσεις για χάριν των αναθεωρητών; 

• Πώς μας ζητάτε έναν αιώνα μετά να παραδώσουμε ξανά στα χαρτιά το όνομα της Μακεδονίας, όπως τότε την Βόρειο Ήπειρο που την ελευθερώσαμε δυο φορές, στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

• Πού έδωσε ο Ελληνισμός απλόχερα για χάριν της Ειρήνης και δεν εξαπατήθηκε και συνεχίζει; Δείτε την ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου πώς περνάνε; Κωνσταντινούπολη; Πόντος; Ίμβρος; Τένεδος; Η κλειστή Θεολογική Σχολή της Χάλκης; 

• Πώς ζητάτε από το κράτος που στήριξε όσο κανένα άλλο την Δύση να υποχωρήσει χάριν μίας προσωρινής γεωστρατηγικής συμμαχίας, που δεν δείχνει να αντέχει στο βάθος των χρόνων. 

• Κι όλα αυτά χάριν σύγχρονων οδών μεταφοράς ενέργειας που σίγουρα δεν θα υπάρχουν στους εμπορικούς δρόμους μετά από 50 χρόνια και το μόνο που θα δημιουργούν θα είναι αλυτρωτικές αξιώσεις στο διεθνές δίκαιο.

 Στο συλλαλητήριο δεν βρεθήκαμε τυχαία και πόσω δε μάλλον δεν μας πρέπουν ανοίκειοι και ασεβείς χαρακτηρισμοί, αλλά γιατί εσύ το ίδιο το κράτος μας δίδαξες ήθος, απαιτείς να είμαστε νομοταγείς πολίτες και να λέμε την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια, τον πιο αρχαίο άγραφο εθιμικό κανόνα υπερασπιζόμαστε, που υπάρχει από την γένεση του κόσμου και το ψεύδος της έριξε τους Πρωτόπλαστους. 

Αυτή την αλήθεια που και το κράτος με τα σχολεία του να μην μας την μάθαινε, μας την έμαθε η γιαγιά μας όταν μας έπαιρνε αγκαλιά να μας κοιμίσει το βράδυ και μας μιλούσε για τον Μέγα Αλέξανδρο, την γοργόνα και τον καταραμένο όφι. Για τα κατορθώματά του. Για την εκστρατεία στην έρημο για να βρει το αθάνατο νερό. 
Αυτή την αλήθεια που την διατρανώνουν σε κάθε οδό, σε κάθε πόλη, σε ονομασίες δήμων, σε κάθε συνοικία με το όνομα του μακεδονομάχου Παύλου Μελά και των λοιπών συνοδοιπόρων του.
Ακόμα κι αν τα σβήσετε όλα αυτά, θα μείνουν τα ελληνικά τραγούδια.
Ακόμη κι αν τα σβήσετε  κι αυτά,  θα μείνουν τα τραγούδια που αφηγούνται με ξενόγλωσσο στίχο και υμνούν την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως αρχηγού των Ελλήνων.
Κι αν  σβήσετε κι αυτά, θα μείνουν τα μνημεία και οι ελληνικές πόλεις που ίδρυσε ο μέγας στρατηλάτης, πριν αλλάξει η σκυτάλη στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Θα μείνουν οι αρχαίοι πάπυροι της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας, που βρίσκονται στις μεγαλύτερες συλλογές του κόσμου. 
Κι αν πέσουν και τα μνημεία, και σβηστούν οι πόλεις και καούν οι πάπυροι και χαθεί η μνήμη, θα μείνουν τα οστά που θα βρίσκονται σε κάποια τυχαία ανασκαφή όπως στην Αμφίπολη , όπως η λάρνακα με τον Ήλιο της Βεργίνας που θα φωνάζει είμαστε εδώ.
Ακόμη κι αν αυτά μεταφερθούν και πάνε αλλού και πουν εδώ βρισκόταν, θα μείνει ο ποτισμένος τόπος με το αίμα και τη θυσία.
Θα μείνει ο αιθέρας της επιμνημόσυνης δέησης από τους ζώντες υπέρ της ψυχής των νεκρών για να ζουν δίκαια και με ειρήνη οι αγέννητοι.

Κι αυτό το αίμα που χύθηκε, θα έρχεται σαν οργή να μας τυλίγει στον ύπνο μας αν δεν κάνουμε το καθήκον μας να διατρανώσουμε ότι το όνομα μας ανήκει, ότι δεν το ξεχάσαμε κι ας πέρασαν όχι δέκα (10) χρόνια, αλλά άλλα κι άλλα τόσα από την πρώτη φορά. Αυτός ο κόσμος προσήλθε εκουσίως και ακηδεμόνευτος χωρίς καμία άνωθεν υπόδειξη, ναύλωσε μόνος του λεωφορεία, πλοία, αυτοκίνητα, έβαλε τα ατομικά του έξοδα και μαζεύτηκε όπως το μελίσσι επιστρέφει στην κυψέλη του μετά την αναπαραγωγή στα δένδρα και στα φυτά και την γύρη. 
Δεν πρέπει να λοιδωρείται, αλλά να ληφθεί ως προαπαιτούμενο όχι μόνο για την Μακεδονία αλλά για το ίδιο το Έθνος πώς η γλώσσα της αληθείας και των παρακαταθηκών, μπορούν να μας κάνουν να εργαστούμε συλλογικά και συντονισμένα και να επιτύχουμε θαύματα.
Μόνο η αιώνια κατάρα, ο διχασμός κι η εγωπάθεια είναι ο εχθρός μας. 

Εν κατακλείδι, οι Έλληνες είναι φιλαλήθεις και όχι φασίστες ούτε ρατσιστές και το απέδειξαν ειδικά στο προσφυγικό τότε στην Ειδομένη όπου σε ελληνικό έδαφος φιλοξενήθηκαν και σε σκοπιανό ξυλοκοπήθηκαν και κλείσανε τα σύνορα. 

Τελικά, όντως είμαστε πολλοί. 

23.01.2018
Αβέλλας Μιχάλης
Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών - αστυνομικός

Η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα, γιατί κάποια Ελλάδα αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

 03.06.2007 - 04.01.2018. Έντεκα χρόνια σχεδόν από τα τελευταία φλογερά κηρύγματα του Μακαριστού Χριστόδουλου, που λείπει όσο κανείς άλλος στις ημέρες μας με την πίστη των τελευταίων του λόγων:΅

"Η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα, γιατί κάποια Ελλάδα αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

Και η Μακεδονία είναι αυτή που κρατάει ψηλά τα λάβαρα. Με τέτοιες ιστορίες, αναμνήσεις, με την ιστορική μνήμη καθάρια. Χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς έξωθεν εντολές, χωρίς υπαγορεύσεις.

Γι’ αυτό καλό θα ήταν όλοι οι Έλληνες να έρχονται από καιρού εις καιρό στην Μακεδονία. Και να προσέχουνε πού πατάνε. Γιατί σε κάθε βήμα μπορεί να πατήσεις χώμα ιερό. Μπορεί να πατήσεις έναν τάφο. Μπορεί να πατήσεις ένα λείψανο.

Είναι διάσπαρτος ο τόπος από θυσία. Αυτή η θυσία μας δίνει ζωή. Αυτή η θυσία μας συντηρεί. Και είναι το αντίδοτο της παγκοσμιοποίησης, που θέλει όλα να τα ισοπεδώσει. Να μη μιλάμε για αγώνες. Να μη μιλάμε για πολέμους. Να μη μιλάμε για θυσίες"…

Χριστόδουλε μας λείπεις, τώρα που θα λειτουργούσες ως καταλύτης υπέρ του περί δικαίου αισθήματος των Ελλήνων και κατά της αδικίας και περιφρόνησης που νιώθουμε.

Πολλοί συμπατριώτες μας και ιδιαίτερα ομογενείς προσπαθούν να αποτρέψουν μια συμφωνία χωρίς την ψήφο των Ελλήνων και συγκεντρώνουν υπογραφές στην σελίδα https://onomasia.gr/

Αλλά, μας λείπεις όσο ποτέ άλλοτε ...

04.01.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών - αστυνομικός