Ησυχίαν είχεν ο δήμος...

 

Στην αρχαιότητα στήνανε τους Λέοντες με το βλέμμα προς ανατολή, γνωρίζοντας τον εχθρό. Ο Μέγας Αλέξανδρος πριν εκκινήσει την εκστρατεία και την κατάλυση του βασιλείου των Περσών με την άνθιση της ελληνιστικής περιόδου, ξεκίνησε από την Αμφίπολη το 335 πΧ νικώντας τους Ιλλύριους, Δαρδάνους και Ταυλάντιους στην πολιορκία του Πηλίου Ιλλυρίας και εν συνεχεία ισοπέδωσε τη Θήβα που είχε μηδίσει πλην της οικίας του Πινδάρου, που είχαν θέση πρεσβευτή στην αυλή των Περσών αρνούμενοι το Κοινό των Ελλήνων. 

Στο σήμερα δεν ξέρω αν τα λιοντάρια πρέπει να συνεχίσουν να βλέπουν προς την Ανατολή ή να σκύψουν κάτω το κεφάλι από ντροπή για εμάς ή να τα στρέψουμε προς εμάς για να νιώσουμε την οργή των νεκρών μας, ενθυμούμενος το απόσταγμα του Θουκυδίδη {Ἱστορίαι (8.65.1-8.68.4)} για τους συνωμότες. 

Τότε, τον Μάρτιο του 411 π.Χ, ο Αθηναίος δημαγωγός Πείσανδρος , εκμεταλλευόμενος την καταστροφή στη Σικελία, προσπαθούσε να έρθει σε επαφή με τους Πέρσες ( Τισσαφέρνη) και τον Αθηναίο στρατηγό Αλκιβιάδη, που κατατρεχόταν από το άγος της καταστροφής των Ηράκλειων στηλών και της προδοσίας του οχυρού της Δεκελείας , καταλύοντας προσωρινά την εκκλησία του δήμου των Αθηναίων αντικαθιστώντας την με τη Βουλή των 400. 

Για την ιστορία ο σατράπης της Λυδίας Τισσαφέρνης συμμάχησε τελικά με τους Σπαρτιάτες νικώντας τους Αθηναίους, ο δε Αλκιβιάδης κυκλοφορούσε στην αγορά έχοντας κόψει την ουρά του σκύλου του και εν τέλει το 404 π.Χ. εξόριστος από τους ηττημένους Αθηναίους δολοφονήθηκε στο όρος Έλαφος της Φρυγίας που είχε καταφύγει για να τον προστατεύσουν οι Πέρσες από απεσταλμένο των Σπαρτιατών και του Λυσάνδρου.

Εν κατακλείδι ο Θουκυδίδης που διδάσκεται στις μεγαλύτερες σχολές και δη πολέμου παγκοσμίως για τη διαχρονική αντικειμενικότητα, αποτυπώνει το νοσηρό κλίμα που διανύουμε: 

«Hσυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός» 

Ο λαός σώπαινε και κανείς δεν μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί.

10.12.2022

Μ Α

Σαν σήμερα, 22 Νοέμβριου

 Σαν σήμερα 22 Νοεμβρίου η Ελλάδα μας βιώνει το 1897 το οριστικό τέλος του ταπεινωτικού ελληνοτουρκικού πολέμου, όπου ηττηθήκαμε , χάσαμε εδάφη που είχαμε κερδίσει το 1881 και μας αποδόθηκαν πίσω με παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Μία ήττα που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα πολιτειακών αλλαγών στη χώρα που οδήγησαν στο Γουδί και μετέπειτα στην άνοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην Ελλάδα των πέντε θαλασσών και δύο ηπείρων μέχρι την μικρασιατική καταστροφή. Σαν τα ομηρικά έπη, μέσα σε 20 χρόνια ζήσαμε το ζενίθ και το ναδίρ με την πλοκή μιας αρχαίας τραγωδίας από την κορύφωση, την ύβρι έως την κάθαρση και την άτη και τον ήρωα στο τέλος να μένει μόνος του με τις πληγές της ύβρεως του σαν άλλος Οιδίποδας, σαν άλλος Οδυσσέας. 

Ικανοί να λύσουμε τον πιο δύσκολο γρίφο, να κόψουμε τον γόρδιο δεσμό και συνάμα να χαθούμε. 

Σαν σήμερα αυτή η μικρή χώρα που θέλουν να τη βλέπουν οι εχθροί και να το πιστέψουν από φόβο οι ηγέτες μας, το 1940 έμπαινε ο ελληνικός στρατός στην Κορυτσά στη Βόρειο Ήπειρο και την απελευθέρωνε για δεύτερη φορά μέσα σε 30 χρόνια, μετά τους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913.

Σε αυτό το έπος συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως θρησκεύματος, όπως μου θυμίζει ένα μνημείο που συνάντησα στην Κομοτηνή. Και εννοώ τους Έλληνες της μουσουλμανικής μειονότητας που έδωσαν κι αυτοί το αίμα τους για την Ελλάδα, όταν αυτή τους κάλεσε να πιάσουν τη γραμμή. 

Γιατί σε αυτό τον τόπο πρέπει να μάθουμε στο εμείς κι όχι στο εγώ, τηρώντας την επιθυμία του Μακρυγιάννη, αλλιώς οι νεκροί μπορεί να ξυπνήσουν, οι ζωντανοί μάλλον όχι και κανένας επίκαιρος ενθουσιασμός αν δεν έχει πίστη στο Θεό δεν πρόκειται να βγάλει σε καλό.

Ούτε να νιώθουμε μικροί σαν θέλουν να μας θωρούν οι ξένοι, ούτε τεράστιοι σαν κοιτάμε τη σκιά μας στον ήλιο, αλλά ταπεινοί όταν ζητάμε δύναμη από το Θεό. Κι αυτός όπως Δαυίδ θα μας οπλίσει με δύναμη όπως στον ψαλμό 90

<<πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιὰς καὶ μυριὰς ἐκ δεξιῶν σου, πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ·οὐ προσελεύσεται πρὸς σὲ κακά, καὶ μάστιξ οὐκ ἐγγιεῖ ἐν τῷ σκηνώματί σου>>.

Και κλείνοντας πριν χρόνια ένας καλός φίλος μου είπε αν θέλω να παίρνω like , να μην γράφω για το Θεό και του είπα δεν με νοιάζουν οι πολλοί.

Η μαγιά να μείνει, αυτός ο τόπος δεν θα ξαναχαθεί ποτέ και θα ανθίσει ευημερία ξανά.

22.11.2022

Μ Α

Η σημαία μας φίλος πιστός, σκέπη κραταιά.

 

Όσο πλησιάζεις τα ελληνοτουρκικά σύνορα, τόσο μεγαλώνει η σημαία της πατρίδας μας. Είναι γιατί η όψη της παρέχει τη ζέση και μια αόρατη φιλία, για να μη νιώθουν την εθνική μοναξιά. 

Κι όπως έγραφε η επιγραφή στο μνημείο των Ελλήνων Εβραίων που εξοντώθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα Πολωνίας το 1943.

"Φίλος πιστὸς σκέπη κραταιά", 

ὁ δὲ εὑρὼν αὐτὸν εὗρε θησαυρόν. (Σοφία Σειράχ κεφάλαιο έκτο, στ. 14)

Αυτός είναι ο ανεκτίμητος μοναδικός θησαυρός μας, που όταν υποστέλλεται από κατακτητές τρομερά δεινά ακολουθούν. 

 Είθε η συντροφιά και η σκέπη της ελληνικής μας σημαίας να μη φύγει ποτέ. 

01.09.2022

Μ Α 

Σαν σήμερα, η καταστροφή της Σμύρνης.

Σαν σήμερα, 27 Αυγούστου 1922 ξεκινά η καταστροφή της Σμύρνης. Ένα από τα θύματα ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, που ενώ τον βασάνισαν τυφλώνοντας τον , σέρνοντας τον από τα γένια στον τουρκομαχαλά, πετσοκόβοντας τον, εκείνος τους ευλογούσε! Αυτός ο φλογερός Μητροπολίτης είχε εκφωνήσει προ 11 ετών τον επιμνημόσυνο και προφητικό λόγο για τον εθνομάρτυρα μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανό, που μαρτύρησε υπερασπιζόμενος την ελληνικότητα της Μακεδονίας από κομιτατζήδες και ρουμανίζοντες κοντά στο χωριό Αιμιλιανός Γρεβενών τον Οκτώβριο του 1911. «Όταν αρχιερείς καίωσιν εαυτούς ως λαμπάδας ενώπιον του ειδώλου της πατρίδος, ο δε μαρτυρικός θάνατός των γίνεται ζωής και δόξης υπόθεσις και θεμέλιον αγιωτέρου βίου, το μνημόσυνόν των δεν εναρμονίζεται με δάκρυα και θλίψιν, αλλά με υπερηφάνειαν και αγαλλίασιν. Ημίν εξ όλων εχαρίσθη όχι μόνον το εις Χριστόν ορθώς πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού αγογγύστως πάσχειν, γενναίως μαρτυρείν και ενδόξως θνήσκειν». Ας φωτίσει ο Θεός πάλι τέτοιους ανθρώπους, ώστε να ηγηθούν του πνεύματος της Ορθοδοξίας και να οδηγήσουν το ζαλισμένο ποίμνιο, που θέλουν να χάσει την ταυτότητα του μέσα από απροσδιοριστίες και σκανδαλισμούς, σε ασφαλή πάλι νερά. Γιατί όπως είπε και ο πατέρας της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, Έθνη που αποκοιμούνται είτε πεθαίνουν είτε ξυπνάνε σκλάβοι! 27.08.2022 Μ Α

Ηνίοχος

 Ηνίοχος. Έχω μια  βαθιά ανάμνηση από ένα μάθημα στο σχολείο για το τι ήταν η αθηναϊκή δημοκρατία, όταν παρομοιάστηκε με τον Ηνίοχο των Δελφών. 

Πρέπει να ήτανε στην θεματική ενότητα για τον Σωκράτη ή για τον Περικλή, όταν μας ζητούσε η καθηγήτρια να αναλύσουμε το συμβολισμό του Ηνίοχου.

Τα άλογα συμβολίζουν τις ανθρώπινες τάσεις σαν δύο άλογα σε ήρεμη κατάσταση, το θυμικό και το λογικό με τον ηνίοχο να ελέγχει με τα ηνία σε μία ήπια ισορροπία, ώστε να μην είναι ούτε σε διέγερση ούτε σε χαλαρότητα. Το παιδί μπροστά απο τα άλογα που τα συγκρατεί, δεν χρειάζεται να κάνει πολλά αρκεί να δείξει κατανόηση. 

Όλα γίνονται με ένα νεύμα, με μία σωστή ή λάθος κίνηση και επικρατεί η λογική ή τα πάθη. 

Το παιδί και ο Ηνίοχος είναι οι δυο εκφράσεις μας. Είτε με την δυναμική ωριμότητα χωρίς φόβο και ταραχή είτε με την αγνή αφέλεια. 

Έτσι και τώρα σε αυτή την καμπή της πανδημίας, που τη συναντά η ανθρωπότητα κάθε αιώνα σε κάθε στροφή της ιστορίας, πρέπει να επικρατήσει το μέτρο. Το μέτρον άριστον που κληρονομήσαμε. 

Γιατί αυτό σημαίνει το κληροδότημα των προγόνων μας. Να μην παρασυρθούμε σαν τους αρχαίους Αθηναίους την περίοδο του λοιμού απο δημαγωγίες, από αχαλίνωτη διασκέδαση και άκρατη παραφροσύνη στις τελολογικές αναλύσεις, ούτε από υπερβολική αυστηρότητα, αλλά να βάλουμε ένα μέτρο σε όλα και μια αντίληψη στην κρατούσα κατάσταση. 

Θέλουμε να είμαστε παιδιά στην κρίση χωρίς εφόδια και να σταθούμε μπροστά στα άλογα των επιθυμιών μας να μας παρασύρουν στο χάος ή θέλουμε να κρατήσουμε τα γκέμια των παθών, που θα μας αναδείξουν νικητές σε μια μάχη που μετρά ήδη απώλειες,  παρομοιάζοντας την με κρυφτό, με ανταρτοπόλεμο; 

Η κανονική μάχη τώρα φτάνει με την Όμικρον. Και ή θα την βάλουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ή θα συνεχίσουμε με την επόμενη μετάλλαξη. Τα θηράματα είμαστε εμείς και ο ιός ο κυνηγός μας. 

Για να γίνουμε κυνηγοί πρέπει να πάρουμε τα επιστημονικά όπλα, να κερδίσουμε χρόνο για να τα εμπλουτίσουμε με την εμπειρία και οπλισμένοι με πίστη να πορευτούμε μπροστά.

28.12.2021

Μ Α

Καλό ταξίδι Γιώργο!

Καλό ταξίδι Γιώργο Καραϊβάζ. Στάθηκες συμπαραστάτης και μετέδιδες ανυστερόβουλα τη φωνή, το παράπονο, την αδικία και τις προτάσεις για μια καλύτερη αστυνομία, για μια καλύτερη κοινωνία. Συναντηθήκαμε μόνο μια φορά στο Αρχηγείο στην παρουσίαση του τοπικού αστυνόμου , αλλά ήταν σαν να σε γνώριζα χρόνια , κάθε φορά που δημοσίευες ένα κείμενο μου για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα, για να συμβαδίσουμε με την εξέλιξη που ερχόταν.

Κι είναι κρίμα! Όταν δολοφονείται ένας δημοσιογράφος είναι μια μαχαιριά στην δημοκρατία, μια μαχαιριά στην ελευθερία έκφρασης λόγου. Πολλώ δε μάλλον σε έναν κόσμο που αλλάζει και σκληραίνει άρδην και με τα μέτρα των χρονικών και γεωγραφικών περιορισμών κινήσεως, οι άνθρωποι ασυναίσθητα σιγά σιγά ενσωματώνουν την ψυχολογία των πρωτανθρώπων των σπηλαίων με τον δια ζώσης συναινετικό διάλογο να αντικαθίσταται από την ωμή βία με το σπήλαιο να είναι το σπίτι πλέον και το κυνήγι για επιβίωση να είναι η εργασία.

Θα θυμόμαστε την πολυσυλλεκτική ενημέρωση που έπραττες στο BLOKO.gr που είναι απαραίτητη για την κοινωνική ώσμωση.

Ίσως αυτός ο ανοιχτός διάλογος στην πλατεία Εξαρχείων να γίνει κάποια στιγμή κι εσύ να καμαρώνεις από ψηλά με τις σκιές που κυνηγάνε την κοινωνία μας να διαλυθούν από την αλήθεια.

Αναπαύσου εν ειρήνη! Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους σου.

10.04.2021

Μ Α

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω». Ιστορίες ηρώων του 1821

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

Εδώ σε αυτά τα άγρια βουνά, από κάτω κείτεται μέσα στα βράχια η Παναγία η Προυσσιώτισσα. Εδώ το 1823 μετέφεραν τον Καραϊσκάκη σε ένα φορείο από κλαδιά τα παλληκάρια του, ημιθανή υποφέροντας από αρρώστια στα πνευμόνια για να ιαθεί.

Γνωστός για τα ανέκδοτά του ήταν αρκετές μέρες στο μοναστήρι χωρίς βελτίωση και τον παρακινεί ένας καλόγερος να τάξει κάτι στην Παναγία για το καλό του.

Απάντησε τι να δώσω, άλλο από το μουλάρι μου δεν έχω και το τάζω, προσπαθώντας να χαμογελάσει μες στον πόνο του. Όταν βελτιώθηκε κάπως η υγεία του πριν αναχωρήσει από το μοναστήρι, έδεσε το μουλάρι του στην πόρτα της εκκλησίας , εκστομίζοντας τον σατυρικό του λόγο:

-Που να το’ ξερα ‘γω πως ήθελες μουλάρι για να με γειάνεις τόσους μήνες…

Έπειτα, την Πρωταπριλιά του 1824 στην εκκλησία της Παναγιάς στο Αιτωλικό, έλαβε χώρα ένα από τα πιο μελανά στίγματα στην ιστορία του ξεσηκωμού, από την στημένη καταδίκη του για προδοσία με τους Τούρκους, από τον Μαυροκορδάτο που τον κατάτρεξε όσο κανείς άλλος, αποστερώντας του όλα τα αξιώματα μέχρι να μετανοήσει επιστρέφοντας στα χριστιανικά και ελληνικά χρέη του και δίνοντας του 48 ώρες προθεσμία να αναχωρήσει.

Μάλιστα δε υπάρχει ένα απόσπασμα από γράμμα του Μαυροκορδάτου:

«Μανθαίνω ότι είναι κακά άρρωστος… Η φθίσις του έφθασεν εις τον τρίτον βαθμόν… ίσως ο Θεός μας απαλλάξη από αυτόν…»

Ο ασθενής στρατηλάτης μεταφερόμενος πάλι σε ένα ξυλοκρέβατο από κλαδιά είχε προορισμό τα Άγραφα ήταν κυνηγημένος κι από Τούρκους και από το πρωτοπαλίκαρο του Μαυροκορδάτου, τον Ράγκο. Εκείνοι που τον καταδικάσανε για προδοσία, τώρα επιτίθεντο από κοινού με τους Τούρκους. Ο Μαυροκορδάτος προς τον Ράγκο έγραψε σε ένα γράμμα: «Ήθελα λάβει μεγάλην ευχαρίστησην, αν τον επιάνατε…»

Στο Καρπενήσι απάντησε στην Γραμμένη Οξυά τον Α. Ίσκο, τον Γ. Δράκο, τον Χρ. Περραιβό και άλλους οπλαρχηγούς που έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Εκεί φιλοξενήθηκε στη Δόμνιτσα από τους Γιολδασαίους και άλλους φίλους του και παρακάλεσε τον παπα-Γιάννη, μόλις τον είδε να μπαίνει στην πόρτα:

«Παρακάλα, παπά μου, το Θεό να γίνω καλά για το Γένος».

Και στην 27 Μαϊου 1824 έγραψε αυτή τη γραφή στο Διευθυντήριο, στον Μαυροκορδάτο:

«Εμένα η κακή τύχη μου και αρρώστησα οπίσω. Δεν ηξεύρω κιόλα από τα κρύα τα πολλά ήταν ή από τους τόσους αφορισμούς όπου μου εκάματε, και σε παρακαλώ να με συγχωρέση η Διοίκησις και όλοι οι χριστιανοί και να μου σταλθεί και μία ευχή συγχωρητική παρά του αρχιερέως.»

Δεν του απάντησε ποτέ και κινήθηκε προς το Ναύπλιο , για να συναντήσει την ιστορία μέσα από τον εμφύλιο διχασμό και λαμπρές νίκες στην Ρούμελη μέχρι το ηρωικό τέλος του στο Φάληρο την 23η Απριλίου 1827, όπου σηκώθηκε βαρειά άρρωστος με πυρετό να ανακόψει τα στρατεύματα του Κιουταχή.

Εν τέλει, εκπληρώνοντας έτσι την ευχή του στο νεκρό σώμα του Μπότσαρη που μεταφέρθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας Προυσσιώτισσας μετά τη νίκη του στο Κεφαλόβρυσο την 9η Αυγούστου 1823 και μόλις το έμαθε ο ασθενής στρατηλάτης, σηκώθηκε από το στρώμα του και σύρθηκε ως το λείψανο. Έσκυψε έπειτα και φίλησε με δάκρυα το νεκρό κι είπε:

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

«Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος, είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκια σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δεν του φτάνουμε».

Ας μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας τα τελευταία του λόγια:

«Ελάτε να σας φιλήσω».

Για αυτό συνέβη η εθνική παλιγγενεσία αν και πέρασε από μύρια κύματα εγωισμών, συνωμοσιών, προδοσίας. Γιατί τα τελευταία λόγια των ηγετών ήταν λόγια αγάπης και ομονοίας. Λόγοι εγκαρδιωτικοί. Λόγοι που τιμούν με τις πράξεις τους τα ιδανικά του ηγέτη όπως τον έβλεπε ο Καραϊσκάκης στο πρόσωπο του Μάρκου Μπότσαρη.

Αυτά είναι τα βουνά της Ελλάδας μας που κράτησαν την σπορά του Ελληνισμού.

05.04.2020

Μιχάλης Αβέλλας

Υ.Γ.: Αυτό το βιβλίο που με συνεπήρε από τη Σχολή Αστυφυλάκων Καρδίτσας και μου το δώρισε ο τότε Διοικητής μου, ο Δημήτρης Καλλιαντζής πιθανόν και από παρόρμηση όταν έβλεπε ότι καθόμουν επί ώρες στον ελεύθερο χρόνο στη βιβλιοθήκη της σχολής και μελετούσα την εκτός ύλης στρατιωτική ιστορία.

Προς τους Νεοέλληνες. Ένα μήνυμα από το 1824

Προς τους Νεοέλληνες. Ένα μήνυμα από το 1824

Το 1824 ο Γάλλος λόγιος της εποχής Claude Fauriel (Κλοντ Φοριέλ), ένας πραγματικός Φιλέλληνας κατάφερε να συγκεντρώσει και να εκδώσει στο τότε ευρωπαϊκό αναγνωστικό κοινό που διψούσε για Ελλάδα, αναγέννηση και κλασικό πολιτισμό τα δημοτικά τραγούδια της σύγχρονης Ελλάδας.

Λόγω του μεγάλου όγκου ακολούθησε δεύτερος τόμος το 1825.

Αυτός ο μεγάλος ευεργέτης μας, πριν απελευθερωθούμε καν, έχοντας την ισχυρή πεποίθηση ότι με κάποιο τρόπο θα τα καταφέρναμε, μας έστειλε ένα μήνυμα από το 1824.

Ένα μήνυμα προς τους Νεοέλληνες, που πρέπει να το ακούσουν μέσα τους πολύ καλά οι αναθεωρητές της ιστορίας και της σύγχρονης τέχνης. 

«Προς τους Νεοέλληνες - 1824

ΑΝ ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ανεξαρτησία τους, αν έλθει η μέρα που θα μπορέσουν να αναπτύξουν ειρηνικά τα σπάνια χαρίσματα με τα οποία τους έχει προικίσει η φύση, τότε υπάρχει κάθε ελπίδα σύντομα να πλησιάσουν και ίσως ξεπεράσουν σε πολιτισμό τα αλλά έθνη της Ευρώπης. 

Θα ανθίσουν πάλι στη χώρα οι επιστήμες, η φιλοσοφία θα έχει εκεί νέες σχολές και οι καλές τέχνες θα δημιουργήσουν ξανά αριστουργήματα. Θα έχουν, χωρίς αμφιβολία, και μεγάλες ποιητικές συνθέσεις, στις οποίες η τέχνη θα έχει προσφέρει ό,τι μπόρεσε. Αλλά, αν είναι δυνατόν, αυτές οι τόσο ωραίες ελπίδες ας μην τους προκαλέσουν την περιφρόνηση προς ένα μέτριο και εύκολο έργο! Ας σπεύσουν να συλλέξουν ό,τι δεν έχει χαθεί από τα δημοτικά τους τραγούδια. Η Ευρώπη θα τους οφείλει ευγνωμοσύνη για ό,τι κάνουν για να τα διαφυλάξουν. Και οι ίδιοι θα είναι γοητευμένοι μια μέρα, γιατί θα μπορούν να γνωρίσουν τα προϊόντα μιας σοφής και καλλιεργημένης ποίησης, τα απλά αυτά μνημεία του πνεύματος, της ιστορίας και των ηθών των προγόνων τους.»

Το λάβαμε το μήνυμα οι νεοΈλληνες, έχουμε αντιληφθεί ότι είμαστε στα 200 χρόνια από την εθνική παλιγγενεσία του 1821, έχουμε αντιληφθεί όταν διαπληκτιζόμαστε με ειρωνικά και δηκτικά σχόλια  στα μέσα δικτύωσης τι περιμένουν να δουν από εμάς; Έναν φάρο πολιτισμού και όχι αλλοπρόσαλλου πειραματισμού. 

Και επειδή δεν θελουμε να πληγώνουμε με τα γραπτά και τα λεγόμενα μας, για αυτό και γράφουμε σαν τους μάντεις, γιατί η πορεία της Ελλάδας είναι όπως οι χρησμοί του μαντείου των Δελφών. Διφορούμενη είτε προς την καταστροφή είτε προς την πρόοδο με ροπή προς το πρώτο.

Και όταν φτάνουμε σε αυτή τη ροπή έρχονται τα σημειώματα σαν διαθήκες αυτών των μεγάλων ευεργετών μας, για να μας κυνηγήσουν σαν τις ερινύες από τη λάθος πορεία και με καταλύτη το ελληνικό φιλότιμο βγαίνοντας από τα ερείπια που κληρονομήσαμε, να βαδίσουμε  πάλι στον δρόμο της δόξας. 

#greece2021 Greece 2021

Μ Α

Κάποτε στον Όλυμπο

Κάποτε στον Όλυμπο. 

Θυμάμαι στο καταφύγιο στα 2100 είχε έρθει μούσκεμα στον ιδρώτα από την κατάβαση ένα νεαρό ζευγάρι Ευρωπαίων. Εμείς μόλις είχαμε φτάσει μέσα στο βράδυ, το πρωί θα ξεκινούσαμε για την κορυφή. Αυτό το ζευγάρι δεν είχε ρούχα να αλλάξει. Τους λυπήθηκα. Τους έδωσα τη ζακέτα που θα τη φορούσα για το κρύο στην κορυφή.  Μοιραστήκαμε στο τέλος την ζακέτα του Λεωνίδα. 

Αυτό το ζευγάρι με ρωτά που να την αφήσουμε. Τους απαντώ όταν φτάσετε στα 1100 στα πριόνια να την αφήσετε στον Δημήτρη. Κι αν τη χρειάζεστε, δώρο. 

Άλλη φορά μέσα στην άγρια νύχτα καλοκαίρι πάνω στο βουνό, κάποιοι ορειβάτες είχαν ξεμείνει από φακό για να κινηθούν στο μονοπάτι. Τους έδωσα τον δικό μου. Που να τον αφήσουμε; Στον Δημήτρη στα πριόνια. Κι αν δεν μπορείτε, δώρο. 

Και τις δύο φορές μου τα έδωσε ο φίλος Δημήτρης. 

Αυτή είναι η αξία της φύσης, εκεί που ο άνθρωπος είναι μόνος του με τη φύση. Κι είναι στη φύση μας όταν κάνεις καλό, να σου επιστρέφεται καλό. 

Κι όταν η ανθρωπότητα έχει κοινό σκοπό αγαθών προθέσεων και τέρπεται η ψυχή από αυτόν, τότε η ανάβαση προς την κορυφή είναι ένα ταξίδι αναψυχής. Ειδάλλως, είναι κίνηση σε παγόβουνο που ξέφυγε από τη γραμμή.

Που είναι ο Θεός σου; Η πρόκληση της πανδημίας

Παρακολουθείς ειδήσεις και διακρίνεις μια είδηση «κόλλησε ο παπάς κι ο ψάλτης, φόβοι για διασπορά του ιού», κι εσύ περίλυπος περιχαρακώνεσαι στον εαυτό και θλίβεσαι και σου έρχεται στο νου ο 42ος ψαλμός του Δαυίδ «Που είναι ο Θεός σου»; 

Που είναι ο Θεός μας όταν μας λένε πως μας εγκατέλειψε στο έλεος της πανδημίας;

Είναι όντως έτσι; Ή μήπως εμείς τον χάσαμε από στήριγμα; 

Σου θυμίζει σκηνή εξορκισμού όταν ακούς από περίγυρο ή σχολιαστές στο διαδίκτυο να χαζογελάνε και να ειρωνεύονται όταν ασθενεί ένας ιερέας,  σαν τα δαιμόνια που έχουν κυριεύσει σώμα ανθρώπου και μπρος στον εξορκιστή πριν την λύτρωση ωρύονται φωνάζοντας : «που είναι ο Θεός σου, παπά»; Μέχρι που έρχεται η απελευθερωτική και λυτρωτική εμφάνιση του τιμίου Σταυρού στην ψυχή του. 

Η απάντηση είναι πως εδώ είναι ο Θεός μας και περίλυπος παρακολουθεί τα κατ’εικόναν και καθ’ομοίωσιν πλάσματα του να προσπαθούν να βρουν το κλειδί για τις ουράνιες σκάλες του παραδείσου, μέσα στον βούρκο και στον βάλτο που έχουν κολλήσει οι ψυχές μας από τα μικρά ή μεγάλα αμαρτήματα και ανομήματά μας. 

Και περιμένει στοργικά να ξεπλύνει από τους ρύπους αυτά τα φτερά της ψυχής με μια εξομολόγηση και άφεση αμαρτιών έως ότου έρθει ως Φοβερός Κριτής. 

Όπως ακριβώς σε αυτόν τον εξαιρετικό ψαλμό, τον 42ο, διερωτάται και προσεύχεται  με πόνο ο Δαυίδ: «Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καί ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπι τόν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ σωτήριόν του προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου».

Η πίστη λοιπόν δεν έρχεται να υποκαταστήσει την επιστήμη, αλλά να γίνει ο καταλύτης σε μια θεραπευτική αγωγή. 

Ειδάλλως πως εξηγείται ότι ακόμη και στα πειραματικά στάδια εμβολίων χορηγούνται και placebo (εικονικό φάρμακο) ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα από την ψυχολογική επίδραση στον ασθενή η πίστη ότι λαμβάνει ιαματική αγωγή. 

Για αυτό καλό είναι να σταματήσουμε την ισοπεδωτική προσπάθεια αντιστοίχισης της επιστήμης με τη θρησκεία, του ορατού με το αόρατο, της λογικής με την πίστη στο θαύμα και στο ακατόρθωτο, καθώς πραγματεύονται διαφορετικά αντικείμενα ανεξερεύνητα ακόμη σε συντριπτικό ποσοστό. Η ιατρική το σώμα και η θρησκεία την ψυχή. 

Και αν ερωτηθούν κάποιοι για να μεταπλάσουν το κείμενο αναφορικά με τα μέτρα, την απάντηση την έδωσε πριν 2013 χρόνια περίπου ο Ιησούς Χριστός: «Τα τω Καισαρος τω Καίσαρι και τα τω Θεώ τω Θεώ» , που δεν ήλθε να καταλύσει καμία κοσμική εξουσία καθώς το βασίλειο του είναι στον Ουρανό, προς μεγάλη απογοήτευση των ζηλωτών και φαρισαίων. 

Υπομονή, υπακοή και πίστη και θα περάσει κι αυτή η μπόρα.

Ακρόπολη, η χρυσή πόλη στον λόφο

Καλό μήνα με την Ακρόπολη να θυμίζει την πάλαι ποτέ αίγλη της χρυσής πόλης στον λόφο με τις αργυρές ακτίνες των μαρμάρων της να θυμίζουν πως μεγαλούργησε αφήνοντας τους πολίτες της ελεύθερους με την δημοκρατία. Και όπως αποδίδεται με την χαρακτηριστική φράση στον Επιτάφιο του Περικλή, που οδήγησε την Αθήνα και τον αρχαίο κόσμο στον κλασικό αιώνα: 

«Η τόλμη μας ανάγκασε την πάσα γη και θάλασσα να μας ανοίξουνε το διάβα και πα­ντού εστήσαμε μνημεία αθάνατα για τα καλά ή τα κακά που μας έτυχαν».

Στα καλά και στα κακά λοιπόν στήσανε οι πρόγονοι μας μνημεία αθάνατα, για να διδασκόμαστε οι επόμενες γενιές.

Έτσι αντικρίζοντας την Ακρόπολη να θυμηθούμε και τον λοιμό των αρχαίων Αθηνών ή σύνδρομο του Θουκυδίδη, όπου έλαβε χώρα το 430 πΧ και επανήλθε το 427-426 πΧ κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, όταν πολιορκούνταν τα μακρά τείχη από τους Σπαρτιάτες. Ήταν τόσες πολλές οι νεκρικές πυρές, αφού απεβίωσε το 1/4 εως 1/3 του πληθυσμού περίπου 300.000, όπου οι Σπαρτιάτες φοβούμενοι την εξάπλωση, έλυσαν την πολιορκία. 

Ας μελετήσουμε τόσο οι πολίτες όσο και ιδιαίτερα οι κρατούντες τον Θουκυδίδη και τις κοινωνικές επιπτώσεις της νόσου, τα αιτία, την αφορμή και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε παρόμοιες συνέπειες που θα είναι πολύ δυσάρεστες. Για αυτό έρχονται και τα μέτρα της πολιτείας. 

Με την επισήμανση ότι η ιχνηλάτηση δεν είναι ανάκριση και οι θεράποντες ανακριτές, αλλά ιατροί/ θεραπευτές. 

Η ανάκριση για δόλια διασπορά λοιμώδους νόσου πρέπει να γίνεται με φειδώ. 

Εν τέλει, να μη λησμονούμε πως η Ακρόπολη είναι ένα αιώνιο σύμβολο που χτίστηκε στην εμπιστοσύνη που γεννά η συμμετοχική δημοκρατία και στα καλά και στα κακά.  

01.10.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

Κλιματική αλλαγή: Σχεδιάζοντας ξανά το μέλλον

Το 1935 ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας  μετά από καταστροφικές πλημμύρες στην περιοχή της Καρδίτσας και της Μακεδονίας, επισκεπτόμενος την γενέτειρά του είπε εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη. Το 1959 το όνειρό του έγινε πραγματικότητα και το νερό των συνεχών βροχοπτώσεων συγκεντρώνεται στην ομώνυμη λίμνη Πλαστήρα και αρδεύει πλέον τον θεσσαλικό κάμπο.

Φέτος, δυστυχώς αυτό το νερό αντί για ευεργετικό έγινε καταστροφικό με Καρδίτσα και Φάρσαλα να πνίγονται σε αυτό.

Τί άλλαξε από τότε και παραμείναμε αδρανείς; Έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε; Να εξελισσόμαστε; Να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας αυτό με βάση τα νέα κλιματολογικά δεδομένα που  μπορούν να επηρεάσουν ταχέως την διαμόρφωση των υδρογραφικών λεκανών, με τον παράγοντα άνθρωπο να συμμετέχει προσπαθώντας στην εξίσωση να είναι μάταια ο καταλύτης και μη αντιλαμβανόμενος πως οι πράξεις του είναι ο παράγοντας και αυτές επιδρούν σε αυτόν ως συνέπεια.

28.09.2020

Μ Α 

Πόνος να βλέπεις έναν ακρίτα να οδηγείται σαν τον Χριστό στο δικαστήριο

 Αχ βρε πληγωμένοι και περήφανοι ακρίτες μας. 

Μην κατεβάζετε το κεφάλι. Αυτή η φωτογραφία με τον ακρίτα μας συλλογισμένο, τραυματισμένο από τη συμπλοκή να οδηγείται σαν τον Χριστό στο δικαστήριο γιατί πήγε να ακινητοποιήσει στα σύνορα, στη μέση του πουθενά παράνομα εισερχόμενους αλλοδαπούς, μου προκαλεί πόνοστην ψυχή. 

Μου θυμίζει την ταινία από τον τελευταίο σαμουράι, όταν η τεχνολογική επανάσταση χτυπούσε την πόρτα της Ιαπωνίας στα τέλη του 19ου αιώνα, που η νεα τάξη εξόντωνε όσους αντιστεκόταν στην εξέλιξη. Συνέπεια  αυτός ο τεχνολογικός καλπασμός & απομάκρυνση από τα πατρώα ήθη που την μετέτρεψε σε αλαζόνα περιφερειακή δύναμη συμμαχώντας με τον άξονα των ναζί, τον βομβαρδισμό του Περλ Χαρμπορ και εν τέλει την άνευ όρων παράδοση στις ΗΠΑ με την ισοπέδωση Χιροσίμα και Ναγκασάκι.

Έχει παρατηρηθεί στην ανθρωπότητα ότι όταν οι φυλές απομακρύνονται από τα πατρώα ήθη, τότε ακόμη κι αν προσωρινά δείχνουνε να βαδίζουν στο ζενίθ, στην ουσία κινούνται με ταχύτητα φωτός στο ναδίρ. Γιατί εκφυλίζεται ο πυρήνας της δύναμης τους. Και αλλα έθνη ανασταίνονται, γιατί σηκώνονται γρήγορα μαθαίνοντας από τα λάθη τους. Άλλα δε έθνη χάνονται, εξαφανίζονται από την γραμμή της ιστορίας. Οι εσωτερικοί  λόγοι και έριδες που οδήγησαν στη σκλαβιά δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Το στίγμα της προδοσίας τους σημαδεύει και δεν μπορούν να δουν την κοινωνική αδικία και ανισότητα που είχε οδηγηθεί ο λαός, οι τελευταίοι σοφοί και ήρωες εκλείπουν και οι υπόλοιποι ακέφαλοι οδηγούνται στο χάος.

Στην ελληνική φυλή, πολλές φορές πλησιάσαμε ώστε το όνομα να χαθεί από την ιστορία. Την τελευταία η κοιτίδα του ελληνισμού, άντεξε 500 χρόνια. 

Όταν θριάμβευσε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο με τη συνθήκη των Σεβρών του 1920 μας δόθηκαν εκτάσεις της Ανατολικής Θράκης, η Ίμβρος και Τένεδος & η Σμύρνη με δημοψήφισμα σε 5 χρόνια. Εκτός αυτών με μυστικό σύμφωνο Βενιζέλου- Τιττόνι θα ενσωματωνόταν και η Βόρειος Ήπειρος. Συν τοις άλλοις και τα Δωδεκάνησα. 

Ξέρετε που αποτύχαμε; Στην εφαρμογή; Κατά την επέκταση οι ποινές των Ελλήνων για επεισόδια με τον τουρκικό πληθυσμό ήταν δυσανάλογα βαρύτερες για αντίστοιχα επεισόδια που θα υπήρχαν από την τριβή. 

Και παράλληλα δεύτερον στην αλλαγή εξουσίας που άλλαξε την ατζέντα, αφού τότε τα πολιτεύματα ήταν μοναρχικά κατά βάση και δια του προσώπου εκφραζόταν η θέληση για την αυτοδιάθεση των λαών. 

Στο σήμερα οι 26 μήνες φυλάκιση χωρίς ελαφρυντικό για τον έλληνα άκριτα  ήταν μια πληγή σε ένα ηθικό που ήταν σε ακμαία ύψη παρά την πανδημία, την καραντίνα, τις ασύμμετρες απειλές από την Τουρκία. 

Στην ουσία σήμερα άνοιξε μια πληγή.  Ο μόνος κερδισμένος είναι ο απέναντι. Σχόλια πικραμένων ακριτών που αναρωτιούνται τον λόγο ύπαρξης τους. Κι αυτό γιατί τα σύνορα πρωτίστως και πάνω από όλα σφραγίζονται από τους  ακρίτες, την αποφασιστικότητα τους, την υπεροχή  τους και τα όπλα είναι το μέσον.

Το μέσον μόνο του δεν μπορεί να κάνει τίποτα αν καταρρακωθεί το ηθικό των ακριτών.

Αυτά...

Ο νοών νοείτω 

Χαμένος ο σύγχρονος άνθρωπος χωρίς πίστη

 

Αυτό το κείμενο γράφτηκε την 14.09.2018:

Κάποια στιγμή θα μείνουνε μόνο οι σγουριές, τα ερείπια και η αμνησία. Εμείς θα φύγουμε και οι επόμενοι θα βρουν βιβλία με κάποιες σελίδες ένδοξης ιστορίας με πολλές περισσότερες ιδεοληψιών και επιπολαιότητας. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. 

Και η γενιά μας (από τον μεγαλύτερο μέχρι τον μικρότερο) δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο σε κρίσιμη μάζα. Πολλώ δε μάλλον την αρετή. 

Ύψωση του Τιμίου Σταυρού σήμερα σαν την 14η Σεπτεμβρίου 335 μΧ. που αποκαλύφθηκε, έπειτα από επίπονες ανασκαφές από την Αγία Ελένη στην Ιερουσαλήμ. 

Το εν τούτω νίκα του Βυζαντίου έχει πλέον κρυφτεί βαθιά μες στις καρδιές μας. Οι ήττες και οι καταστροφές ήταν πολλές την τελευταία χιλιετία και από θαυματουργό σύμβολο αρετής, νίκης και ελευθερίας, απέμεινε μόνο μία διφορούμενη έννοια της αγάπης και της παρεχόμενης θείας πρόνοιας χωρίς ανθρώπινη ενέργεια, πράγμα αντίθετο στην πλάση του ανθρώπου όπου βούλεται και ενεργεί ελεύθερα αιτούμενος την θεία πρόνοια, όντας κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού. 

Έτσι άπραγο όν αναμένει την θεία χάρη να του δώσει υγεία, δύναμη, ευημερία και χρήματα.

Υλιστής πλέον από την εφαρμογή του κινητού, αγοράζει, δανείζεται, υποθηκεύει, ξοδεύει αλόγιστα και στοιχηματίζει ηλεκτρονικά τον κόπο του και σπαταλά το βιος ωσάν άλλος άσωτος υιός. 

Κι έπειτα θλίβεται, χάνεται σε ένα γεμάτο τοξίνες, χάπια, ουσίες και αλκοόλ μέλλον με την πληρωμένη συντροφιά της οθόνης του. 

Χαμένος ο σύγχρονος άνθρωπος και η τεχνητή νοημοσύνη στα χέρια ανισόρροπων χρηστών ότι πιο επικίνδυνο έχει υπάρξει ποτέ παίζοντας το τελευταίο και πολυτιμότερό του χαρτί, την ελευθερία του.

14.09.2018

Μιχάλης Αβέλλας 

Δεν είναι θύτες όσοι νοσούν από covid

 

Πριν ξεκινήσω είναι απαραίτητη μια ιστορική αναδρομή και ανάμνηση σύγκρισης του χθες και σήμερα. 

Όσο αποστροφή και λήθη κι αν δείχνουν πολλοί εξ ημών για την ιστορία μας, σαν σημέρα έφυγε ο Μάρκος Μπότσαρης. Αυτόν, που θαύμαζε μεχρι και ο Καραϊσκάκης. 

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

Εν τέλει, εκπληρώνοντας έτσι την ευχή του στο νεκρό σώμα του Μπότσαρη που μεταφέρθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας Προυσσιώτισσας μετά τη νίκη του στο Κεφαλόβρυσο την 9η Αυγούστου 1823 και μόλις το έμαθε ο ασθενής στρατηλάτης,  σηκώθηκε από το στρώμα του και σύρθηκε ως το λείψανο. Έσκυψε έπειτα και φίλησε με δάκρυα το νεκρό κι είπε:

«Άμποτε, ήρωα Μάρκο, κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω».

 «Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος, είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκια σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δεν του φτάνουμε».

Στο τώρα της Ελλάδας και του σύγχρονου κόσμου, μια πρωτοφανής σχεδόν ανθρωποφαγία των ασθενών που πλέον δείχνει να έχει εκτραπεί από  τον χαρακτήρα της ιχνηλάτησης, αλλά της στοχοποίησης.

Κι αυτό γιατί επαγγέλματα στοχοποιούνται, άνθρωποι που νοσούν δεικνύονται και κατακρίνονται από τους σχολιαστές του πληκτρολογίου που όλα τα ξέρουν. Ξέρουν τα πάντα, ότι είναι απάτη ο κορωνοϊός, αλλά όταν τα κρούσματα είναι στην συνοικία τους ή στο νομό τους με μια πρωτοφανή μανία ενδιαφέρονται να μάθουν ποιος νόσησε να μην κολλήσουν.

Αφού ρε λεβεντιές μου δεν πιστεύετε στην νόσο, γιατί φοβάστε μην κολλήσετε; Να πάτε να καθαρίσετε εθελοντικά τα νοσοκομεία και να τους αλλάζετε ορό χωρίς μάσκα.

Αυτοί οι άνθρωποι που νοσούν σε νόσο χωρίς συμβατική θεραπεία, δεν είναι θύτες αλλά ήρωες που δίνουν τη ζωή τους, για να κερδίσει η επιστήμη χρόνο να νικήσει η ζωή και όχι ο θάνατος.

Τώρα αν κάποιος είναι με το ένα πόδι στο θάνατο ή όχι, για αυτό αποφασίΖΕΙ η θέληση του για ζωή και ο Θεός και κανείς σχολιαστής του καφενείου που νομίζει πως κατέχει το μυστικό του ιερού  δισκοπότηρου.

Νισάφι πια. Τέρμα ο χαβαλές και οι θεωρίες συνωμοσίας.

Δείξετε παρηγοριά στους ασθενείς και όχι περιέργεια. Μία νοερή προσευχή να γίνουν καλά και όχι σχολιασμός ότι είναι με το ένα πόδι στον τάφο. 

Αν θελουμε  να εξουδετερώσουμε τις εστίες πρέπει αυτή η κουτσομπολίστικη τακτική των συνανθρώπων που είναι στη σφαίρα του κοινωνικού bullying, να γίνει ενδιαφέρον.

Για δε πολλούς μεγαλόσχημους πιστούς, την ημέρα της Κρίσης ο Κύριος θα τους απευθυνθεί ήμουν άρρωστος και ήρθατε να με δείτε. Και αυτοί θα απαντήσουν, «πότε, Κύριε»;

Όταν εσείς προσπαθούσατε να σχολιάζετε μόνο ποιος ασθένησε και τι έφταιξε για να νοσήσει, λες και ήταν επιλογή του. 

Η ζωή δεν μπορεί να σταματήσει, αλλά να αλλάξει τρόπο σκέψης αφού είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και κρούσματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Αυτή την ασθένεια μπορεί και θα την νικήσει η αγάπη μας για τον πλησίον, η διαρκής οικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης και η αλήθεια.

Για αυτό, ας μείνουν χαραγμένα τα τελευταία λόγια του ήρωα Μάρκου: «Ελάτε να σας φιλήσω».

09.08.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

αστυνομικός 

Υ.Γ.: Αν δεν αγαπούσαν οι παπάδες τον Καραϊσκακη και οι συμπολεμιστές του, όταν τον μετέφεραν μέσα στα άγρια βουνά πάνω σε ένα ξυλοκρέβατο ημιθανή  και φοβόντουσαν το χτικιό που είχε, ποτε δεν θα γινόταν ο μέγας στρατηλάτης για να ελευθερώσει το γένος.

Οι Πύλες της Θράκης δεν πέφτουν.

Οι Πύλες της Θράκης δεν πέφτουν.

Επειδή σας βομβαρδίζουνε με σχεδόν πολεμικά ανακοινωθέντα. Εδώ στην Θράκη δεν γίνεται πόλεμος.
Οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες συνεχίζουν τις δραστηριότητες  τους. Η κοινωνική ειρήνη και ηρεμία, βασικός πυλώνας ανάπτυξης δεν έχουν διαταραχθεί επουδενί λόγω.
Τώρα το τι κάνει στη χώρα του ο Τούρκος Πρόεδρος και το καθεστώς, θα το βρουν μπροστά τους με τις διαρκείς υποτιμήσεις της λίρας.

Η Ελλάδα ανήκει σε μια πανίσχυρη οικονομική συμμαχία, η δε Τουρκία είναι αναγκασμένη να δανείζεται με επαχθείς όρους και σίγουρα δεν θα αντέξει, όσα fake news και προβοκάτσιες κι αν στήσει στα σύνορα.

Εν κατακλείδι, εδώ στη Θράκη οι πυλώνες της είναι οι πολίτες κι εμείς τα στηρίγματα τους, που θα κάνουμε ότι χρειαστεί για να συνεχίσουν την κανονικότητα τους.

Τέλος, πολύ προβλέπω, πως μετά το πέρας αυτής της άοπλης αρχικά απόπειρας εισβολής, οι Τούρκοι που υπερηφανεύονταν για τη ρίψη χημικών στο διαδίκτυο στο ελληνικό έδαφος, με ύφος λες και είχαν γίνει παντοκρατορία και είχαν κατακτήσει τον Λευκό Οίκο, θα κυνηγηθούν ως αποτυχημένοι και γκιουλενιστες από το καθεστώς και θα προστρέξουν για άσυλο στην Ελλάδα.
Ο Θεός έχει χιούμορ και σίγουρα η Ελλάδα δεν θα μικρύνει.

08.03.2020
Μιχάλης Αβέλλας
αστυνομικός

Πρέπει να κρατήσουμε την πρώτη γραμμή πάση θυσία. Δεν είναι για το θεαθήναι η επιχείρηση αποτροπής.

Κρίσιμες ώρες και τα σύνορά μας πολιορκούνται στην κυριολεξία. Δεν είναι ώρα αναθεματισμών ούτε ανασκόπησης του τι συνέβη στα νησιά.

Είναι ώρα εθνικής συγγνώμης & συμφιλίωσης. 

Είναι ώρα εθνικής αποτροπής και άμυνας.

Όσοι ταχθούμε και διαταχθούμε, πρέπει να σταθούμε στις επάλξεις με φιλότιμο, λεβεντιά, αξιοπρέπεια και σεβασμό. 

Οι μόνιμοι τηλεαστυνομικοί στο γυαλί ας κάνουν αποτοξίνωση και ας σιωπήσουν έστω για μια φορά παύοντας να δυναμιτίζουν διαρκώς με τα ίδια και τα ίδια. Είναι ώρα εθνικής σιωπής και ανάτασης. 

Αυτή τη φορά δεν γίνονται οι μετακινήσεις προσωπικού  για το θεαθήναι. Πρέπει η ενδοχώρα να στείλει τα καλύτερα της μέσα για να κρατήσουν οι ακρίτες μας.

Αν περάσουν οι πρώτοι και σπάσουν τα επίσημα σημεία ελέγχου θα ακολουθήσουν χιλιάδες και ένα τσουνάμι αλλοεθνών θα κατακλύσει την Εγνατία οδό. Θα γεμίσει χοτσποτ και άτυπους καταυλισμούς όλη η ελληνική επικράτεια. Η διαχείριση τους θα είναι ουσιαστικά ανέφικτη. 

Δεν είναι αστεία τα πράγματα και δεν προσφέρονται για μικροπολιτική. 

Τα επόμενα 24ωρα θα δείξουν αν αυτή η σπασμωδική πλην αναμενόμενη κίνηση της Τουρκίας, που έριξε τα προσωπεία θα της γυρίσει μπούμερανγκ και γίνει ο κάμπος της Αδριανούπολης και των Ύψαλων απέναντι από τους Κήπους η Τουρκική Ειδομένη.

Οι ακρίτες στα νησιά μας πρέπει να σβήσουν ως κακή ανάμνηση την αντιπαράθεση και να σταθούν στο ύψος των προγόνων και της ιστορίας μας, ως το ρητό: μέγα το της θαλάσσης κράτος. Θα προσπαθήσουν και από θαλάσσης και δεν θα είναι σαν την άλλη φορά. 

Δεν είναι απλά αντιπερισπασμός για διάσπαση των δυνάμεων μας, είναι απειλή σε δυο πεδία. Χερσαίο και θαλάσσιο. Πρέπει να γίνουμε μια γροθιά και να ξεχάσουμε τις έχθρες μας. 

Εμείς πρέπει να κρατήσουμε την πρώτη γραμμή πάση θυσία. Δεν μπορούμε να υποχωρήσουμε ούτε βήμα. Όχι για εμάς, αλλά για τους αγέννητους.

Αυτή η γραμμή πρέπει να κρατήσει! 

Δεν είναι πρόσφυγες αυτοί που σου πετάνε πέτρες, δακρυγόνα και φλεγόμενα ξύλα. 

29.02.2020

Μιχάλης Αβέλλας 

αστυνομικός

Στοχασμοί

Χρειάζεται εγρήγορση . Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι εποχές που φώναζες police και πέφτανε όλοι κάτω τελειώσανε. Το δόγμα ότι μόνο στην Αθήνα συμβαίνουν , τελείωσε . Τα σοβαρά περιστατικά είναι ισοδύναμα παντού με την ίδια βαρύτητα. 

Περαστικά στον συνάδελφο. Το μαχαίρι είναι η πιο δύσκολη υπόθεση και όσοι λένε το αντίθετο, ας ρωτήσουν όσους έχουμε παλέψει. 

Είναι τόσο κοντινές οι αποστάσεις που εξελίσσεται η μάχη σώμα με σώμα, ο μεν με μαχαίρι με επιθετική ορμή ο δε αμυνόμενος αν προλάβει και τραβήξει όπλο πάει φυλακή με το ισχύον νομικό σύστημα , η αστυνομική ράβδος για να έχει αποτελεσματική αποτροπή χρειάζεται ασπίδα και χώρο για να αναπτύξει ταχύτητα το χτύπημα και απομένουν τα χέρια. 

Εκεί τα δίνεις όλα. Χρειάζεται θεία εύνοια και τύχη μαζί με εκπαίδευση και αναλογία σωματικής διάπλασης. 

Μην ακούσω κανέναν να λέει σιγά το πράγμα και δεν πρόσεξε. 

Στο μέλλον θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε παρόμοια περιστατικά και η εκπαίδευση από τη χρήση όπλου θα πρέπει να μεταφερθεί στον αφοπλισμό μαχαιριού και στον αιφνιδιαστικό περιορισμό κίνησης χεριών και ειδικά δαχτύλων. 

Θα πρέπει να αναθεωρηθεί ο εξοπλισμός τάξης και περιπολίας συνόρων  και να συμπεριλάβει ηλεκτρικά taser , μικρές φυσούνες χημικών στα περιπολικά οχήματα, καραμπίνες για κατάρριψη drones, επιαγκωνιδες, περιβραχιόνια για απόκρουση μαχαιριού κλπ. 

Αποτροπή εισβολής καθοδηγούμενου τεράστιου πλήθους  στα σύνορα με τη χρήση πλαστικών σφαιρών και taser, ώστε να προστατευθεί η πρώτη γραμμή στο όριο της & να μην καταρρεύσει το σύστημα των υποδομών διαχείρισης. 

ΥΓ: 

Περαστικά και πάλι στον αδελφούλη !!! Σήμερα αν πυροβολούσες θα ήσουν στο δρόμο για τον ανακριτή μαζί με το πλήρωμα με το ερώτημα της προφυλάκισης όχι της νόμιμης άμυνας. 

Θα είχαν πέσει να σε φάνε όλοι ότι μπορούσε να γίνει αλλιώς και σιγά τα κορμιά και όλοι είναι μικροκαμωμένοι και ήταν υπερβολικό το όπλο . 

18.11.2019

Μ Α

—————————————————————-

Κάποτε θυμάμαι μας κυνηγούσαν οι γιαγιάδες από τις αυλές που μαζεύαμε τα ρόδια. Αφού μας κατσάδιαζαν, μας φωνάζανε να μας δώσουν να μοιραστούμε ένα.

Την άλλη μέρα ξανά τα ίδια. 

Το ρόδι θεωρούνταν εκλεκτό φρούτο, σύμβολο τύχης και μακροζωίας. Από τα πιο ισχυρά  αντιοξειδωτικά της φύσης. Στην αρχαιότητα λατρεύτηκε όσο τίποτα άλλο και αναπαριστάται ως σύμβολο σε πολλά γλυπτά. 

Κι όμως πλέον περπατάμε και τα βλέπουμε να σαπίζουν στα κλωνάρια των αυλών μας.

Τι στο καλό μας συνέβη; 

Τις αιτίες για πολλά δεινά που μας συμβαίνουν & τώρα γευόμαστε τις συνέπειες να μην τις ψάχνουμε αλλού, αλλά σε εμάς που δεν εκτιμάμε τον πλούτο της γης που έχουμε την τύχη να  ζούμε και των ανθρώπων δίπλα μας που μεγαλώσαμε και περιθωριοποιήσαμε. Τα φυσικά αγαθά και τους παλιούς/ παιδικούς  φίλους στην ανακύκλωση. 

Είναι γιατί έχουν την δύναμη να μας κρίνουν, χωρίς να μπορούμε να αιτιολογήσουμε το γιατί.

17.11.2019

Μ Α

——————————————————

Ακούς το mama said και συνειρμοί παρασύρουν τη σκέψη σου. 

Για τους επαναστάτες που καίει η καρδιά τους για δικαιοσύνη. Που οι αγώνες και το αίμα τους, η ίδια η ζωή τους χάνονται στην ησυχία που έχει ο «Δήμος» όταν παρατηρούσε ο Θουκυδίδης , γιατί ο λαός φοβόταν να μιλήσει καθώς έβλεπε ότι οι συνωμότες ήταν πολλοί.

Αφιερωμένο στους πραγματικούς αγωνιστές της Δημοκρατίας που δεν άκουσαν τις συμβουλές της μαμάς και ξεχύθηκαν με την ορμή της ψυχής τους για δίκαιο και ελευθερια σε έναν άνισο κόσμο. 

Το κάθε Πολυτεχνείο με την ένταξη του νέου κόσμου στην τεχνητή νοημοσύνη, θα φέρνει το μήνυμα όλο και πιο συχνά ποια είναι τα όρια.

Νέες διεκδικήσεις θα ανατείλουν από ανθρώπους ομήρους σε δυο κόσμους, τον φυσικό και τον κυβερνοχώρο.

Ο άνθρωπος την εξέλιξη την έχει χρησιμοποιήσει πρώτα για να καταστρέψει τον αντίπαλο και έπειτα για να θεραπεύσει ανεπανόρθωτες συνέπειες. 

Αυτό είναι το σύγχρονο μήνυμα του Πολυτεχνείου. 

Η προστασία των ελευθεριών μας. 

17.11.2019

Μ Α

—————————————————-—

Στην Πάτμο, στην πλατεία δημαρχείου βρίσκεται να μας θυμίζει την παρουσία του πάνω από το σπήλαιο της Αποκάλυψης, ένα άγαλμα του πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, Εμμανουήλ Ξάνθου, που αγωνίστηκε άοκνα να αποτιναχθεί ο ζυγός της δουλείας και της τρομερής σκλαβιάς.

Σήμερα, ελεύθεροι σωματικά χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε να αποτινάξουμε τον ζυγό της πνευματικής αποχαύνωσης και οκνηρίας, ομοιάζοντας με μαρμαρωμένο λαό που περιμένει την δική του αποκάλυψη. 

Τότε αγράμματοι, βασανισμένοι αλλά μαχητές με κοινό σκοπό. 

Τώρα μορφωμένοι σε λήθαργο φυγομαχούμε στα όνειρα μας με τον εαυτό μας. Η πραγματικότητα μας τρομάζει και δεν έχουμε στόχο. 

Το άγαλμα μπορεί να νιώσει για την προσμονή και ανησυχία των δικαίων, για εμάς αμφιβάλλω τι υπάρχει μες στο μυαλό. 

14.11.2019

Μ Α

————————————————————

Ο «Πάγκαλος» Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ ο οποίος έκανε ενάρετη ζωή και τον ζήλευαν τα αδέρφια του και ήθελαν να τον εκδικηθούν. Έτσι αρχικά τον έριξαν σ' ένα λάκκο και χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο, προσπάθησαν να πείσουν τον πατέρα τους ότι τον έφαγε κάποιο θηρίο. Ωστόσο όταν είδαν ότι δε μπορούν να εξαπατήσουν τον πατέρα τους, πούλησαν τον Ιωσήφ σε εμπόρους κι εκείνοι τον έδωσαν στον αρχιμάγειρα του Φαραώ Πετεφρή, βασιλιά της Αιγύπτου.

Εκεί ο Ιωσήφ αρνήθηκε να ενδώσει στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, η οποία εξοργισμένη τον κακολόγησε στον Φαραώ και εκείνος τον φυλάκισε. Ωστόσο όταν ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή, ο Ιωσήφ του είπε ότι θα έρθουν στη χώρα 7 χρόνια ευφορίας και 7 χρόνια λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστήθηκε με την προειδοποίηση του Ιωσήφ και του έδωσε αξιώματα κι εκείνος προστάτευσε το λαό του στα δύσκολα χρόνια του λιμού και μάλιστα προσκάλεσε στην Αίγυπτο και τα αδέρφια του να μείνουν μαζί του.

13.11.2019

Μ Α

—————————————————-—

Όχι, εγώ δεν θα σας μιλήσω για οδοιπορικά. Θα σας μιλήσω για το σημαντικότερο όλων.

Την υγεία και την υγιεινή των συναδέλφων σας.

Προστατέψτε τους συναδέλφους σας που είναι αποσπασμένοι και ξεχασμένοι στο ΚΥΤ Φυλακίου Έβρου.

Έχετε εκλεγεί, ζητήσατε την ψήφο και την εμπιστοσύνη για το Δ.Σ και την ΠΟΑΣΥ, είτε ως πλειοψηφία είτε ως μειοψηφία & αντιπροσωπεύετε το σύνολο των αστυνομικών στην φυσική και πολιτική ηγεσία και σε άλλους θεσμικούς φορείς.

Ρωτήστε αν οι χώροι είναι υγειονομικά ελεγμένοι και ασφαλείς με στρογγυλή σφραγίδα και υπογραφή αναρτημένες στη διαύγεια. 

Ρωτήστε αν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης λοιμωδών νόσων από τον υπερπληθυσμό στα καμπ, όπου φυλάσσονται σκοπιές.

Ρωτήστε αν πρέπει να γίνονται προληπτικές εξετάσεις αντισωμάτων.

Αν ναι , καρτέλα υγείας με προληπτικό εμβολιασμό. 

Ρωτήστε. Με την υγεία μας δεν χωράνε υποθέσεις και αν και ίσως. 

Πέραν αυτών, 

Γιατί το ΚΥΤ Φυλακίου έχει διαφορετικό καθεστώς φρούρησης από τα νησιά , αν και στις πτέρυγες που πλέον είναι υπερπλήρεις εχουν κινητά τηλέφωνα , δεδομένα Ίντερνετ και δεν πληρούν τις προϋποθέσεις φύλαξης που ορίζει ο νόμος για τους κρατουμένους;

Τέλος , δεν είναι όλα ένα  υπόμνημα με λίγα ευρώ παραπάνω. 

Έβρος, 12.11.2019

Μιχάλης Αβέλλας

Αστυνομικός

(αναδημοσίευση από την Ένωση Αστυνομικών Λάρισας)

—————————————————————-

Η μοναξιά των παλιών θρησκειών. Κάποτε προσέτρεχαν οι πιστοί για παρηγοριά και ελπίδα για τον μελλοντικό κόσμο. 

Τώρα ψάχνουμε να βρούμε το μέλλον στην Βαβέλ του κόσμου.

Αδριανούπολη, 07.11.2019

Μ Α

————————————————————-

Στο ναό του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη, όπου αύριο εορτάζει η μνήμη του. Θρύλοι τον είπανε μαρμαρωμένο βασιλέα. Σίγουρα τον είπανε ελεήμονα και δίκαιο σε σκοτεινές εποχές του Ελληνισμού. 

Τον διέκρινε η ταπεινότητα: «Ο σταυρωθείς εγήγερται, ο μεγάλαυχος πέπτωκεν, ο καταπεσών και συντριβείς ανώρθωται».   

Όσο θα βαδίζουμε στο μέλλον, δεν θέλω να προβλέψω αυτή την φορά αν έρχεται φως ή σκοτάδι ξανά. 

Και όταν σε ένα λαό τα όνειρα, η αγάπη και οι ελπίδες μαρμαρώνουν , η πίστη σβήνει και κανείς θρύλος δεν μπορεί να τα ξυπνήσει και να δείξει το φως της αληθείας.

Διδυμότειχο, 03.11.2019

Μ Α

—————————————————

Και κάπως έτσι έπειτα από 3 χρόνια σχεδόν τελειώνουμε την θητεία μας στο εκκλησιαστικό συμβούλιο του Ι.Ν. Αγίου Αποστόλου Θωμά. 

Μας αξίωσε ο Θεός να στεριώσουμε πάνω από όλα την φιλία μας και να κλείσουμε πιο αγαπημένοι από όταν ξεκινήσαμε την 01.01.2017.

Η θητεία λήγει την 31.12.2019 , πιστεύω να αξιωθώ να αλλάξω τον χρόνο με αγαπημένα μου πρόσωπα και να τα συναντήσω όπως ακριβώς τα αφήνω, ακμαία, δυνατά και χαρούμενα. 

Χαίρομαι που είδαμε τον κόσμο να αγαλλιάζει στα θυρανοίξια του Αγίου Αστερίου και να πιστεύει πως μπορούμε μονοιασμένοι να καταφέρουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. 

Θα μου μείνει η φράση του πατέρα Ιωάννη όταν τον ρώτησα αν προλαβαίνουμε τις εργασίες: «Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτό που μπορεί σε ένα ευάρεστο έργο, ο Θεός κάνει αυτό που θέλει, επεμβαίνει και συμπληρώνει με θεία οικονομία». Όπερ και εγένετο. 

Ευχαριστώ τον Γιάννη, τον Αλέξη και τον Ζήκο, τον αφανή ήρωα τον Αντώνη και τον πατέρα μου Νίκο που αναπληρώνει στις απουσίες μου. 

Τιμή μου πάτερ Ιωάννη !

Μακρυχώρι Λάρισας , 30.10.2019

Μ Α

———————————————————

Αθάνατοι !!!

Δεν σας ξεχνάει η κοινωνία των πολιτών !!!

Μνημείο Ανίτσας Γρεβενών , 28.10.2019

Μ Α

————————————————-

Εδώ σε αυτά τα χώματα, σε όλο το μήκος των συνόρων μας στην οροσειρά της Πίνδου αναπτύσσονταν οι ανιχνευτές μας και οι εμπροσθοφυλακές μας, παραμονή της εισβολής του φασιστικού στρατού του Μουσολίνι γράφοντας ένα έπος. 

Ένα έπος που έχει ένα ανοιχτό γραμμάτιο με την Ιστορία. 

Ένα δέος που σε διαπερνά όταν έχουν αφήσει τις ζωές τους ανθρώπινες ψυχές.

Πολύ περισσότερο όταν σε αυτή την πλαγιά βρίσκεται το μνημείο του παππού μου, θύμα ληστοσυμμοριτών με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

27.10.2019

Μ Α

Επιτακτική ανάγκη η υγειονομική κάλυψη των αλλοδαπών και η περιφρούρηση των συνόρων

Σκέψεις από τον Νοέμβριο 2019 

Αν πιστεύετε ότι θα εξοικονομηθούν χρήματα από την καθυστέρηση των υγειονομικών καλύψεων και χορήγησης φαρμάκων για λοιμώδη νοσήματα των νεοεισερχομένων παράτυπων μεταναστών στην Ελλάδα και πως δεν δικαιούνται , τότε πλανάστε πλάνη οικτρά.

Είναι σαν να βρίσκεστε στο ίδιο σφραγισμένο δωμάτιο με κάποιον που κρατάει μια χειροβομβίδα δεμένοι με την περόνη και ξαφνικά με σπασμωδικές κινήσεις , φοβούμενοι την πιθανή έκρηξη  τρέχετε να σωθείτε τραβώντας οι ίδιοι την περόνη και προκαλώντας την έκρηξη. Πιστεύετε ότι θα επιβιώσετε κι αν ναι αλώβητοι χωρίς σοβαρά τραύματα ή και ακρωτηριασμούς; 

Έτσι είναι και η δημόσια υγεία και η προστασία αυτής. Δεν χώρα υποθέσεις και αν. Προλαμβάνει. Κανείς δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να λαμβάνει το ρίσκο. 

Άμεση συνταγογράφηση και ιατρική παρακολούθηση των νεοεισερχομένων μεταναστών από τρίτες χώρες είτε δικαιούνται είτε δεν δικαιούνται άσυλο. 

Πέραν αυτών να υπενθυμίσουμε ότι στα κλειστά κέντρα κράτησης στην ενδοχώρα λόγω της μακράς διαβίωσης θα αναπτυχθούν λοιμώξεις και δερματικά νοσήματα, τα οποία παρά τα όσα λέγονται για τα νησιά λόγω του φυσικού γεωγραφικού περιορισμού και του ήπιου περιβάλλοντος προλαμβάνουν αυτά. 

Είναι προτιμότερο να δημιουργηθούν δομές φιλοξενίας σε μικρά έρημα νησιά με μια μονάδα αφαλάτωσης , παρά να στοιβαχτούν στην ενδοχώρα σε κλειστά κέντρα. 

Επιπλέον παράκληση στον διαγωνισμό για τους οικίσκους για εξοικονόμηση ρεύματος και ενέργειας να γίνονταν με λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας και στους ήδη υπάρχοντες σε όλη την χώρα να γίνει μελέτη και αντικατάσταση αυτών. Τα χρήματα από την εξοικονόμηση ενέργειας θα αρκούσαν για την χρηματοδότηση άμεσων φαρμακευτικών αναγκών. 

Επιμένω εκεί. Παράκληση 

Αναφορικά με την αποτροπή τόσο σε νησιά όσο και σε ηπειρωτική Ελλάδα , η αποτροπή ενός φουσκωτού αξίας μερικών εκατοντάδων ευρώ που έχει παραλύσει το πανάκριβο αμυντικό δόγμα του σύγχρονου δυτικού κόσμου, θα μπορούσε να γίνει με μια απλή ανίχνευση και με έναν πομπό και δεκτή.

 Είτε με χρήση ιδιοσυχνότητας και ιδιοσυντονισμού και να μπλοκάρεται το πηνίο της μηχανής είτε ρίχνοντας ρεύμα με drone πάνω στην μηχανή ενσωματώνοντας ένα taser και ακινητοποιώντας το σκάφος σε τουρκικό χώρο. 

Όλες οι μηχανές λειτουργούν σε μια συχνότητα ή ένα φάσμα αυτών.

.....

Τόποι ξεχασμένων ηρώων

Κάπου εκεί ψηλά στη Σαμαρίνα , απέναντι από το σημείο που δίδαξε ο πατροΚοσμάς ο Αιτωλός, ο σύγχρονος προφήτης του γένους μας, υπάρχει ένα καλλωπισμένο εικονοστασάκι.

Εκεί αναγράφει η επιγραφή του, πως σαν σήμερα 06 Νοεμβρίου του 1940 έχασε τη ζωή του ένας στρατιώτης, που είχε την τύχη να αναγνωριστεί ως ο Δεκανέας Ιππικού Ιορδάνης Κουγιουμτζόγλου, πεσών στο καθήκον στη θέση Βάλια Κίρνα, Νεροπρίονο Σαμαρίνας. 

Κάποιοι άλλοι, δεν είχαν την τύχη να τους στολίσουν στο ταξίδι προς το θάνατο, ούτε να μνημονευόσουν τα ονόματα τους, δεν είχαν τον οβολό για τον Αχέροντα. Ένα τέτοιο οστεοφυλάκιο υπάρχει στο μνημείο της Ανίτσας, όπου τα οστά του ψάχνουν να βρουν το όνομα του κύρη τους. Άγνωστος στρατιώτης.