Κλιματική αλλαγή: Σχεδιάζοντας ξανά το μέλλον

Το 1935 ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας  μετά από καταστροφικές πλημμύρες στην περιοχή της Καρδίτσας και της Μακεδονίας, επισκεπτόμενος την γενέτειρά του είπε εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη. Το 1959 το όνειρό του έγινε πραγματικότητα και το νερό των συνεχών βροχοπτώσεων συγκεντρώνεται στην ομώνυμη λίμνη Πλαστήρα και αρδεύει πλέον τον θεσσαλικό κάμπο.

Φέτος, δυστυχώς αυτό το νερό αντί για ευεργετικό έγινε καταστροφικό με Καρδίτσα και Φάρσαλα να πνίγονται σε αυτό.

Τί άλλαξε από τότε και παραμείναμε αδρανείς; Έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε; Να εξελισσόμαστε; Να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας αυτό με βάση τα νέα κλιματολογικά δεδομένα που  μπορούν να επηρεάσουν ταχέως την διαμόρφωση των υδρογραφικών λεκανών, με τον παράγοντα άνθρωπο να συμμετέχει προσπαθώντας στην εξίσωση να είναι μάταια ο καταλύτης και μη αντιλαμβανόμενος πως οι πράξεις του είναι ο παράγοντας και αυτές επιδρούν σε αυτόν ως συνέπεια.

28.09.2020

Μ Α 

Δεν είναι θύτες όσοι νοσούν από covid

 

Πριν ξεκινήσω είναι απαραίτητη μια ιστορική αναδρομή και ανάμνηση σύγκρισης του χθες και σήμερα. 

Όσο αποστροφή και λήθη κι αν δείχνουν πολλοί εξ ημών για την ιστορία μας, σαν σημέρα έφυγε ο Μάρκος Μπότσαρης. Αυτόν, που θαύμαζε μεχρι και ο Καραϊσκάκης. 

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

Εν τέλει, εκπληρώνοντας έτσι την ευχή του στο νεκρό σώμα του Μπότσαρη που μεταφέρθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας Προυσσιώτισσας μετά τη νίκη του στο Κεφαλόβρυσο την 9η Αυγούστου 1823 και μόλις το έμαθε ο ασθενής στρατηλάτης,  σηκώθηκε από το στρώμα του και σύρθηκε ως το λείψανο. Έσκυψε έπειτα και φίλησε με δάκρυα το νεκρό κι είπε:

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

 «Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος, είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκια σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δεν του φτάνουμε».

Στο τώρα της Ελλάδας και του σύγχρονου κόσμου, μια πρωτοφανής σχεδόν ανθρωποφαγία των ασθενών που πλέον δείχνει να έχει εκτραπεί από  τον χαρακτήρα της ιχνηλάτησης, αλλά της στοχοποίησης.

Κι αυτό γιατί επαγγέλματα στοχοποιούνται, άνθρωποι που νοσούν δεικνύονται και κατακρίνονται από τους σχολιαστές του πληκτρολογίου που όλα τα ξέρουν. Ξέρουν τα πάντα, ότι είναι απάτη ο κορωνοϊός, αλλά όταν τα κρούσματα είναι στην συνοικία τους ή στο νομό τους με μια πρωτοφανή μανία ενδιαφέρονται να μάθουν ποιος νόσησε να μην κολλήσουν.

Αφού ρε λεβεντιές μου δεν πιστεύετε στην νόσο, γιατί φοβάστε μην κολλήσετε; Να πάτε να καθαρίσετε εθελοντικά τα νοσοκομεία και να τους αλλάζετε ορό χωρίς μάσκα.

Αυτοί οι άνθρωποι που νοσούν σε νόσο χωρίς συμβατική θεραπεία, δεν είναι θύτες αλλά ήρωες που δίνουν τη ζωή τους, για να κερδίσει η επιστήμη χρόνο να νικήσει η ζωή και όχι ο θάνατος.

Τώρα αν κάποιος είναι με το ένα πόδι στο θάνατο ή όχι, για αυτό αποφασίΖΕΙ η θέληση του για ζωή και ο Θεός και κανείς σχολιαστής του καφενείου που νομίζει πως κατέχει το μυστικό του ιερού  δισκοπότηρου.

Νισάφι πια. Τέρμα ο χαβαλές και οι θεωρίες συνωμοσίας.

Δείξετε παρηγοριά στους ασθενείς και όχι περιέργεια. Μία νοερή προσευχή να γίνουν καλά και όχι σχολιασμός ότι είναι με το ένα πόδι στον τάφο. 

Αν θελουμε  να εξουδετερώσουμε τις εστίες πρέπει αυτή η κουτσομπολίστικη τακτική των συνανθρώπων που είναι στη σφαίρα του κοινωνικού bullying, να γίνει ενδιαφέρον.

Για δε πολλούς μεγαλόσχημους πιστούς, την ημέρα της Κρίσης ο Κύριος θα τους απευθυνθεί ήμουν άρρωστος και ήρθατε να με δείτε. Και αυτοί θα απαντήσουν, «πότε, Κύριε»;

Όταν εσείς προσπαθούσατε να σχολιάζετε μόνο ποιος ασθένησε και τι έφταιξε για να νοσήσει, λες και ήταν επιλογή του. 

Η ζωή δεν μπορεί να σταματήσει, αλλά να αλλάξει τρόπο σκέψης αφού είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και κρούσματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Αυτή την ασθένεια μπορεί και θα την νικήσει η αγάπη μας για τον πλησίον, η διαρκής οικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης και η αλήθεια.

Για αυτό, ας μείνουν χαραγμένα τα τελευταία λόγια του ήρωα Μάρκου: «Ελάτε να σας φιλήσω».

09.08.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

αστυνομικός 

Υ.Γ.: Αν δεν αγαπούσαν οι παπάδες τον Καραϊσκακη και οι συμπολεμιστές του, όταν τον μετέφεραν μέσα στα άγρια βουνά πάνω σε ένα ξυλοκρέβατο ημιθανή  και φοβόντουσαν το χτικιό που είχε, ποτε δεν θα γινόταν ο μέγας στρατηλάτης για να ελευθερώσει το γένος.

Το πάρκο είναι επικίνδυνο ή εμείς και ο λιθοβολισμός των προστρεχόντων σε βοήθεια.

 Το πάρκο είναι επικίνδυνο ή εμείς και ο λιθοβολισμός των προστρεχόντων σε βοήθεια.

 

Πού σταματάει η ευθύνη του κράτους και που αρχίζει των πολιτών;

Αποκαλυπτικές οι εικόνες που μου έστειλε ο φίλος Γιάννης από Αθήνα. 

Το Αττικό άλσος μπορεί να αποφασίσθηκε να παραμείνει κλειστό, αλλά η κατάσταση πυρασφάλειας του είναι οικτρή.

Εδώ λείπουν τα λάστιχα από τις πυροσβεστικές φωλιές, είναι μισοερειπωμένες. Ή καταστράφηκαν ή κάποιος τα πήρε για να ποτίζει την αυλή του σπιτιού του. Τρελός είναι να πληρώσει;;;

Ο φίλος Γιάννης αναφέρει και πολλά άλλα, με φραγμένους με αλυσίδες δρόμους, στενά δρομάκια που τα μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα δεν μπορούν να προσπελάσουν, οιωνεί εστίες πυρκαγιάς από διασκορπισμένα απορρίματα μέχρι και πόρτες πεταμένες που ναι μεν το κράτος δεν περισυνέλλεξε με τις υπηρεσίες καθαριότητας αλλά και ο δε πολίτης δημιούργησε μια χωματερή όπου βρήκε, μακριά από το τσαρδάκι του βέβαια.

Ίσως να μην βοηθάει και το στείρο νομικό πλαίσιο που τις πιο πολλές φορές δεν συνετίζει και διαπαιδαγωγεί με την κύρωση και επιβολή των ποινών του, αλλά εξοντώνει.

Δημιουργώντας ηθικά διλήμματα στην εφαρμογή του νόμου.

Εκεί που πονάει ο Έλληνας, κι όταν εννοώ Έλληνας , γίνεται μέχρι και ο Γερμανός στην Ελλάδα στην νοοτροπία του ωχαδελφέ και θα το κάνει ή θα το μαζέψει ή θα το σβήσει κάποιος άλλος το πεταμένο τσιγάρο είναι το χρηματικό πρόστιμο.

 

Τον πονάει. Έστω και 10 ευρώ να του δώσεις, εξεγείρονται τα τεράστια γιατί μέσα του, αφυπνίζεται το εγώ είμαι το κράτος ( Je suis l'état).

Αυτή είναι η κατάντια μας.

 

Κι όταν συμβεί το μοιραίο, κατασκευάζει θεωρίες συνωμοσίας, κατασκόπους, James Bond, σκυλεύει τον πρώτο και συνήθως λιγότερο φταίξαντα, αρπάζει τον λίθο του αναθέματος και πετροβολεί τον πρώτο προστρέξαντα, στην ανάγκη κατασκευάζει τον άλλον που θα τα ρίξει όλα πάνω του. Γίνεται όπως κάποιος αλκοολικός σε κάποιο viral βίντεο που κυκλοφορεί στο facebook που μαλώνει με τον εαυτό του στον καθρέφτη και του λέει να κάνει πιο πέρα να περάσει, αλλιώς θα τον δείρει.

Γίνεται παράφρονας, αδελφέ Γιάννη, γίνεται ένα νούμερο, ένας θίασος που θέλει να αποκτήσει το ακαταλόγιστο, να θεωρηθεί ευήθης, διαταράσσοντας υπαίτια την συνείδησή του (άρθρο 34, 35 & 36 Π.Κ.).

Τώρα τους φταίει το δάσος, Έγινε επικίνδυνο το δάσος, από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου στην Αττική.

Μία οιμωγή.

Δεν είναι το δάσος επικίνδυνο, εμείς γινήκαμε επικίνδυνοι και θεομπαίχτες.

Τί πιο χαρακτηριστικό ότι η θρηνωδούσα Αυτοδιοίκηση από το πολύ πένθος και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις , δεν διέκοψε καμία προγραμματισμένη εκδήλωση για το καλοκαίρι παρά για τρεις ημέρες.

Ο άρτος και το θέαμα συνεχίστηκαν κανονικά, αν και δυνητικά θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε δήμος στην Ελλάδα που θα αντιμετώπιζε αυτή την κατάσταση και αυτόν τον θρήνο.

Για αυτό και η οικονομική κρίση δεν είναι οικονομική αλλά ηθική. 

 

Θρηνούμε χορεύοντας τσάμικο στην πλατεία, συνεχίζουμε την ζωή και αν το πλοίο πάει να μπατάρει, τότε ρίχνουμε τα άμοιρα άλογα στην θάλασσα και αν αντιστέκονται τα μαστιγώνουμε στα μάτια, για να κλάψουν, για να τα κλείσουν και να κοιμηθούν στην αγκαλιά του βυθού, όπως κάνανε παλιά και το περιγράφει αποκαλυπτικά ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς - ποιητές του 20ου αιώνα, ο Jim Morrison στο τραγούδι Spanish Caravan.

Σε αυτή την χώρα ο λιθοβολισμός δεν καταργήθηκε ποτέ και όσοι μάλιστα κάνουν το λάθος να ακούνε την βουή των μελλόντων πραγμάτων που έρχονται και σπάνε την σιωπή κοινωνώντας την γνώση τους στους λοιπούς, υποφέρουν από τον λιθοβολισμό που δέχονται καθημερινά. Άλλοι το ονομάσανε sic, bullying. Κι όταν μάλιστα δηλώνουνε με παρρησία αυτό που έρχεται, ας προετοιμαστούμε, θεωρούνται καταστροφολόγοι, κασσάνδρες, ειπαρμένοι και τότε τους πλησιάζουν μερικοί <<σοφοί>> και τους νουθετούν να μην μιλάνε για να μην υποφέρουν την ακρισία του κόσμου. Και θυμούνται οικτρά την πενταετή πυθαγόρεια σιωπή.

Και ο λιθοβολισμός συνεχίζεται και συνήθως λιθοβολείται ο λιγότερο αμαρτωλός.

Κι εσύ αδελφέ Γιάννη, ζητάς τα γιατί. Τα γιατί είναι σε εμάς. Είναι στην παιδεία μας που ξεκινάει από το σπίτι, συνεχίζει στο σχολείο και τελειώνει στο σπίτι.

Τα γιατί είναι ότι η χώρα διαγράφει πορεία συνεχούς παρακμής και την κρατάνε στην ζωή οι ευνοϊκές ακόμη κρατούσες διεθνείς συνθήκες και αυτοί οι Έλληνες, που ως από μηχανής Θεοί την σώζουν από την απόλυτη καταστροφή πριν το απόλυτο μηδέν.

Είναι αυτοί οι δίκαιοι της φυλής μας, που υπάρχουν σε κάθε γενιά και λαμβάνουν την ευσπλαχνία για λογαριασμό μας κι όταν δε, συμβεί το μοιραίο και εκλείψουν, τότε μία νέα συμφορά έρχεται όπως το 168 π.Χ., το 1071 μ.Χ. , το 1453, το 1897, το 1922, το 1974. 

 

Αυτή την φορά αν έρθει, θα είναι απείρως μεγαλύτερη και δεν θα μας σώσουν οι προφητείες για το ποθούμενο που  νανουρίζουν και η θεία χάρις δεν θα κατοικεί πλέον εδώ.

 

Πρέπει να αλλάξουμε άρδην. 

Τελικά το πάρκο είναι επικίνδυνο ή εμείς; Το πάρκο να κλείσει ή εμείς στα σπίτια μας; 

 

05.08.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών

Ποιος είναι ο εχθρός μας;

20 μέτρα περίπου εμφανίζει η google το πλάτος της Λεωφόρου Μαραθώνος. Θα ήταν αρκετό αν δεν είχαν φυτευθεί πεύκα που μετάγγισαν την φωτιά και αντί για αντιπυρική προστασία μετετράπησαν σε πυρίφιλο δοχείο θανάτου;

Κάποιοι επιστήμονες αναφέρουνε τις βελανιδιές για σκίαση και μάλιστα σε μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους.

Ένα άτολμο κράτος που όλα τα αναφέρει στο περίπου και στο πλησίον με διφορούμενες έννοιες.

Μάλλον τον χρησμό του Μαντείου των Δελφών για τα ξύλινα τείχη οι Αθηναίοι τον παρερμήνευσαν για δεύτερη φορά στην Ιστορία τους. 

Μία με τους Πέρσες και τα ξύλινα τείχη της Ακρόπολης που πυρπολήθηκαν και την μετέπειτα ερμηνεία του Θεμιστοκλή με την ναυπήγηση του στόλου που οδήγησε την συμμαχία των αρχαίων ελληνικών φυλών με τις πόλεις κράτη στον θρίαμβο της ναυμαχίας της Σαλαμίνας.

Το θέμα μας είναι ότι τότε γνωρίζαμε τον εχθρό & ενωθήκαμε.

Τώρα ποιος είναι ο εχθρός μας;

Εμείς; Ο κακός εαυτός μας; Οι ξένοι; Οι άλλοι; Ποιοι άλλοι; Ποιοι ξένοι; Η κακιά μας η ώρα και ο κακός μας ο καιρός; Ο ωχαδελφισμός και η μωροφιλοδοξία; Η αδιαφορία; Η διχόνοια μας;

Γνώθι σαυτόν. 

Με θλίψη και ειλικρινή συλλυπητήρια για τα γενόμενα και επερχόμενα.

31.07.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών 

Bring me back to life. Φέρε με πίσω στη ζωή φωνάζει το βλέμμα αυτού που χάνεται από ανακοπή καρδιάς.

Πώς θα ονόμαζα την εξαιρετική εκπαίδευση που λάβαμε σήμερα στο 404 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Λάρισας; Bring me back to life.  Φέρε με πίσω στη ζωή. Αυτή είναι η αποκωδικοποίηση του απεγνωσμένου βλέμματος ενός καταρρέοντος ανθρώπου που εκπέμπει στον περιβάλλοντα χώρο χάνοντας την αναπνοή του είτε από ανακοπή καρδιάς είτε από μία απλή πνιγμονή από κατάποση αντικειμένου που φράζει τους αεροφόρους αγωγούς του/ της, που στέκεται στο λαιμό του στην καθομιλουμένη. 

Ξέρετε τί είναι να νομίζεις πώς ξέρεις και να μην ξέρεις και να έχεις εκπαιδευθεί να ξέρεις και να έχεις κάνει τα μέγιστα από την πλευρά σου; Δεν είμαστε σωτήρες.

 Όμως

Χάνουμε φίλους μας, γνωστούς μας, ακούμε για νέους που χάνονται στα γήπεδα από ανακοπή καρδιάς. Ακούμε για το γνωστό "γύρισμα της γλώσσας" και σκεφτόμαστε τί θα κάναμε αν ήμασταν εμείς και πώς θα τραβούσαμε την γλώσσα με τα δάχτυλά μας από το θύμα και όλο τον δικαιολογημένο πανικό από οικείους. 

Ο πανικός αντιμετωπίζεται με την εκπαίδευση.

Να ξέρεις πώς μπορείς ή να έχεις κάνει τα πάντα τουλάχιστον έχοντας γυρίσει έναν άνθρωπο από το θάνατο ή να αυξήσεις τα ποσοστά επιβίωσης, να τον έχεις βοηθήσει να μην έχει μόνιμες παραπληγίες. Όλα αυτά οφείλονται σε μία λέξη: ΕΓΚΑΙΡΑ.

 Έγκαιρη αναγνώριση προβλήματος, έγκαιρη κλήση στο ΕΚΑΒ, έγκαιρη παροχή βοήθειας με θωρακικές συμπιέσεις και το φιλί της ζωής, έγκαιρη παροχή σοκ με αυτόματο απινιδωτή όπου υπάρχει ώστε η μονάδα ΕΚΑΒ να τον παραλάβει για την μονάδα αναζωογόνησης και την πλήρη αποκατάσταση του ασθενούς.

Με το πέρας της εκπαίδευσης όπου χρησιμοποιείς με απόλυτη επιτυχία μόνος σου μέχρι αυτόματο απινιδωτή, διαπιστώνεις πόσο απλό είναι και την πικρή αλήθεια ότι είμαστε στην ουσία στο σύνολο του πληθυσμού σε επίπεδο αναλφαβητισμού σε θέματα υγείας. 

Και με όλα αυτά συν την ολοκληρωμένη αποδόμηση του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας ένεκα μνημονιακών υποχρεώσεων που επίταξαν την ευημερία των αριθμών ανωτέρα αυτής των ανθρώπων και την συγκέντρωση όλου του στόλου της ΕΚΑΒ στο άστυ, κατανοούμε όλοι μας ότι οι χρόνοι ανταπόκρισης στην επαρχία αυξάνονται δραματικά πλέον. 

Είμαστε μόνοι μας όταν γίνεται το συμβάν. Δεν είμαστε σωτήρες. Αλλά μπορούμε να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να έρθει βοήθεια.

Και για να γίνει αυτό πρέπει να μάθουμε να σώζουμε ζωές, να μας γίνει βίωμα, να εκπαιδευτούμε. Να αυτοχρηματοδοτήσουμε απινιδωτές σε κάθε χωριό. Να ενημερώσουμε τις smart apps (έξυπνες εφαρμογές) των κινητών μας τηλεφώνων με τις γεωγραφικές θέσεις των απινιδωτών και να τους φυλάξουμε ως κόρες οφθαλμών από κλοπή και φθορές.

Δεν θα μιλήσω σε θέματα τεχνικής, γιατί η γνώση δεν εκλαϊκεύεται για να την μάθουμε από το καφενείο μέσα από την οθόνη του κινητού, αλλά παραδίδεται από τον δάσκαλο στον μαθητή κατ' ιδίαν, αφού η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.

 300.000 ανακοπές καρδιάς τον χρόνο στην Ευρώπη, μία κάθε 45 δευτερόλεπτα σε μία καρδιά που χτυπά 38 εκατομμύρια φορές τον χρόνο και στα 75 έτη ζωής έχει χτυπήσει 2,7 δισεκατομμύρια φορές με ρυθμό 72 παλμούς το λεπτό. Αξίζει να την προσέξουμε.  

Κλείνοντας, ευχαριστούμε θερμά τον καρδιολόγο Χαράλαμπο Παρίση Διευθυντή του Προγράμματος του Σεμιναρίου Καρδιοπνευμονικής Αναζωογόνησης με τη χρήση του Αυτόματου Εξωτερικού Απινιδωτή ( https://www.erc.edu/ ) και το διδακτικό προσωπικό, τους Κώστα, Μαρία, Δήμητρα, Αχιλλέα, Κώστα και Ειρήνη για τα σημαντικά εφόδια γνώσης πολιτικής προστασίας που λάβαμε σήμερα υπενθυμίζοντας μας πώς ο Στρατός με τις εγκαταστάσεις του σώζει ζωές και εν καιρώ ειρήνης.

Αυτή η γνώση πρέπει να γίνει υποχρεωτικό μάθημα στα σχολεία.

 Σάββατο, 08 Οκτωβρίου 2016

Μιχαήλ Ν. Αβέλλας 

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών