Καλό ταξίδι αδελφέ

Το στέρνο αντίο θα στο πω με ένα τραγούδι. Με τον τίτλο του drive, nobody tells you where to go. Οδήγησε σε αλλά ταξίδια, κανείς δεν θα σου πει που να πας την ψυχούλα σου.
Οδήγησε την ψηλά και ευθεία στα ουράνια πατώματα με τα καθαρά νερά και το αγνό φως.
Εκεί που δεν υπάρχει πόνος ούτε και  στεναγμός, αλλά αιώνια ζωή. Χτύπησε την πόρτα και θα σου ανοίξουν.
Αδελφέ Δημήτρη (Βάλλα) δεν θα ξεχάσω την συνάντηση μας σε ένα βιβλιοπωλείο, όταν ψαχουλεύαμε τις σπάνιες λέξεις από κάποιο απροσδιόριστο βιβλίο και με ρωτάς: Που είσαι; Μόλις γύρισα από την Ασπίδα των συνόρων σου απαντώ και άξαφνα λες και το είχες από καιρό μέσα σου, στεκόμασταν μπροστά στο βιβλίο για την ματωμένη μας Κύπρο «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή». Αυτό θα πάρεις μου λες. Το σκέφτηκα. Δεν ξέρω σου είπα. Αλλά εσυ επέμενες. Δεν θυμάμαι αν μου πλήρωσες το βιβλίο, πάντως καταλήξαμε μαζί στο ταμείο.
Μετά από δυο χρόνια σε ξαναβρήκα στο ίδιο σημείο και με ρώτησες αν το διάβασα & σου ειπα λίγο.
Επέμεινες να του δώσω βάση.
Αδελφέ, σήμερα με την αγγελία του θανάτου σου θυμήθηκα το βιβλίο και το ξεφύλλισα.
Καλό ταξιδι και εύχομαι η γραμμή για τον ουρανό που θα τρέξεις να είναι χρυσή και να μας φωτίζεις μέχρι να σε ανταμώσουμε.
Μιχάλης Αβέλλας

Μιχάλης Αβέλλας: Σε δέκα χρόνια μόνο το 1/3 θα τρέχει στο δρόμο

Διαβάστε πώς σχολιάζει την ίδρυση Τμήματος Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας ο Μιχάλης Αβέλλας: Πιστεύω πως έπειτα από 10 χρόνια θα έχουν εκφυλιστεί τόσο πολύ οι δομές του
κράτους , που θα πέσουμε σαν ώριμο φρούτο σε οποιαδήποτε επιδρομή με τον αχό της και μόνο.

Οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι θα βρίσκονται πάνω από μια οθόνη και θα οργανώνουν επί χαρτου την νέα Ελλάδα που οραματίζονται , το 1/3 θα τους φυλάει μην σπάσουν κανένα νύχι, το 1/3 θα κάνει όλη την γραφειοκρατία που αυτοί σκαρφίστηκαν για να μην δουλεύουν και το υπόλοιπο 1/3 θα κάνει τα παντα στον δρόμο.
Ο Θεός βοηθός.

Πηγή : http://www.bloko.gr/2019/03/13.html

Δεν είναι χρέος μας η τιμή στους πεσόντες μας, αλλά είναι Δίκαιο.

Δεν είναι χρέος μας η τιμή στους πεσόντες μας, αλλά είναι Δίκαιο. 

«Ποτέ από το χρέος μη κινούντες⸱

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,

αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία⸱»

Έτσι λοιπόν το περιέγραψε ο ποιητής μας Κωνσταντίνος Καβάφης στους αθάνατους πεσόντες που κρατάνε τις Θερμοπύλες. 

Κι όταν στεκόμαστε σε ένα μνημείο εμπρός να μην το κάνουμε γιατί χρωστάμε, από υποχρέωση αλλά γιατί είναι Δίκαιο. 

Γιατί είναι Δίκαιο που πέσαν για της δικαιοσύνης τον ήλιο τον νοητό, που πέσανε για να ρθει η ξαστεριά στην κατασκότεινη ψυχή μας. 

Γιατί είναι Δίκαιο, όπως το περιγράφει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός να πολεμάς για την  Ελευθερία όταν «όλα τα σκιάζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, όταν καρτερούσε την φιλελεύθερη λαλιά και το ένα εκτύπαε τ’άλλο χέρι από την απελπισιά». 

Περιγράφει χαρακτηριστικά πώς οι νεκροί που τους καρτερεί ο Άδης,  είναι «ἴσκιοι ἀναρίθμητοι, γυμνοί, κόρες, γέροντες, νεανίσκοι, βρέφη ἀκόμη εἰς τὸ βυζί». 

Για αυτό είτε παρόντες είτε απόντες σε ημέρες μνήμης ας θυμόμαστε τα λιοντάρια που πέσανε έστω με μια νοερά προσευχή 

 Σε ημέρες μνήμης σαν την σημερινή, αφιερωμένη στους πεσόντες της Ελληνικής Αστυνομίας, ας θυμόμαστε ότι πεσόντες δεν είναι μόνον η στρεβλή αντίληψη από την μεταπολίτευση και έπειτα, αλλά από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους και την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, που συμμετείχαν σε όλους τους νικηφόρους αγώνες του Έθνους όπως και στην εγκαθίδρυση της εσωτερικής ειρήνης, που ένα από τα πρώτα της θύματα υπήρξε ο πρώτος μας Κυβερνήτης, ο Ιωάννης  Καποδίστριας.

Δεν είναι προνόμιο της Δεξιάς ή της Αριστεράς η μνήμη. Είναι Δίκαιο ! 

ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!!

02.03.2019

Μιχάλης Αβέλλας 

Χρέος μας η τιμή στους πεσόντες μας.

Οι Βλάχοι είμαστε Έλληνες

Πέστε στον κύριο Βλαβιανό του Kontra Channel ότι οι Βλάχοι είμαστε Έλληνες και όχι μειονότητα στην Ελλάδα. Δεν αισθανόμαστε μειονεκτικά έναντι των υπολοίπων εκτός από τα σαχλά υπονοούμενα όταν αφήνονται για τον ακαλλιέργητο χαρακτήρα κάποιου με τον χαρακτηρισμό βλάχος.

Έλεος.

Ένα γλωσσικό ιδίωμα, μια ντοπιολαλιά που αναπτύχθηκε για να συνεννοούμαστε στον αρχαίο δρόμο της Εγνατίας. 

Οι Βλάχοι είμαστε Έλληνες.

Μιχάλης Αβέλλας από Σαμαρίνα 

ΥΓ:

 Είμαι σίγουρος ότι θα ξανακούσουμε το ευφυολόγημα οι Έλληνες Βλάχοι είναι Έλληνες κατά το η Ελληνική Μακεδονία είναι Ελληνική.

Συνάδελφε, έχεις κάτι να πεις; Πες το όπως πρέπει, εκεί που πρέπει !

Διαβάζουμε πλέον όλο και πιο πυκνά ανώνυμα δημοσιεύματα αστυνομικών, που δεν έχουν σε τίποτα να υστερήσουν έναντι των κραυγών των εκλεγμένων συνδικαλιστών, που άλλοι λένε κάτι πως δεν μασάνε, δεν καταλαβαινω τι εννοούν.
Μιλούν στο διαδίκτυο  λαϊκίζοντας και ακούγονται ενθεν κακείθεν υπονοούμενα, στιγμιότυπα αναρτήσεων από το σύγχρονο big brother, το Facebook.
Υπό ανώνυμο τύπο  βγάζουν ένα πρόσωπο που δεν περιποιεί τιμή στο σώμα. Μικραίνει, γίνεται με σ μικρό.
Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία.
Καταλαβαίνω  πως η αδικία ή το επικείμενο αίσθημα αυτής είναι βαρύ πράγμα, αλλά κάτι πρέπει να αλλάξουμε.
Συνάδελφε, έχεις κάτι να πεις; Πες το όπως πρέπει, εκεί που πρέπει !
Μην γίνεσαι θύμα «μικροπολιτικών» σκοπιμοτήτων.

Μιχάλης Αβέλλας 

Σε απογοητεύσαμε, Χριστόδουλε. Μας λείπεις.

Σε απογοητεύσαμε, Χριστόδουλε. Μας λείπεις. 

Σαν σήμερα έφυγε ο τελευταίος των ηγετών. Δυστυχώς δεν κατάφερε να δώσει την σκυτάλη στον επόμενο της γενιάς του κι ο λαός έμεινε ορφανός.

Τώρα πλέον θα βγει ο ηγέτης από τα σπλάχνα της πατρίδας με μια επίπονη κύηση με πολλές αποτυχημένες προσπάθειες κυοφορίας που γέννησαν θλίψη και στενοχώρια.

Θα συνεχίσει να γυρεύει μέσα στα γλυκά παραμύθια της γιαγιάς τον μαρμαρωμένο βασιλιά. 

Πέραν αυτών μας αξίζουν όλα αυτά που περνάμε κι όλα αυτά που θα έρθουν.

Καταστήσαμε εαυτούς έρμαια των παθών μας, είτε λέγεται τζόγος, χαρτοπαιξία, πλεονεξία, φιλαργυρία, φιλαυτία, φιληδονία, φθόνος, θυμός, οργή, μίσος. 

Χριστόδουλε μας λείπεις. Αλλά λαός δυσεβής που ψάχνει να βρει τους δικαίους του που αυτός εξοστράκισε και απομόνωσε σε μια γωνία, δεν έχει μέλλον. 

Σε απογοητεύσαμε. Συγγνώμη! 

28.01.2019

Μιχάλης Αβέλλας 

Σκεφτείτε ξανά. Κι αν κάνετε λάθος με την κόρη μας, την Μακεδονία;;

 Σκεφτείτε ξανά. Κι αν κάνετε λάθος με την κόρη μας, την Μακεδονία;;

Όλη η Ελλάδα αγωνίζεται να σας πείσει ότι κάτι δεν γίνεται σωστά με την υπό ψήφιση συμφωνία των Πρεσπών.

Δεν ανησυχείτε που έστω κι αν επέλθει η υπερψήφιση, θα έλθει όχι ως το αποτέλεσμα μιας πολυετούς διεργασίας, αλλά πιο πολύ ως συνθηκολόγησης χωρίς να ακουστεί ούτε το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, πολλώ δε μάλλον η γνώμη του λαού που είναι ώριμος όταν ψηφίζει για τις εκλογές αλλά ανώριμος (;) για ιστορικές αποφάσεις.

Ξεκινήσανε από χθες το βράδυ από κάθε γωνιά της χώρας αλλά και του κόσμου ο απόδημος Ελληνισμός να φτάσουν στο Σύνταγμα.

Δεν ξέρω πόσοι θα είναι. 

Ξεκίνησε ένας λαός να διαμαρτυρηθεί για το ιστορικό bullying που υφίσταται ως το μοναδικό του όπλο, έχοντας γαρ επιλέξει να ζει με την κοινωνική ειρήνη.

Διαμαρτυρία όχι, είναι ακραίοι, φασίστες. Δημοψήφισμα όχι, ομοίως. 

Πώς αλλιώς μπορεί να το κάνει και πώς αλλιώς να καταμετρηθεί επίσημα η γνώμη τους και αν είναι μειοψηφία, τότε ας κοιμηθεί στην γωνία της Ιστορίας; 

Κι αν κάνετε λάθος και το γύρισμα της ιστορίας βλάψει την πατρίδα, τότε μία συγγνώμη θα είναι αρκετή;

Φαντάζει σαν το προξενειό με το ζόρι, που οι γονείς παντρεύανε τις θυγατέρες τους με συζύγους που δεν επιθυμούσαν και το αποτέλεσμα ήταν μια θλιμμένη ζωή ή ένα ταραχώδες διαζύγιο ή ακόμη χειρότερα μία συνεχής ενδοοικογενειακή βία με το θύμα και τον θύτη να εναλλάσσονται στην θέση του σωτήρα, σε ένα έργο που δεν θα έχει τέλος. 

Σκεφτείτε ξανά με την κόρη μας, την Μακεδονία. Κι αν κάνετε λάθος;;

20.01.2019

Μιχάλης Αβέλλας

Υ.Γ. Τύχη αγαθή, όπως επικαλούνταν οι πρόγονοι μας στα κιονόκρανα (όπως αυτό στο αίθριο του Ηραίου στην Σάμο) ας συντροφεύει πάλι τον Ελληνισμό στην νέα του περιπέτεια.

Προστασία της ψυχικής υγείας. Ο μεγάλος ασθενής.

Θα αναρωτηθεί κανείς αν επηρεαζόμαστε από τα προσωπικά βιώματα που συναντάμε κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας και καλούμαστε να δώσουμε λύση, που οδηγεί μερικές φορές στον περιορισμό της ελευθερίας κινήσεων κάποιου πολίτη. 

Έπειτα όταν πέφτει ο κορνιαχτός, η σκόνη, εκεί ξεκινά ένας μονόλογος ή ένας διάλογος.

Μία μαιευτική μέθοδος που προκαλείται από το γεγονός και ερωτηματικά που γεννούν αυθόρμητες απαντήσεις. 

Τί τον έχει κάνει να θέλει να πιει οξύ, να αντιδρά, ποια παλιά πληγή δεν έχει κλείσει, ποια τρομερή απώλεια προσφιλούς του προσώπου τον έχει κάνει να περιφέρεται σαν τον Οιδίποδα, να κλείνεται στον εαυτό του, να θεωρεί φανταστικά μεγαλεία με παραληρήματα, να φτιάχνει έναν κόσμο που δεν υπάρχει;

Και στο διά ταύτα όταν δεν ενοχλεί απολύτως κανέναν,  τί μας νοιάζει αν ο κόσμος του δεν ταιριάζει με τον δικό μας, τον πραγματικό; 

Τόσα χρόνια σε αυτό το μετερίζι, έχουμε προλάβει δράματα. Ανθρώπους  αποφασισμένους να φύγουν, με έναν καλό λόγο να επιστρέφουν στην πραγματικότητα και να σε ευχαριστούν με ένα τηλεφώνημα στην γιορτή σου κάθε χρόνο. 

- Τί μπορεί να οδηγήσει έναν πολίτη να εμφανίσει μία ασταθή συμπεριφορά που ξενίζει;

Είναι η αδυναμία του να δηλώσει βοήθεια και το σώμα εκδηλώνει τα  συμπτώματα;

- Ποιος είναι ο κώδικας της ψυχικής υγείας στην χώρα ;

Είναι μία ακόμη παραγγελία στην κατά τόπο Εισαγγελία Πρωτοδικών από κάποιον οικείο ότι ο άνθρωπός τους χρήζει εξέτασης και βοηθείας;

- Ποια είναι τα όρια του εγκλεισμού; 

Κάποτε οι οικείοι πήγαιναν τον άνθρωπό τους σε κάποιο ιδιωτικό ίδρυμα και αναλαμβάνανε το κόστος. 

Πλέον λόγω της οικονομικής κρίσης, οι περιπτώσεις επιδεινώνονται μέχρι την αυτεπάγγελτη επέμβαση των αστυνομικών, που οδηγεί σε εγκλεισμό σε δημόσιο θεραπευτήριο με έξοδα δημοσίου.

Πώς θα μπορέσουμε να θωρακίσουμε την ψυχική υγεία σε προληπτικό χαρακτήρα, όταν ο ασθενής στα πρώτα στάδια δεν δέχεται ότι είναι ασθενής;

 Είναι ο εγκλεισμός η λύση ή είναι ο μεγάλος ασθενής στην ψυχική υγεία; 

Μήπως σε κάθε δήμο θα έπρεπε να δημιουργήσουμε ανώνυμες κοινότητες με θεραπευτές / ψυχολόγους διαχείρισης των συναισθημάτων και των τοξικών και όχι μόνον εξαρτήσεων; 

Είστε περήφανοι για το επικοινωνιακό ντεκαντάνς σποτ, απότοκο μίας σκληρής πραγματικότητας;

Είστε περήφανοι για το επικοινωνιακό ντεκαντάνς σποτ, απότοκο μίας σκληρής πραγματικότητας;

Μνημείο στην συνδικαλιστική ιστορία θα πρέπει να θεωρείται το ύφος του σποτ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ) να εμπλουτίσει αστυνομικό βίντεο με υλικό από χορευτικά από πανηγύρια (θα αλλάξω γειτονιά να μην θυμάμαι πια,κλπ. και το πάμε στον Άδωνι για καφέ , κλπ...) κλείνοντας με ακατανόητα γέλια από μία τρας εκπομπή του εξωτερικού. 

Πράγματι ακολουθείτε και συναγωνίζεστε  την ασύλληπτη γκέλα του Τμήματος εκδόσεων των ημερολογίων της Ελληνικής Αστυνομίας που αποτύπωσε νέες διεθνείς συνθήκες με τα ονοματολογικά όρια κρατών και κατεχομένων εδαφών. 

Είναι γνωστό τοις πάσι τις πταίει και τι συμβαίνει.

Σας έχουμε ξαναπεί πώς η καθημερινή εγκληματικότητα και οι στρεβλώσεις του νομικού και αστικού συστήματος δεν στηλιτεύονται με το ύφος σε όποιον αρέσει και με το φρασεόλογιο με άκρατα στοιχεία λαϊκισμού περί γουναράδικων δεν πρόκειται να κερδίζεις οφέλη, αλλά  να χάνεις αδιανόητα κεκτημένα. 

Τελικά ενθυμούμενος την αφίσα που είχατε δημιουργήσει για το 27ο Συνέδριο και που αποτέλεσε την αφορμή για να αιτηθούμε την διαγραφή μας από μέλη του κινήματος καθώς διαφωνούσαμε για ανάδειξη Προεδρείου χωρίς ενιαίες πρωτοβάθμιες εκλογές, όντως η Κοινωνία διχάζεται και οι θεσμοί καταρρέουν. 

Παραμένουμε παρατηρητές στην μονόπολή σας οι μεν να πλήττουν τους  δε και επιμένουμε να περιμένουμε άλλες μέρες που σίγουρα έρχονται.

Πάντα δίπλα στον πολίτη

28.11.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός

Μήπως ήρθε η ώρα η μηνιαία ακρόαση από τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. να γίνει μια κυψέλη ιδεών και προτάσεων;

Μήπως ήρθε η ώρα η μηνιαία ακρόαση από τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. να γίνει μια κυψέλη ιδεών και προτάσεων; 

Διάβαζα προηγουμένως τον καλό μου φίλο και συνάδελφο Νίκο Καραδήμα να γράφει: 

<<Πολλά σχόλια για τον Αρχηγό.

Βάλλεται από παντού. Άδικα και δεν μου αλλάζετε την άποψη.

Είχαμε καταντήσει οικογενειοκρατία .....να τακτοποιήσουμε τους δικούς μας!
Να τους βολέψουμε.
Απαιτούνται και άλλες τομές πιο ρηξικέλευθες.
Άλλαξε τα όλα μπορείς......>>

Νίκο μπορεί να συμφωνήσω μαζί σου ότι βάλλεται από παντού ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας.

Αλλά,

μήπως ήρθε η ώρα σε αυτή την περίφημη ακρόαση την πρώτη Τρίτη κάθε μήνα από τον Αρχηγό, να ακουστεί και με φυσικό τρόπο η δικιά μας φωνή, που δεν εκπροσωπείται και αριθμεί μία ισχυρή κρίσιμη μάζα συναδέλφων που σκέφτονται το ίδιο με εμάς;  

Εμείς δεν έχουμε σκοπό να ζητήσουμε αυξήσεις, αυτά είναι δουλειά άλλων.

Να κάνουμε το αίτημά μας και να ζητήσουμε ορισμένα αυτονόητα που ζητάει το Σώμα στην καθημερινότητά μας εδώ και χρόνια και η Ηγεσία μπορεί να επιλύσει. 

Ήτοι:

1. Αυτόματη παραμετροποίηση των αποδεκτών των σηματικών αναφορών ώστε να διευκολυνθούν οι Αξιωματικοί Υπηρεσίας στην σύνταξή τους. 

2. Αίτημα για το θέμα των παρωχημένων φυσικών προσαγωγών με την χρήση νέας εφαρμογής στο PoL ως ηλεκτρονική εξακρίβωση χωρίς αναγκαστική προσαγωγή, αλλά ως ηλεκτρονική προσαγωγή που να αντικαταστήσει την παρούσα εν καιρώ εκτός κι αν συντρέχουν οι λόγοι που το απαιτούν.

3. Προτάσεις ουσίας για την καθημερινότητα με τον πολίτη και μείωση των τριβών μεταξύ των αστυνομικών για εργασιακά θέματα. 

4. Προτάσεις και προβληματισμούς για το βαθμολόγιο.

5. Υποστήριξη της ΕΛΑΣ σε ένα νέο πλαίσιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με δημιουργία ηλεκτρονικής εφαρμογής από το Σώμα που να επιτρέπει την ταχύτατη ροή μιας πληροφορίας. Ανάλυση κινδύνων και πλεονεκτήματα. 

Αυτή η μηνιαία ακρόαση να γίνει μια κυψέλη γόνιμων ιδεών όχι προσωπικών παραπόνων, για να συνθέσουμε κάτι νέο, δυναμικό και αδοκίμαστο. Να δώσει την προσδοκόμενη αίγλη για την οποία προσφάτως θεσπίστηκε και να είναι ένα γεγονός, μακριά από την μιζέρια και το γκρίζο των ούτως ή άλλως προσωπικών προβλημάτων μας που δεν τελειώνουν ποτέ, αφού για κάθε λύση προκύπτει ένα νέο πρόβλημα.

Το αξίζουμε όλοι μας.

Είμαστε έτοιμοι να ζητήσουμε πράγματα για τον πλησίον μας και όχι για εμάς; 

Να σφίξεις το χέρι του Αρχηγού και να του πεις δεν θέλω τίποτα, απλά να ανταλλάξουμε απόψεις. 

23.11.2018

Με τιμή

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών 

Σαν σήμερα η τελευταία πράξη του μαύρου 1897. Ας τιμούμε τους νεκρούς μας

Σαν σήμερα, 22 Νοεμβρίου 1897 τερματίζεται επίσημα με την συνθήκη ειρήνης της Κωνσταντινούπολης ο ατυχής Ελληνοτουρκικός πόλεμος, όπου μία από τις τελευταίες του πράξεις εκτυλίχθηκε στο μνημείο που με έφερε ο δρόμος σήμερα. 

Στο μνημείο των πεσόντων ηρώων της μάχης της Καμηλόβρυσης - Ταράτσας - Παληοκουλιάς Λαμίας της 7ης Μαϊου 1897. 

Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε πως οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία να βοηθηθούν, μέχρι να γίνει η τελική Κρίση. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός, όταν κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες. Έλεγε πως το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα είναι η προσεκτική μας ζωή, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας, γιατί ευφραίνονται οι κεκοιμημένοι των γενεών μας ενώ υποφέρουν αν δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση. Λένε "Δες τι απογόνους κάναμε!" και στενοχωριούνται. 

Για αυτό καλό είναι να κάνουμε το ελάχιστο χρέος μας όταν διαβαίνουμε μπροστά από ξεχασμένα μνημεία πεσόντων για μας τους τότε αγέννητους, να κάνουμε μία νοερά προσευχή υπέρ των κεκοιμημένων ηρώων του Έθνους, που σίγουρα στενοχωριούνται όταν οι απόγονοι τους κάνουν τουλάχιστον "λάθη" σε χάρτες που μάτωσαν για να γραφτούν. 

Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η υπερβολική αυτοπεποίθηση οδήγησε στην ήττα του 1897 που παραλίγο να κοστίσει την Επανάσταση 1821 και να θυμόμαστε και να παραδειγματιζόμαστε.
Αιωνία η μνήμη. 

Λαμία, 22.11.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Πες μου αδελφέ πως είναι ψέμα αυτός ο χάρτης !!!!

Πες μου αδελφέ πως είναι ψέμα αυτός ο χάρτης !!!!






"Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους. Να υπερασπίζω με πίστη και αφοσίωση μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος μου τις σημαίες. Να υπακούω στους ανωτέρους μου και να εκτελώ πρόθυμα τις διαταγές τους. Να εκπληρώ ευσυνείδητα τα καθήκοντα μου και να διάγω γενικά ως πιστός και φιλότιμος αστυνομικός".


Αυτός είναι ο όρκος μας. Μια φορά τον δίνουμε στην ζωή μας! Κι εμείς τι αντικρίζουμε; Μια φημολογία ότι εκδόθηκε χάρτης που αναγράφει τα Σκόπια (ΦΥΡΟΜ) ως ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και το ψευδοκράτος της κατεχόμενης Κύπρου ως Βόρειο Κύπρο.

Ιδού τι διέρρευσε στο διαδίκτυο ότι είναι τυπωμένο στα αστυνομικά ημερολόγια του 2019. Διαψεύστε το.

Αν έγινε εν άγνοια σας, οι λόγοι ευθιξίας είναι το ελάχιστο.

Δεν βλέπετε πως καταντήσανε απάτριδες ολόκληρους λαούς ;;; Θέλετε να έχουμε το ίδιο τέλος ;;; Αυτό ονειρεύεστε για τους αγέννητους ;;;

Δημιουργούμε τετελεσμένα, φτιάχνουμε δούρειους ίππους μόνοι μας και ανοίγουμε τις πόρτες όχι καν τις κερκόπορτες.

Είναι τόσα πολλά που θέλω να γράψω κι ένας χείμαρρος λόγων να ξεχυθεί από μέσα μου, αλλά συγκρατώ τον εαυτό μου.
Τον Ρουβίκωνα δεν τον διαβήκαμε και δεν θα τον διαβούμε εμείς!!!

Πες μου αδελφέ πως είναι ψέμα όχι λάθος!!!

Όταν σταθούμε στην γραμμή αδελφό θα με φωνάξεις, μα τότε όπως μας παρασύρουν οι εξελίξεις φοβάμαι πως θα είναι αργά κι οι Ερινύες θα κυνηγούνε τα απάτριδα σαρκία μας.
Εμάς γιατί συνεχίσαμε το ωχαδελφέ δεν βαριέσαι κι εσάς, γιατί παρασυρθήκατε κι εμείς ολίγοι να σταματήσουμε τον κατήφορο που ταχθήκαμε να μην διαβεί η χώρα.

21.11.2018
Μιχάλης Αβέλλας 

Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών - Αστυνομικός

Ρωτάνε οι συμπολίτες μας γιατί;

Ρωτάνε οι συμπολίτες μας γιατί;

Στο κέντρο της πρωτεύουσας, επίθεση συλλογικοτήτων με βόμβες μολότοφ στο κεντρικότερο αστυνομικό τμήμα της χώρας, στο Α.Τ. Ομονοίας.

Συνηθισμένα πράγματα θα αναρωτηθεί ή θα δικαιολογήσει κάποιος μετά τα συνήθη κρούσματα σε πρεσβείες, κοινοβούλιο, υπουργεία, οικίες επισήμων, βανδαλισμούς μνημείων και ισραηλιτικών νεκροταφείων κλπ. Όμως άκρως επιτυχημένη καταδρομική επιχείρηση που δείχνει τρομερές αδυναμίες του συστήματος. 

Μάλιστα δε την πρώτη ημέρα εφαρμογής του δόγματος "Περσέας" που ψάχνει να βρει το όπλο του,  το γοργόνειο για να ελευθερώσει την αιχμάλωτη Ανδρομέδα, που φαντάζει η ελληνική κοινωνία. Βέβαια ο Περσέας για να σκοτώσει την Μέδουσα φόρεσε το κράνος του Άδη που τον έκανε αόρατο. Αθέατη ανάπτυξη δηλαδή και το τελευταίο που λείπει για να ρίξει κι άλλο λάδι στην φωτιά είναι η αίσθηση αστυνομοκρατίας στις ευερέθιστες κοινωνικές ομάδες.



Στην Καβύλη στον Βόρειο Έβρο λίγο έξω από την τελευταία ελληνική πόλη την Ορεστιάδα, παράτυποι μετανάστες πιθανόν μουσουλμανικού θρησκεύματος τολμούν, έχουν το θράσος να κλείνουν για δεύτερη φορά σε 15 ημέρες την κεντρική οδό στα βόρεια σύνορά μας που οδηγεί στα φυλάκια και στα στρατόπεδα.

Γιατί ενώ δείχνουμε έναν υψηλό και ακμαίο δείκτη ετοιμότητας στις στρατιωτικές ασκήσεις για προστασία της χώρας και ενώ η νύχτα έγινε μέρα από τις εύστοχες βολές ακριβείας στον Έβρο, όμως η αποτροπή των μεταναστευτικών ροών είναι αδύνατη εδώ και χρόνια;

Γιατί; 

Γιατί αυτή η ευαισθησία που έχει φέρει σε πλήρη δυσαρμονία κέντρο και άκρα;

Ρωτάνε οι συμπολίτες μας γιατί δεν μπορούμε να τους σταματήσουμε;! 
'Ένα παζλ σε εξέλιξη μας αποκαλύπτει τις κρυμμένες ενδείξεις  μιας συμβαίνουσας πραγματικότητας, που οδηγεί σε δυσάρεστα μελλοντικά συμβάντα. 
Και εξηγώ:
Τί θα συμβεί αν αυτές οι ομάδες καταλάβουν ή παρεμποδίσουν την κίνηση προς το ΚΥΣΕΑ και σε  κρίσιμα κυβερνητικά κτίρια και παράλληλα εξελίσσεται μια εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών σε τρεις γραμμές των συνόρων, Βόρειο Έβρο, Ανατολικό Αιγαίο και Καστελόριζο; 

Και στις δύο περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα δείχνει ανθρώπινες απώλειες κι από τις δύο πλευρές.

Σε αυτό το σημείο, μία ιστορική αναδρομή μας θυμίζει ότι το Αιγαίο το απελευθερώσαμε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 με το αιτιολογικό της προστασίας των χριστιανών από το οθωμανικό στοιχείο.

Ο Αττίλας I & II στην Κύπρο το 1974 έγινε με αφορμή την προστασία του εκεί τουρκικού στοιχείου, με την τότε φυλορροούσα και ανίκανη κυβέρνηση Σαμσών και οδηγεί πλέον από κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο σε τετελεσμένο γεγονός αυτοδιάθεσης αυτής της οντότητας.  



Στο κοντινό σήμερα, το Ισραήλ έδειξε τον δρόμο. Εμείς μπορούμε ή μέσα στον πλουραλισμό φωνών και πανικού θα χαθεί κρίσιμος πολύτιμος χρόνος για την εδαφική ακεραιότητά μας;

Και διερωτόμαστε άπαντες οι νουνεχείς:

1. Το μήνυμα από τον Έβρο με την αρπαγή των δύο στρατιωτών τελικά δεν το πήρατε;
2.  Ότι με δόλο χάνουμε και με δόλο αρπάξανε τα παιδιά μας; 
3. Γιατί έσπασε η πρώτη γραμμή είτε στο κέντρο της χώρας είτε στα σύνορα και καλούμαστε να διαχειριστούμε απρόβλεπτες καταστάσεις; Γιατί υποχωρήσαμε στην δεύτερη γραμμή και στην διαχείριση ενός συμβάντος;
4. Τίς πταίει; 
5. Γιατί δείχνουμε τόσο βολικοί και πρόθυμοι στις ορέξεις όλων και ο αποδιοπομπαίος τράγος δεν μπορεί να είναι συνέχεια ο τελευταίος τροχός μιας συναρμολογημένης αμάξης, που δίνει κίνηση στους άξονες με αντίθετη κατεύθυνση. 

16.10.2018
Μιχάλης Αβέλλας
Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών 

Το συμβάν στην Πρεσβεία καθρέφτης ενός λαού εν υπνώσει.

Χωρίς καμία δόση ειρωνίας και κυνισμού, αξίζουν μπράβο και συγχαρητήρια για την ψύχραιμη στάση του αστυνομικού στην Ιρανική Πρεσβεία.

Αυτό που  συμβαίνει στην χώρα μας είναι καθρέφτης της συμπεριφοράς ενός λαού να κυνηγάει φαντάσματα. 

Όσο για τους μεγαλοσχήμονες και ειδικά συνδικαλιστές με πρόσβαση στον δημόσιο λόγο, δεν θα κάψουμε την Ελλάδα δεύτερη φορά πυροβολώντας στα τυφλά ανάμεσα από VIPs , ήτοι δημιουργώντας οιονεί θύματα εξοστρακισμού μιας βολίδας ή συμπλοκής τους ίδιους τους προστατευόμενους στόχους μας. 

Αν θέλατε να υπερασπιστεί την σκοπιά, τότε να την είχατε θωρακισμένη κι όχι να σπάνε τα τζάμια με χτύπημα μιας πέτρας. 

Όσο για το μπλουζάκι, καλά έκανε και το φορούσε και κανονικά θα έπρεπε οι στόχοι να φυλάσσονται με πολιτική περιβολή, ώστε να μπορεί σε ύστατη περίπτωση να φυγαδεύσει τον διπλωμάτη μέσα στο πλήθος και όχι να τον λιντσάρουν θανάσιμα όπως τον Πρέσβη των ΗΠΑ στην Βεγγάζη. 

Πέραν αυτών το θέμα τόσο της εσωτερικής  ασφαλείας όπως και της φύλαξης των  συνόρων είναι δομικό στην χώρα μας.

Το ζήσαμε και στις Καστανιές του Έβρου με την κράτηση των δυο στρατιωτών του Πεζικού. Στις εικονικές αερομαχίες. Στα θαλάσσια συμβάντα παραβίασης συνόρων με το ΠΑΘ 090 & την ΚΦ Αρματωλός.  Ποιο δηλαδή; 

Εφαρμογή του ισχύοντος δόγματος : «Μην προκαλείτε» και βάσει του δόγματος και της αρχής του ηπιότερου μέσου σε συνδυασμό με την ανάγκη μη υπέρβασης των ορίων άμυνας όπως και των κανονισμών περί υπέρτερου πλήθους, έπραξε ορθότατα.

Αν γίνει αυστηρότερο  το δόγμα της ηπιότερης επιβολής, τότε δεν θα αργήσουμε να έχουμε θύματα.

Και τα θύματα θα φέρουν θύματα.

Για αυτό σας παρακαλώ ας αφήσουμε τις μεγαλοστομίες

& πολύ περισσότερο ας προσέξουμε τον δημόσιο λόγο μας , που τις τελευταίες ημέρες λόγω και των επεισοδίων στην ΔΕΘ τον έχουμε εκλαϊκεύσει τόσο πολύ, που και δίκιο να έχουμε δεν είναι φράσεις περί δαρμένων, κερατάδων και τα συναφή. 

Ακολουθούμε ένα αξιακό ναδίρ που δεν μας ταιριάζει και στην παρούσα απαιτείται σύνεση και ψυχραιμία. 

Πέραν αυτών , αυτός ο ιδιότυπος ακτιβισμός θα τελειώσει με τον ίδιο τρόπο που τελείωσε τα αγριέματα της η Χρυσή Αυγή. Με κάποιον θάνατο. 

Και τα γεγονότα είναι πως αν συμβεί το απευκταίο και υπάρξει θύμα, θα θυμίζουμε Συρία στην αρχή των ταραχών. 

Για αυτό ο ιδεατός ρόλος του αστυνομικού είναι ο ειρηνοποιός της κοινωνίας που σε καιρούς κρίσης γίνεται μακρινός στόχος, που όμως ποτέ δεν πρέπει να τον εγκαταλείψουμε. 

18.09.2018

Μιχάλης Αβέλλας 

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών 

Το πάρκο είναι επικίνδυνο ή εμείς και ο λιθοβολισμός των προστρεχόντων σε βοήθεια.

 Το πάρκο είναι επικίνδυνο ή εμείς και ο λιθοβολισμός των προστρεχόντων σε βοήθεια.

 

Πού σταματάει η ευθύνη του κράτους και που αρχίζει των πολιτών;

Αποκαλυπτικές οι εικόνες που μου έστειλε ο φίλος Γιάννης από Αθήνα. 

Το Αττικό άλσος μπορεί να αποφασίσθηκε να παραμείνει κλειστό, αλλά η κατάσταση πυρασφάλειας του είναι οικτρή.

Εδώ λείπουν τα λάστιχα από τις πυροσβεστικές φωλιές, είναι μισοερειπωμένες. Ή καταστράφηκαν ή κάποιος τα πήρε για να ποτίζει την αυλή του σπιτιού του. Τρελός είναι να πληρώσει;;;

Ο φίλος Γιάννης αναφέρει και πολλά άλλα, με φραγμένους με αλυσίδες δρόμους, στενά δρομάκια που τα μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα δεν μπορούν να προσπελάσουν, οιωνεί εστίες πυρκαγιάς από διασκορπισμένα απορρίματα μέχρι και πόρτες πεταμένες που ναι μεν το κράτος δεν περισυνέλλεξε με τις υπηρεσίες καθαριότητας αλλά και ο δε πολίτης δημιούργησε μια χωματερή όπου βρήκε, μακριά από το τσαρδάκι του βέβαια.

Ίσως να μην βοηθάει και το στείρο νομικό πλαίσιο που τις πιο πολλές φορές δεν συνετίζει και διαπαιδαγωγεί με την κύρωση και επιβολή των ποινών του, αλλά εξοντώνει.

Δημιουργώντας ηθικά διλήμματα στην εφαρμογή του νόμου.

Εκεί που πονάει ο Έλληνας, κι όταν εννοώ Έλληνας , γίνεται μέχρι και ο Γερμανός στην Ελλάδα στην νοοτροπία του ωχαδελφέ και θα το κάνει ή θα το μαζέψει ή θα το σβήσει κάποιος άλλος το πεταμένο τσιγάρο είναι το χρηματικό πρόστιμο.

 

Τον πονάει. Έστω και 10 ευρώ να του δώσεις, εξεγείρονται τα τεράστια γιατί μέσα του, αφυπνίζεται το εγώ είμαι το κράτος ( Je suis l'état).

Αυτή είναι η κατάντια μας.

 

Κι όταν συμβεί το μοιραίο, κατασκευάζει θεωρίες συνωμοσίας, κατασκόπους, James Bond, σκυλεύει τον πρώτο και συνήθως λιγότερο φταίξαντα, αρπάζει τον λίθο του αναθέματος και πετροβολεί τον πρώτο προστρέξαντα, στην ανάγκη κατασκευάζει τον άλλον που θα τα ρίξει όλα πάνω του. Γίνεται όπως κάποιος αλκοολικός σε κάποιο viral βίντεο που κυκλοφορεί στο facebook που μαλώνει με τον εαυτό του στον καθρέφτη και του λέει να κάνει πιο πέρα να περάσει, αλλιώς θα τον δείρει.

Γίνεται παράφρονας, αδελφέ Γιάννη, γίνεται ένα νούμερο, ένας θίασος που θέλει να αποκτήσει το ακαταλόγιστο, να θεωρηθεί ευήθης, διαταράσσοντας υπαίτια την συνείδησή του (άρθρο 34, 35 & 36 Π.Κ.).

Τώρα τους φταίει το δάσος, Έγινε επικίνδυνο το δάσος, από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου στην Αττική.

Μία οιμωγή.

Δεν είναι το δάσος επικίνδυνο, εμείς γινήκαμε επικίνδυνοι και θεομπαίχτες.

Τί πιο χαρακτηριστικό ότι η θρηνωδούσα Αυτοδιοίκηση από το πολύ πένθος και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις , δεν διέκοψε καμία προγραμματισμένη εκδήλωση για το καλοκαίρι παρά για τρεις ημέρες.

Ο άρτος και το θέαμα συνεχίστηκαν κανονικά, αν και δυνητικά θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε δήμος στην Ελλάδα που θα αντιμετώπιζε αυτή την κατάσταση και αυτόν τον θρήνο.

Για αυτό και η οικονομική κρίση δεν είναι οικονομική αλλά ηθική. 

 

Θρηνούμε χορεύοντας τσάμικο στην πλατεία, συνεχίζουμε την ζωή και αν το πλοίο πάει να μπατάρει, τότε ρίχνουμε τα άμοιρα άλογα στην θάλασσα και αν αντιστέκονται τα μαστιγώνουμε στα μάτια, για να κλάψουν, για να τα κλείσουν και να κοιμηθούν στην αγκαλιά του βυθού, όπως κάνανε παλιά και το περιγράφει αποκαλυπτικά ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς - ποιητές του 20ου αιώνα, ο Jim Morrison στο τραγούδι Spanish Caravan.

Σε αυτή την χώρα ο λιθοβολισμός δεν καταργήθηκε ποτέ και όσοι μάλιστα κάνουν το λάθος να ακούνε την βουή των μελλόντων πραγμάτων που έρχονται και σπάνε την σιωπή κοινωνώντας την γνώση τους στους λοιπούς, υποφέρουν από τον λιθοβολισμό που δέχονται καθημερινά. Άλλοι το ονομάσανε sic, bullying. Κι όταν μάλιστα δηλώνουνε με παρρησία αυτό που έρχεται, ας προετοιμαστούμε, θεωρούνται καταστροφολόγοι, κασσάνδρες, ειπαρμένοι και τότε τους πλησιάζουν μερικοί <<σοφοί>> και τους νουθετούν να μην μιλάνε για να μην υποφέρουν την ακρισία του κόσμου. Και θυμούνται οικτρά την πενταετή πυθαγόρεια σιωπή.

Και ο λιθοβολισμός συνεχίζεται και συνήθως λιθοβολείται ο λιγότερο αμαρτωλός.

Κι εσύ αδελφέ Γιάννη, ζητάς τα γιατί. Τα γιατί είναι σε εμάς. Είναι στην παιδεία μας που ξεκινάει από το σπίτι, συνεχίζει στο σχολείο και τελειώνει στο σπίτι.

Τα γιατί είναι ότι η χώρα διαγράφει πορεία συνεχούς παρακμής και την κρατάνε στην ζωή οι ευνοϊκές ακόμη κρατούσες διεθνείς συνθήκες και αυτοί οι Έλληνες, που ως από μηχανής Θεοί την σώζουν από την απόλυτη καταστροφή πριν το απόλυτο μηδέν.

Είναι αυτοί οι δίκαιοι της φυλής μας, που υπάρχουν σε κάθε γενιά και λαμβάνουν την ευσπλαχνία για λογαριασμό μας κι όταν δε, συμβεί το μοιραίο και εκλείψουν, τότε μία νέα συμφορά έρχεται όπως το 168 π.Χ., το 1071 μ.Χ. , το 1453, το 1897, το 1922, το 1974. 

 

Αυτή την φορά αν έρθει, θα είναι απείρως μεγαλύτερη και δεν θα μας σώσουν οι προφητείες για το ποθούμενο που  νανουρίζουν και η θεία χάρις δεν θα κατοικεί πλέον εδώ.

 

Πρέπει να αλλάξουμε άρδην. 

Τελικά το πάρκο είναι επικίνδυνο ή εμείς; Το πάρκο να κλείσει ή εμείς στα σπίτια μας; 

 

05.08.2018

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών